Paradise lost 

“Oostenwind” is de naam van de tweede Culturele Zondag van dit jaar in Utrecht. Alsof de duvel er mee speelt wordt de Domstad deze dag gegeseld door windstoten. De Culturele Zondag staat in het teken van muziek, theater, film en dans uit Midden en Oost-Europa en sluit aan bij het festival Paradise lost? in de stadschouwburg.

De stormachtige wind voert me allereerst naar het bescheiden kroegje Averechts, gelegen in de Vogelenbuurt. Het café vormt regelmatig het decor voor literaire lezingen en poëzievoordrachten. Deze middag staat echter in het teken van de Balkanmuziek. De vrolijke opzwepende klanken van het Trio Moldavia komen me tegemoet als ik de deur open van de kroeg. Het is druk. Zo druk zelfs dat ik maar amper binnen geraak en noodgedwongen vanachter rode gordijntjes bij de ingang het muzikale gebeuren gadesla en beluister.

De gordijnen benemen me veel van het zicht op het Roemeense drietal op het podium. Wel kan ik zien dat Trio Moldavia bestaat uit een violist, een accordeonist en een cimbalist. Dat laatste verneem ik van mijn buurman die beter geïnformeerd is over exotische muziekinstrumenten dan ik. De cimbaal is een Hongaars instrument, bestaande uit snaren gespannen over een horizontaal klankbord die met hamertjes worden bespeeld, zo lees ik later thuis in de Kleine Winkler Prins. De muziek van het trio is afwisselend opzwepend, razendsnel èn melancholisch, langzaam. De stijl houdt het midden tussen Russische polka en zigeunermuziek.

Door de openingen van het gordijn kijkend, probeer ik een beeld te krijgen van de bezoekers op dit vroege tijdstip. Veel van de aanwezigen lijken niet echt warm te worden van de Roemeense muziek, want ze houden hun jas aan. Er wordt volop thee en koffie geschonken. Een enkeling waagt zich aan een glas rode wijn. Achter in het café staat, geleund tegen de muur, een vrouw die telkens wanneer het trio een gevoelige passage speelt even haar ogen sluit. Ze is niet alleen fysiek ver van me verwijderd. Waar zou ze met haar gedachten zijn?