Tom Waits in de bieb

Een tijdje terug was ik van zins om een podcast te maken over Tom Waits, samen met een medewerker van Broese, die net zo’n grote fan is als ik. Het kwam er niet van, maar onlangs was er in de boekenwinkel een evenement met een vergelijkbare insteek.

In Broese vroeg de betreffende medewerker muziekjournalist Gijsbert Kamer en muzikant/schrijver Jaap Boots naar leuke anekdotes over Waits. Beiden hebben de muzikant geïnterviewd. Die anekdotes kwamen er, zonder opsmuk opgediend door Kamer en met meer bombarie (en Waitsimitaties) door Boots. De voornaamste conclusie van de twee: Tom Waits is overal en altijd een acteur. Voor Anton Corbijn, die verderop in het gebouw zijn boeken met Waitsfoto's signeerde, zal het vast nooit zo'n probleem zijn geweest. Eerder een voordeel.  

De Waits-avond begon met een aardige quiz, waar alle bezoekers aan mee konden doen door te gaan staan of zitten bij de keuze van een antwoord. Vragen over de hoedjes van Tom Waits kregen iets te veel de overhand. Ik redde het tot de derde ronde, maar moest afhaken bij een vraag over een Waitscover van Willem Duyn (Big Mouth). In the Neighourhood (Stamcafé) bleek het juiste antwoord te zijn, en niet Closing Time.

De Amazone in zwartwit

In Keulen zag ik een mooie expositie van de Braziliaanse fotograaf Sebastião Salgado, die het Amazonegebied op kunstige wijze in zwartwit vastlegde. Intrigerend en vervreemdend tegelijk.

Vorig jaar reisden mijn vriendin en ik ook door dit gebied, dus een prima reden om de Duitse stad te bezoeken. Ik was wat sceptisch vooraf omdat ik dacht dat de zwartwit fotografie een soort gimmick was. Gelukkig wist mijn vriendin me te overtuigen om te gaan.

Sebastião Salgado verbleef zo’n zes jaar in het Amazonegebied en maakte een indrukwekkende serie foto’s van de enorme rivier, de jungle eromheen en de bergen (waarvan ik niet wist dat ze daar waren). Intrigerend, maar ook vervreemdend omdat het zo kleurrijke gebied in zwartwit wordt getoond.

Foto: Sebastião Salgado

De fotograaf wist ook een aantal primitief levende stammen, woonachtig in de jungle, voor de camera te krijgen. Bijzonder dat Salgado het vertrouwen wist te winnen van deze mensen, die in volstrekte afzondering leven van de buitenwereld. Ongegeneerd poseren mannen, vrouwen en kinderen, vaak (bijna) in hun blootje, voor de fotograaf. Lachen doen ze zelden, hetgeen de foto’s krachtiger en authentieker maakt. Ik vroeg me af of Salgado ze geïnstrueerd heeft om dat niet te doen, of dat het een natuurlijke reactie is van mensen die nooit eerder zijn gefotografeerd. Ik denk het laatste. 

Scepter

Dit jaar kreeg ik weer eens een snippertje carnaval mee. Bij de optocht in Baarlo, het dorp waar ik ben opgegroeid, was ik getuige van milde kritiek, leuke kolder én dubieuze humor.

Oorspronkelijk was het de bedoeling om samen met mijn moeder naar de optocht in Venlo te gaan, zoals we enkele jaren geleden hadden gedaan. Daar is het allemaal toch net een stukje uitbundiger, qua uitdossingen en muziek. Maar het weer werkte niet mee, dus we togen naar de hoofdstraat van Baarlo waar de optocht zou beginnen. Net voorbij de fietsenmaker vonden we een prima plekje.

Een aantal fraaie carnavalswagens passeerden ons. Onder andere het verdwijnen van de plaatselijke kerk ten behoeve van nieuwe woningen (!) en de mogelijke verbunkering van het jongerencentrum werden bekritiseerd. De kerk van Baarlo was op indrukwekkende wijze nagebouwd. Daar hadden vast heel wat uurtjes werk in gezeten. Ook liep er een groepje mee met een stuk waterleiding in de hand, met de boodschap: ‘Wij hebben de leiding’. Tussen Baarlo en Blerick, 5 km verderop, komt een nieuwe rioolleiding, vandaar. Zo te zien schiet dat project niet echt op.