zaterdag 29 augustus 2026

California dreamin’


De oorspronkelijke versie staat op nummer 89 van de 500 beste nummers aller tijden, volgens tijdschrift Rolling Stone. Het iconische nummer is gebruikt in tal van films en een aantal keer gecoverd, o.a. door Bobby Womack.


In de prachtige film Fish Tank, die onlangs weer eens te zien was op tv, zit een ietwat ongemakkelijke scene. De 15-jarige Mia (mooie rol van Katie Jarvis) demonstreert het dansje dat ze zichzelf heeft aangeleerd voor haar komende auditie aan de lichtelijk aangeschoten vriend van haar moeder, Connor (Michael Fassbender).

Na enige aarzeling wil ze -op zijn nadrukkelijk verzoek- het dansje wel alvast tonen aan de man die net iets te ontspannen, met een biertje in zijn hand, op de bank hangt in de woonkamer van Mia’s moeder. Hij is uiteraard een stuk ouder dan het meisje en ontfermt zich min of meer over de dwarse tiener, die worstelt met de puberteit, haar omgeving en een moeilijke thuissituatie.

Het voert wat ver om het hele verhaal uit de doeken te doen, maar het gaat mij om het lied dat Mia gebruikt bij haar dansje: California Dreamin’, oorspronkelijk natuurlijk van The Mamas and The Papas, maar hier in de soulvolle uitvoering van Bobby Womack. Eerder die dag had Connor het nummer in zijn auto gedraaid op een voor het gezin zeldzaam zorgeloze zomerdag. Niet zo gek dus dat Mia voor dat lied heeft gekozen …

 

Dolly

Vorige week overleed toch nog redelijk onverwacht Dolly Parton. Over haar belang voor de (country)muziek en de maatschappij in zijn algemeen is al genoeg geschreven, dus dat ga ik niet meer doen. Wel vind ik het leuk om drie korte stukjes over Dolly Parton te plaatsen die ik schreef voor de laatste editie van het Top 2000 Puzzelboek.


Klinkt als een liedje


Het verhaal achter ‘Jolene’ van Dolly Parton is al vaak verteld: een roodharige bankemployee (knapper dan zijzelf, althans dat vindt Dolly) flirt met haar man, kort nadat ze getrouwd zijn: ‘Please don't take him just because you can.’ Maar de naam Jolene verwijst niet naar de vrouw met ‘flaming locks of auburn hair’. Dolly vertelt: ‘Op een avond komt er een prachtig meisje van een jaar of acht naar me toe voor een handtekening. Ze heeft rood haar en groene ogen. Als ik haar naam vraag, zegt ze: ‘Jolene’. Die naam vond ik zo mooi, het klonk al bijna als een liedje. Ik zeg dat ik ooit een nummer voor haar zal schrijven.’ En zo geschiedde.


 

donderdag 30 juli 2026

Welcome to the cruel world


Ben Harper is een veelzijdig muzikant, maar het mooist blijven zijn akoestische liedjes op gitaar. Dat bleek ook weer tijdens zijn recente optreden in Utrecht. Mijn eerste kennismaking met de Amerikaanse zanger, gitarist en liedjesschrijver dateert uit mijn studententijd.

Twee keer eerder had ik Ben Harper live gezien, in de Heineken Music Hall (2006) en in de Grote Zaal van TivoliVredenburg (2014), optredens die ik ook gerecenseerd heb. De laatste keer was alweer een tijdje geleden en ik volgde hem niet meer zo, dus ik was benieuwd naar zijn huidige staat van zijn. En dat viel me honderd procent mee.

Harper had in TivoliVredenburg de beschikking over een prima band (The Innocent Criminals), zelf was hij goed bij stem en het repertoire was gevarieerd. De aanzet met het a-capella gospelliedje 'Below Sea Level' was alleraardigst en het vervolg met ‘Jah Work’, ‘Ground On Down’ en ‘Steal My Kisses’ klonk eveneens prima. Onvermijdelijk was het dat, vanwege de grootte van mans repertoire, veel van mijn favoriete liedjes niet werden gespeeld, maar een aantal kwam gelukkig wel voorbij.

Het mooist klinkt Ben Harper als hij op akoestische gitaar zijn fluisterfolk zingt en speelt. Daar begon het voor mij ook allemaal mee, met zijn debuutalbum ‘Welcome To The Cruel World’ uit 1994. Ik woonde op een piepklein zolderkamertje aan de Weerdsingel Oostzijde in Utrecht, waar ik me door mijn laatste studiejaren heen worstelde. De twee kamers een verdieping lager waren al een stukje groter en de twee op de eerste verdieping ongeveer drie keer zo groot als de mijne.

De Tour (2)

Peter Winnen 'bezong' ooit zelf (samen met JW Roy) zijn heroïsche overwinning op Alpe d’Huez (1981) in de Avondetappe, toen nog gepresenteerd door Mart Smeets. 'De Eeuwige Belofte' heet het lied. 

donderdag 23 juli 2026

De Tour


Elk jaar weer een fijne bron van vermaak: de Tour de France. Niet alleen een van de mooiste sportwedstrijden, maar ook een aangename drieweekse reis langs pittoreske plekjes van la douce France. En daar hoort mooie muziek bij uiteraard.  


Na twee weken is de tour alweer beslist. Gisteren knalde de voornaamste uitdager (voor zover je daar nog van kon spreken) van Tadej Pogačar, Jonas Vingegaard in een lastige bocht tegen een stoepje. Gebroken sleutelbeen, einde tour. Uiteraard trekt de karavaan gewoon verder door het mooie land, met hopelijk ook nog enig Nederlands succes in het verschiet.

Het is helaas karig gesteld met Nederlandse ronderenners op het moment. Mathieu van der Poel is een geweldige en sensationele wielrenner, maar geen man voor het algemeen klassement. Thymen Arensman is een lichtpuntje, maar die vertrok gisteren tien seconden te laat voor zijn tijdrit, dus het is maar de vraag of dat nog iets wordt. Hoe anders was dat eind jaren 70/begin jaren 80, toen de Nederlandse Raleighploeg huishield in de tour. Het was bijna uitzonderlijk als er een etappe niet werd gewonnen door de ploeg van Peter Post. In het eindklassement eindigden steevast enkele landgenoten in de top 10. 

Zoetemelk, Knetemann, Raas, Van der Velde, Lubberding, Winnen, het kon niet op. In die tijd werkte ik tijdens de zomervakantie bij een boomkwekerij in het dorp. Eindeloze rijen appelboompjes moesten worden afgewerkt (gebonden, geoculeerd, gestroopt of van riet voorzien), vaak in de brandende zon. Gelukkig was daar mijn trouwe Philips radiocassetterecorder (met batterijen), die standaard stond afgesteld op Radio Tour de France. Steeds als we een rits boompjes gedaan hadden, werd het apparaat een stukje verderop in de rij geplaatst en schalde de stem van Theo Koomen weer over het veld.

Ego


Het WK is voorbij. Gelukkig won het pure voetbal uiteindelijk van het afbraakvoetbal. Eindeloos is er voor-, tussen en nabeschouwd, o.a. bij de NOS WK Avond. Regelmatig schoof daar een wonderlijke man aan.


Met stijgende verbazing (en oplopende ergernis) heb ik de aanwezigheid van Kenneth Pérez aanschouwd bij het WK-programma op NPO 1. Pérez was een heel behoorlijke voetballer, maar in zijn hoedanigheid van analyticus kan ik hem veel minder goed hebben. Wat heet: zelden zo’n zelfingenomen man op tv gezien. Ok, Louis van Gaal, maar die heeft nog enig recht van spreken.

Toegegeven: af en toe komen er best zinnige dingen uit zijn mond. Maar de manier waarop hij een en ander presenteert, is veelal tenenkrommend en schier onverdraaglijk. Met een air van ‘Ik heb het voetbal uitgevonden' en ‘Ik weet het beter dan jullie allemaal,’ degradeert hij de andere tafelgenoten vaak tot figuranten. En dat zijn niet de minsten: vader en zoon Mulder, Wim Kieft, Guus Hiddink, Edwin Winkels, om er maar een paar te noemen.

maandag 13 juli 2026

I want you


Ondanks zijn talent als songwriter heb ik over Elvis Costello altijd gemengde gevoelens gehad. Ik vond hem meer een poseur dan een integere muzikant, hoewel hij ontegenzeggelijk een aantal popklassiekers achter zijn naam heeft. Met een uitschieter bovendien.

In een dagboekje, geschreven ergens in mijn studententijd, vergelijk ik twee optredens die ik vlak na elkaar zag bij Rockpalast, het legendarische liveprogramma op de Duitse tv-zender WDR. Het betrof shows van Herman Brood en Elvis Costello. ‘Echte rock ’n roll, tegenover een intellectueel die doet alsof,’ zoiets stond er. Ik wil dit wel meteen even nuanceren: Costello was een veel betere songwriter en zanger dan Brood. Die had weer andere kwaliteiten.
foto: Sébastien Micke

Maar goed, ik heb me nooit echt verdiept in de muziek van Elvis Costello, terwijl tijdgenoot -en eveneens angry young man- Joe Jackson me wel altijd heeft weten te boeien. Het was die nasale, zeurderige en regelmatig overslaande stem. En daarbij gooide hij me iets te veel verschillende genres op een hoop, zoals punk, pop, rock ‘n roll, reggae, jazz, klassiek, country en smartlap. En deze lijst is lang niet compleet. Ik kreeg geen hoogte van de man. ‘Spike’ vond ik wel een goed album, misschien omdat gitarist Marc Ribot er op mee speelde.