Ramblin' blues

Je zou C.W. Stoneking een atypische Australiër kunnen noemen, met zijn voorkeur voor stokoude blues. De muzikale invloed van zijn Amerikaanse ouders zal zeker een rol hebben gespeeld.

C.W. Stoneking laat zich vooral inspireren door blues uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Ik ben al een tijdje fan van de ietwat zonderlinge zanger/gitarist. Waar ik hem voor het eerst hoorde, weet ik niet meer. Het zal wel weer via een algoritme op Spotify zijn geweest. Want de man heeft muzikale verwantschap met Tom Waits en die wil ik nog wel eens draaien.

Onlangs stond C.W. Stoneking in een uitverkochte Pandora-zaal van TivoliVredenburg. De start van het optreden was nogal rommelig. Hij begon met de mededeling dat hij al een paar dagen zijn stem kwijt was. Vervolgens struikelde hij bijna over zijn gitaar. Na een paar nummers knapte er een snaar. Een reservegitaar had hij niet paraat, dus repareerde hij zijn instrument zelf. Dat duurde best lang. ‘Nog even stemmen.’ Prima, we hadden de tijd.

Met een licht haperende stem, (die hij van nature ook al heeft), rommelde C.W. Stoneking zich door de avond. Zijn gemompelde anekdotes waren over het algemeen moeilijk te volgen. Maar de man heeft inmiddels een repertoire met zoveel geweldige songs, zoals ‘The love me or die’, ‘I heard the marching of the drum’ en ‘Brave son of America’, dat een optreden van hem eigenlijk niet kan mislukken. En dat deed het ook niet, mede dankzij de twee enthousiaste blazers die hem flankeerden.

Verrassend was de cover van ‘All the world is green’ van Tom Waits. Voor mij een van de mooiste liedjes van Waits. Of nee, dat hij dat nummer speelde was eigenlijk toch niet zo verrassend.