Welcome to the cruel world

Ben Harper is een veelzijdig muzikant, maar het mooist blijven zijn akoestische liedjes op gitaar. Dat bleek ook weer tijdens zijn recente optreden in Utrecht. Mijn eerste kennismaking met de Amerikaanse zanger, gitarist en liedjesschrijver dateert uit mijn studententijd.

Twee keer eerder had ik Ben Harper live gezien, in de Heineken Music Hall (2006) en in de Grote Zaal van TivoliVredenburg (2014), optredens die ik ook gerecenseerd heb. De laatste keer was alweer een tijdje geleden en ik volgde hem niet meer zo, dus ik was benieuwd naar zijn huidige staat van zijn. En dat viel me honderd procent mee.

Harper had in TivoliVredenburg de beschikking over een prima band (The Innocent Criminals), zelf was hij goed bij stem en het repertoire was gevarieerd. De aanzet met het a-capella gospelliedje 'Below Sea Level' was alleraardigst en het vervolg met ‘Jah Work’, ‘Ground On Down’ en ‘Steal My Kisses’ klonk eveneens prima. Onvermijdelijk was het dat, vanwege de grootte van mans repertoire, veel van mijn favoriete liedjes niet werden gespeeld, maar een aantal kwam gelukkig wel voorbij.

Het mooist klinkt Ben Harper als hij op akoestische gitaar zijn fluisterfolk zingt en speelt. Daar begon het voor mij ook allemaal mee, met zijn debuutalbum ‘Welcome To The Cruel World’ uit 1994. Ik woonde op een piepklein zolderkamertje aan de Weerdsingel Oostzijde in Utrecht, waar ik me door mijn laatste studiejaren heen worstelde. De twee kamers een verdieping lager waren al een stukje groter en de twee op de eerste verdieping ongeveer drie keer zo groot als de mijne.

De Tour (2)

Peter Winnen 'bezong' ooit zelf (samen met JW Roy) zijn heroïsche overwinning op Alpe d’Huez (1981) in de Avondetappe, toen nog gepresenteerd door Mart Smeets. 'De Eeuwige Belofte' heet het lied. 

De Tour

Elk jaar weer een fijne bron van vermaak: de Tour de France. Niet alleen een van de mooiste sportwedstrijden, maar ook een aangename drieweekse reis langs pittoreske plekjes van la douce France. En daar hoort mooie muziek bij uiteraard.  

Na twee weken is de tour alweer beslist. Gisteren knalde de voornaamste uitdager (voor zover je daar nog van kon spreken) van Tadej Pogačar, Jonas Vingegaard in een lastige bocht tegen een stoepje. Gebroken sleutelbeen, einde tour. Uiteraard trekt de karavaan gewoon verder door het mooie land, met hopelijk ook nog enig Nederlands succes in het verschiet.

Het is helaas karig gesteld met Nederlandse ronderenners op het moment. Mathieu van der Poel is een geweldige en sensationele wielrenner, maar geen man voor het algemeen klassement. Thymen Arensman is een lichtpuntje, maar die vertrok gisteren tien seconden te laat voor zijn tijdrit, dus het is maar de vraag of dat nog iets wordt. Hoe anders was dat eind jaren 70/begin jaren 80, toen de Nederlandse Raleighploeg huishield in de tour. Het was bijna uitzonderlijk als er een etappe niet werd gewonnen door de ploeg van Peter Post. In het eindklassement eindigden steevast enkele landgenoten in de top 10. 

Zoetemelk, Knetemann, Raas, Van der Velde, Lubberding, Winnen, het kon niet op. In die tijd werkte ik tijdens de zomervakantie bij een boomkwekerij in het dorp. Eindeloze rijen appelboompjes moesten worden afgewerkt (gebonden, geoculeerd, gestroopt of van riet voorzien), vaak in de brandende zon. Gelukkig was daar mijn trouwe Philips radiocassetterecorder (met batterijen), die standaard stond afgesteld op Radio Tour de France. Steeds als we een rits boompjes gedaan hadden, werd het apparaat een stukje verderop in de rij geplaatst en schalde de stem van Theo Koomen weer over het veld.

Ego

Het WK is voorbij. Gelukkig won het pure voetbal uiteindelijk van het afbraakvoetbal. Eindeloos is er voor-, tussen en nabeschouwd, o.a. bij de NOS WK Avond. Regelmatig schoof daar een wonderlijke man aan.

Met stijgende verbazing (en oplopende ergernis) heb ik de aanwezigheid van Kenneth Pérez aanschouwd bij het WK-programma op NPO 1. Pérez was een heel behoorlijke voetballer, maar in zijn hoedanigheid van analyticus kan ik hem veel minder goed hebben. Wat heet: zelden zo’n zelfingenomen man op tv gezien. Ok, Louis van Gaal, maar die heeft nog enig recht van spreken.

Toegegeven: af en toe komen er best zinnige dingen uit zijn mond. Maar de manier waarop hij een en ander presenteert, is veelal tenenkrommend en schier onverdraaglijk. Met een air van ‘Ik heb het voetbal uitgevonden' en ‘Ik weet het beter dan jullie allemaal,’ degradeert hij de andere tafelgenoten vaak tot figuranten. En dat zijn niet de minsten: vader en zoon Mulder, Wim Kieft, Guus Hiddink, Edwin Winkels, om er maar een paar te noemen.

I want you

Ondanks zijn talent als songwriter heb ik over Elvis Costello altijd gemengde gevoelens gehad. Ik vond hem meer een poseur dan een integere muzikant, hoewel hij ontegenzeggelijk een aantal popklassiekers achter zijn naam heeft. Met een uitschieter bovendien.

In een dagboekje, geschreven ergens in mijn studententijd, vergelijk ik twee optredens die ik vlak na elkaar zag bij Rockpalast, het legendarische liveprogramma op de Duitse tv-zender WDR. Het betrof shows van Herman Brood en Elvis Costello. ‘Echte rock ’n roll, tegenover een intellectueel die doet alsof,’ zoiets stond er. Ik wil dit wel meteen even nuanceren: Costello was een veel betere songwriter en zanger dan Brood. Die had weer andere kwaliteiten.

foto: Sébastien Micke

Maar goed, ik heb me nooit echt verdiept in de muziek van Elvis Costello, terwijl tijdgenoot -en eveneens angry young man- Joe Jackson me wel altijd heeft weten te boeien. Het was die nasale, zeurderige en regelmatig overslaande stem. En daarbij gooide hij me iets te veel verschillende genres op een hoop, zoals punk, pop, rock ‘n roll, reggae, jazz, klassiek, country en smartlap. En deze lijst is lang niet compleet. Ik kreeg geen hoogte van de man. ‘Spike’ vond ik wel een goed album, misschien omdat gitarist Marc Ribot er op mee speelde.

Ronflonflon

Een paar weken geleden overleed Wim T. Schippers, dat zal weinig mensen zijn ontgaan. Behalve als markante stem van Ernie, blijft hij vooral in mijn herinnering als Jacques Plafond in het radioprogramma Ronflonflon.

Voor Hoepla was ik nog te jong, Van Oekel’s Discohoek heb ik jaren later teruggezien op dvd. Tamelijk briljant vond ik het, die totale (maar tot in de puntjes uitgeschreven) chaos van omvallende kasten, absurde dialogen en idiote aankondigingen, waarin een wereldster als Donna Summer haar kalmte moest zien te bewaren. Zij zal haar optreden met Ir. v.d.Pik (‘Mevrouw, er is geloof ik telefoon voor u’) en Sjef van Oekel in katzwijm niet licht vergeten zijn.

Ik haakte aan bij ‘We zijn weer thuis’, een parodie op de soaps uit die tijd. Ook hier: wanorde en miscommunicatie. Het verhaal deed er eigenlijk niet zo veel toe. De serie is maar liefst vijf jaar op de buis is geweest bij de VPRO, tussen 1989 en 1994. Ter vergelijking; Hoepla, met die beroemde blootscene, kwam niet verder dan drie uitzendingen. Maar dat was dan ook in 1967.

Een prettig weerzien

Op de laatste editie van Pinkpop was The Cure een van de headliners. Ik was er niet bij, maar zag het optreden live op tv. Toen de band voor het eerst op Pinkpop stond, in 1986, stond ik wel tussen het publiek.

Even schrikken was het wel, toen ik hoorde dat het alweer veertig jaar geleden was dat ik The Cure zag tijdens Pinkpop in Geleen. Zeventien jaar was ik, en samen met drie vrienden toog ik die dag vanuit Baarlo naar Zuid-Limburg. Veel bier zal er nog niet aan te pas zijn gekomen, ik vermoed dat we op station Venlo een paar blikjes hebben gekocht voor de heenreis. In mijn herinnering droeg ik de groene, lange stofjas die ik geërfd had van mijn opa. Erg praktisch was die niet, maar ik vond hem best cool.

foto Paul Cox

Ook best cool was het dat de zus van een van mijn vrienden, samen met een paar vriendinnen, meereisde naar Geleen. Of nou ja, of ik dat cool vond, weet ik eigenlijk niet meer. Ik was nog behoorlijk bleu op dat gebied. Maar tijdens die gezamenlijke reis werd wel de kiem gelegd voor mijn eerste ‘liefdeservaring’, een paar weken later. Het zal die jas zijn geweest ...