BB

Bo Derek en Heather Locklear. Dat bleken begin jaren 80 de favoriete vrouwen te zijn van twee vriendjes van mij. De mijne was Brigitte Bardot.

We waren een jaar of vijftien en verbleven samen met mijn ouders in een vakantiehuis in de Franse Alpen. In de winter was het een skigebied, maar wij waren er in de zomervakantie en dus hingen we een beetje rond bij de plaatselijke tennisbaan en het zwembad. Uiteraard werd er veel over meisjes gepraat. Op een avond, na weer een dagje loeren op de grasweide bij het zwembad, kwamen op de slaapkamer

onze favoriete vrouwelijke filmsterren ter sprake. Bo Derek en Heather Locklear werden al snel genoemd. De een bekend van haar gehuppel (in slowmotion) over het strand in de film Ten, de ander als ietwat ordinair blondje uit Dynasty. Daar moest enige verfijning tegenover staan, vond ik.

Zeven liedjes voor Johnny

In de Utrechtse Stadsschouwburg zag ik onlangs de voorstelling Seven songs for Johnny, van de acteur/muzikant Viktor Griffioen. Hij gaf een geheel eigen, persoonlijke en energieke draai aan de levensloop van Johnny Cash.  

Vooraf was ik een beetje sceptisch, zoals ik altijd ben als het een muziekvoorstelling betreft waarbij een andere muzikant centraal staat. Uiteindelijk kan een dergelijke show nooit tippen aan de oorspronkelijke artiest. Ook in dit geval was dat niet het geval, maar de voorstelling van Victor Griffioen was welzeker de moeite waard.

‘Geen Man in Black (Griffioen droeg een koddig hansopje) vanavond, geen religie (‘ik ben atheïst’) en geen liedjes van Johnny Cash,’ zo begon Griffioen de voorstelling. Bij de laatste opmerking leek een zucht van teleurstelling door de zaal te gaan. Maar juist dat pakte heel goed uit. Op virtuoze wijze verweef Griffioen anekdotes uit het leven van Cash met persoonlijke ontboezemingen, o.a. over vrouwen, drank, drugs en een afgebroken vingertopje. Of hij voortdurend de waarheid vertelde, is twijfelachtig. Maar hij zei het zelf al: ‘Never let the truth get in the way of a good story’.

Jonge held op saxofoon

De 15-jarige Utrechter Mink Jaspers won met zijn saxofoon de eerste prijs van het Prinses Christina Jazz Concours 2025, dé landelijke muziekwedstrijd voor verschillende muziekstijlen. Een bijzondere prestatie.

In de Hertz-zaal van TivoliVredenburg overtuigde Mink de jury van zijn kunnen. Hij won in de categorie 12 t/m 15 jaar. Op jonge leeftijd werkt de jonge saxofonist al aan verschillende projecten, zoals een bigband, een duo met jazz-kamermuziek en een trio met eigen composities. Volgens de jury van het concours is Mink al ‘flink onderweg op een veelbelovend muzikaal pad’.

Foto: Angeliek de Jonge

Om te beginnen: gefeliciteerd! Superblij zeker?

‘Jazeker! Toen ik gebeld werd dat ik in de finale stond, had ik net schoolpauze. Ik realiseerde me niet meteen wat ik bereikt had. Een grote concurrent had ik in de halve finale al verslagen. In de finale deed ik iets wat anderen niet deden: ik speelde in een triosetting. Zonder gitaar en piano, maar met contrabas en drums. En als enige in mijn leeftijdscategorie speelde ik een eigen stuk. Nu begint het wel tot me door te dringen dat ik iets bijzonders heb gedaan.’

Een boutique met exclusief vinyl

De Utrechtse quizmaster Jochem Geerdink opent in januari aan de Zakkendragersteeg een nieuwe platenzaak. Met gelimiteerde edities van Amerikaanse import hoopt hij op een jong publiek.

‘‘Waarom begin je op jouw leeftijd nog een platenwinkel?’ vroeg iemand me.’’ Jochem Meerdink (52) kan er wel om lachen. ‘Andere mannen van mijn leeftijd halen een motorrijbewijs, of ze beginnen iets met een jongere vrouw. Ik start een platenzaak.’

Jochem’s Record Boutique, zo gaat zijn winkel heten. ‘In New York heb je Paul’s Boutique, vernoemd naar een album van The Beastie Boys. Omdat ik exclusief vinyl uit de VS ga verkopen, leek het me wel een passende naam.’

Foto: Angeliek de Jonge

In Utrecht is Geerdink vooral bekend van de pubquizzen die hij organiseert. Het verzamelen van vinyl is hij gaan doen in de coronatijd. ‘Toen deden we online quizzen. We kregen veel donaties, zoveel zelfs dat ik er iets mee wilde doen. Eerst dacht ik aan bitcoins, maar het werd vinyl.’ De verzamelwoede liep enigszins uit de hand. ‘Mijn hele huis stond vol met dozen platen. Ik heb een garagebox gehuurd, maar al snel moest er een bij omdat de collectie te groot was geworden.’

Central do Brazil

In het najaar van 2025 maakte ik samen met mijn vriendin een onvergetelijke reis door Brazilië. We begonnen in Rio de Janeiro en via Manaus, het Amazonegebied, Pantanal en Bonito kwamen we uiteindelijk uit in Paraty. Voor Polarsteps maakte ik onderstaand reisverslag.

Her name was Lola (Rio de Janeiro)

Onderweg luister ik naar de vliegtuigversie van 'I fought piranhas' van The White Stripes. Of het zover gaat komen als we in de Amazone zijn, dat valt nog te bezien. Wel is ons een vangst, bereiding en nuttiging van dit lieflijke visje in het vooruitzicht gesteld. En dus beschouw ik de basale blues van Jack en Meg White als een prima opmaat voor drie weken Brazilië.

Het dakterras van ons appartementje op de tiende verdieping in de wijk Ipanema biedt een vrij confronterend zicht op een van de favela's van Rio de Janeiro. Daar blijven we uiteraard zo ver mogelijk uit de buurt. Ondanks de waarschuwingen vooraf op dat gebied verlopen de vier dagen in Rio probleemloos. Al is er midden in de nacht wel opeens een enorm geknal te horen. Het lijkt een langdurige schietpartij en er klinkt zelfs het geluid van bomontploffingen. Maar er volgen geen politiesirenes, wat je verwacht. Dus waarschijnlijk is het vuurwerk geweest om te vieren dat de schurk Bolsonara de rest van zijn leven naar de cel moet.

En dan was er nog het voorval(letje) met mijn creditcard. Die ben ik op een ochtend, na onze gang naar de supermarkt, kwijt. Gestolen, concluderen we al snel, als gevolg van mijn zichtbare gepruts met het zoeken naar mijn pincode bij het betalen. Maar wat blijkt: de creditcard zit in een ander vakje van mijn portemonnee. Je kunt ook te slecht van vertrouwen zijn.

Onze tijdelijke woonplek wordt opgevrolijkt door de aanwezigheid van een piano en een viool. Helaas is de piano al een poosje niet meer gestemd en verloopt mijn eerste fysieke kennismaking met een viool minder voorspoedig dan gedacht. The girl from Ipanema spelen blijkt nog iets te veel gevraagd.

 Nieuwe Utrechtse releases

Utrecht bruist van de nieuwe muziek. Het was weer een jaar vol nieuwe albums, singles en ep’s van eigen bodem. Een greep uit het vat vol lokaal talent.

1. Judy Blank – Big Mood

Op haar vorige album ‘Morning Sun’ voerden folk en country nog de boventoon, de laatste cd van Judy Blank ‘Big Mood’ neigt naar indiepop. Ze had behoefte aan ‘meer kleur, energie en een beetje gekte.’ Het opnemen van het album beschouwde Blank als een zoekproces naar zichzelf, ‘zowel persoonlijk als muzikaal’. Haar voorliefde voor Amerikaanse muziek is nog hoorbaar in ‘No thank you’ en ‘You don’t live here anymore’, maar verder is dit een Judy Blank die we nog niet kenden. En die eveneens prima bevalt.

Waar staat Big Mood voor?

‘Bij het uitvogelen van wie je bent komen veel gevoelens kijken: paniek, angst, euforie, verliefdheid, rouw, rebellie, jaloezie, apathie … Elk oncomfortabel gevoel heb ik vertaald naar een liedje. Big Mood klinkt een beetje sarcastisch, maar voor mij is het allesomvattend. Het is de naam van een existentiële crisis, die je ook weer niet al te serieus moet nemen.’

Rick de Gier brengt cd uit over Houten

Het was de bedoeling om een roman te schrijven. Maar Rick de Gier kreeg het verhaal over zijn jeugd in Houten niet rond. Om het mislukte project toch een positieve draai te geven, bracht hij een cd en een boekje met korte verhalen uit: ‘Vliegtuigsporen boven Houten’.

Tien jaar was journalist Rick de Gier al met de roman bezig, maar nog steeds was hij niet tevreden over het resultaat. Zo’n 400 pagina’s had hij intussen geschreven van zijn verhaal met ‘grote thema’s, meerdere hoofdpersonages en een tijdsspanne van twintig jaar’. Is hij te ambitieus geweest? ‘Ja, dat denk ik wel. Ik had teveel hooi op mijn vork genomen. De uitgevers die ik benaderde vonden de roman op zich interessant en goed geschreven, maar het miste iets. Er zat te weinig lijn in het verhaal. Uiteindelijk dacht ik: ik kan er wel tot mijn dood mee bezig zijn, laat ik het project maar afronden ...’

Toen is het een cd geworden ...

‘Ja, ik ben ook muzikant (met zijn band Ponoka bracht De Gier vier albums uit, red.) en had in de tussentijd ook al liedjes geschreven. Ik besloot een album te maken met dezelfde thematiek als het boek. Daarnaast heb ik een theatervoorstelling gemaakt, waarin ik de liedjes zing en verhalen over Houten vertel. Die verhalen heb ik ook verwerkt in een boekje dat ik als bijlage bij de cd heb uitgebracht. Dus zo heeft die mislukte roman toch nog wel wat opgeleverd.’