I want you

Over Elvis Costello heb ik altijd gemengde gevoelens gehad. Ik vond hem altijd meer een poseur dan een integere muzikant, hoewel hij ontegenzeggelijk een aantal klassiekers achter zijn naam heeft. Met een uitschieter bovendien.

In een dagboekje, geschreven ergens in mijn studententijd, vergelijk ik twee optredens die ik vlak na elkaar zag bij Rockpalast, het legendarische liveprogramma op de Duitse tv-zender WDR. Het betrof shows van Herman Brood en Elvis Costello. ‘Echte rock ’n roll, tegenover een intellectueel die doet alsof,’ zoiets schreef ik. Ik wil dit wel meteen even nuanceren: Costello was een veel betere songwriter en zanger dan Brood. Die had weer heel andere kwaliteiten.

foto: Sébastien Micke

Maar goed, ik heb me nooit echt verdiept in de muziek van Elvis Costello, terwijl tijdgenoot -en eveneens angry young man- Joe Jackson me wel altijd heeft weten te boeien. Het was die nasale, zeurderige en regelmatig overslaande stem. En daarbij gooide hij me iets te veel verschillende genres op een hoop, zoals punk, pop, rock ‘n roll, reggae, jazz, klassiek, country en smartlap. En deze lijst is lang niet compleet. Ik kreeg geen hoogte van de man. ‘Spike’ vond ik wel een goed album, misschien omdat gitarist Marc Ribot er op mee speelde.

Ronflonflon

Een paar weken geleden overleed Wim T. Schippers, dat zal weinig mensen zijn ontgaan. Behalve als markante stem van Ernie, blijft hij vooral in mijn herinnering als bedenker van Jacques Plafond in het radioprogramma Ronflonflon.

Voor Hoepla was ik nog te jong, Van Oekel’s Discohoek heb ik jaren later teruggezien op dvd. Tamelijk briljant vond ik het, die totale (maar tot in de puntjes uitgeschreven) chaos van omvallende kasten, absurde dialogen en idiote aankondigingen, waarin een wereldster als Donna Summer haar kalmte moest zien te bewaren. Zij zal haar optreden met de telefoon van Ir. v.d.Pik (‘Mevrouw, er is geloof ik telefoon voor u’) en Sjef van Oekel in katzwijm niet licht vergeten zijn.

Ik haakte aan bij ‘We zijn weer thuis’, een parodie op de soaps uit die tijd. Ook hier: wanorde en miscommunicatie. Het verhaal deed er niet zo veel toe. De serie is maar liefst vijf jaar op de buis is geweest bij de VPRO, tussen 1989 en 1994. Ter vergelijking; Hoepla, met die beroemde blootscene, kwam niet verder dan drie uitzendingen. Maar dat was dan ook in 1967.

‘We zijn weer thuis’ stond bol van de rake (en soms ook wel wat flauwe) taalgrappen. In een uitzending ter nagedachtenis aan het overlijden van Wim T. Schippers kwam een fragment voorbij dat ik me niet meer kon herinneren, maar dat ik wel bijzonder geestig vond. 

Een prettig weerzien

Op de laatste editie van Pinkpop was The Cure een van de headliners. Ik was er niet bij, maar zag het optreden live op tv. Toen de band voor het eerst op Pinkpop stond, in 1986, stond ik wel tussen het publiek.

Even schrikken was het wel, toen ik hoorde dat het alweer veertig jaar geleden was dat ik The Cure zag tijdens Pinkpop in Geleen. Zeventien jaar was ik, en samen met drie vrienden toog ik die dag vanuit Baarlo naar Zuid-Limburg. Veel bier zal er nog niet aan te pas zijn gekomen, ik vermoed dat we op station Venlo een paar blikjes hebben gekocht voor de heenreis. In mijn herinnering droeg ik de groene, lange stofjas die ik geërfd had van mijn opa. Erg praktisch was die niet, maar ik vond hem best cool.

foto Paul Cox

Ook best cool was het dat de zus van een van mijn vrienden, samen met een paar vriendinnen, meereisde naar Geleen. Of nou ja, of ik dat cool vond, weet ik eigenlijk niet meer. Ik was nog behoorlijk bleu op dat gebied. Maar tijdens die gezamenlijke reis werd wel de kiem gelegd voor mijn eerste ‘liefdeservaring’, een paar weken later. Het zal die jas zijn geweest ...

Bella Ciao

Bij tenniswedstrijden op het hoogste niveau wordt tegenwoordig tijdens een zitpauze snoeiharde muziek gedraaid. Niet heel verheffend, tenzij er opeens een vergeten pareltje voorbij komt. In een iets andere versie, dat wel helaas …

Vorige week was ik met een vriend (net als ik tennisliefhebber) bij het Libéma Open in Rosmalen, een grastoernooi waar internationale toppers komen ter voorbereiding op Wimbledon. Met Medvedev, Auger Aliassime en De Minaur had de organisatie een drietal toptienspelers weten binnen te hengelen.

Tussen de regenbuien door zagen we een spannende partij tussen Lamens en Potapova, het restant van de wedstrijd tussen Griekspoor en Van de Zandschulp en een aardig potje tussen loopwonder De Minaur en Damm. Een prima oogst voor de woensdag. En een prettige sfeer bovendien, daar in de Brabantse buitenlucht.

Wat voor de een sfeerverhogend zal werken, voor de ander beslist niet, is de snoeiharde muziek die tijdens een zitpauze over de baan schalt. Je kunt je afvragen of de spelers er zelf op zitten te wachten dat nummers als Conga, Macarena, Lambada en Mambo no.5 met het volume op tien hun momentje van contemplatie verstoren. In het publiek zijn er natuurlijk altijd wel een paar die vrolijk mee springen, vooral als de camera kijkt.

Son of America

Je zou C.W. Stoneking een atypische Australiër kunnen noemen, met zijn voorkeur voor stokoude blues. De muzikale invloed van zijn Amerikaanse ouders zal zeker een rol hebben gespeeld.

C.W. Stoneking laat zich vooral inspireren door blues uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Ik ben al een tijdje fan van de ietwat zonderlinge zanger/gitarist. Waar ik hem voor het eerst hoorde, weet ik niet meer. Het zal wel weer via een algoritme op Spotify zijn geweest. Want de man heeft muzikale verwantschap met Tom Waits en die wil ik nog wel eens draaien.

Onlangs stond C.W. Stoneking in een uitverkochte Pandora-zaal van TivoliVredenburg. De start van het optreden was nogal rommelig. Hij begon met de mededeling dat hij al een paar dagen zijn stem kwijt was. Vervolgens struikelde hij bijna over zijn gitaar. Na een paar nummers knapte er een snaar. Een reservegitaar had hij niet paraat, dus repareerde hij zijn instrument zelf. Dat duurde best lang. ‘Nog even stemmen.’ Prima, we hadden de tijd.

Bangaranga

Nee, ik ben allesbehalve een liefhebber van het songfestival. Dit jaar moest ik er toch aan geloven omdat het moederland van mijn vriendin een grote kans maakte op een hoge eindklassering.

Een aantal jaren geleden begon ik het bijna leuk te vinden. Met Anouk, The Common Limits en Douwe Bob had Nederland een paar edities achter elkaar best een aardige inbreng. Dat positieve gevoel heeft helaas niet lang stand gehouden. Dit jaar toch maar alle aandacht gericht op Bulgarije, want om dat land gaat het. Ook al omdat er geen Nederlandse inzending was, vanwege de deelname van Israël. 

Met een zak chips en een flesje wijn nestelden we ons -in een vakantiehuisje in Drenthe waar we een paar dagen verbleven- op de bank voor de grand finale. Op een vier- of vijftal nummers na vond ik het weer een beproeving. Tijdens de halve finale was er nog een vluchtroute geweest, in de vorm van een frisse avondwandeling door de Drentsche Aa. Maar nu was er geen ontkomen meer aan.

Cuby

In een uithoek van Nederland ligt een van de leukste musea van het land: het C+B Museum. Terecht dat in het Drentse Grolloo voor deze plek is gekozen, want de voormalige boerderij was ooit de woning en oefenruimte voor Harry (Cuby) Muskee en band.

De ontvangst in het Drentse blues-dorp is toepasselijk, met de tekst ‘Welcome to the blues village Grolloo’, onder het blauwe bord met de dorpsnaam. Alsof je een groezelig blues-stadje ergens in het zuiden van de VS binnenrijdt. De koeien, paarden en het blakend groene weiland direct naast het bord helpen je snel uit die droom. Nee, geen katoenvelden hier.

Aanvankelijk werd bluesman pur sang Harry Muskee gegrepen door de jazz, zo leert de expo ons. Maar vanaf het moment dat hij John Lee Hooker voor het eerst hoorde, stond zijn leven in het teken van de blues. Al luisterde hij ook veel naar klassiek (Mozart) en fado (Cristina Branco). Via luisterfragmenten, filmopnames, brieven, ansichtkaarten en schoolrapporten (niet zo best) wordt in de voormalige boerderij het leven van de in 2011 overleden blueszanger ontvouwd.