Bangaranga

Ik ben allesbehalve een liefhebber van het songfestival. Dit jaar moest ik er toch aan geloven omdat het moederland van mijn vriendin een grote kans maakte op een hoge eindklassering.

Een aantal jaren geleden begon ik het bijna leuk te vinden. Met Anouk, The Common Limits en Douwe Bob had Nederland een paar edities achter elkaar best een aardige inbreng. Dat positieve gevoel heeft niet lang stand gehouden. Dit jaar was er vanwege de deelname van Israël geen Nederlandse inzending. En dus kon alle aandacht naar Bulgarije, want om dat mooie land gaat het.

Met een zak chips en een flesje wijn nestelden we ons -in een vakantiehuisje in Drenthe waar we een paar dagen verbleven- op de bank voor de grand finale. Op een vier- of vijftal nummers na vond ik het weer een beproeving. Tijdens de halve finale was er nog een vluchtroute geweest, in de vorm van een frisse avondwandeling door de Drentsche Aa. Maar nu was er geen ontkomen meer aan.

Op het moment dat de jaarlijkse hoofdpijn weer begon op te spelen vanwege alle bombast, pathos en hemeltergende vocale uithalen, was de tijd daar voor de inzending van Bulgarije. ‘Sympathieke meid,’ wist mijn vriendin. DARA zong een vrolijk en aanstekelijk lied. Best opzwepend ook. Beetje balkan, beetje pop, leuke tempowisselingen. Ik zou het niet zo snel thuis draaien, maar vooruit, dit kon er best mee door.

En kijk eens aan, na een bloedstollende strijd met Israël won Bulgarije zowaar. Mijn vriendin hield zich groot, maar ik merkte dat het haar wel iets deed. Nog nooit had het land gewonnen. En heel fijn ook dat Bulgarije eindelijk eens positief in het nieuws kwam. Even geen verhalen over corruptie, belastingfraude of beren die toeristen doden. Volgend jaar in Sofia dus. De beren in het nabij liggende Vitosha-gebergte kunnen hun borst vast nat maken. 

Bangaranga!