Uit het oog, maar niet uit het hart

Een band die ik eerlijk gezegd een beetje uit het oog en oor verloren was, is Les Négresses Vertes. En toen stond de vrolijke Franse formatie opeens in Paradiso. Daar moest ik bij zijn.

Het was een verfrissend geluid eind jaren 80, begin jaren negentig ten tijde van de grunge en hiphop, die fijne mix van Franse accordeon, feestelijke blazers, opzwepende rai en punk (light) van Les Négresses Vertes. ‘De Franse versie van The Pogues’ werden ze liefkozend genoemd.

Hun eerste albums Mlah (1988) en Famille nombreuse (1991) heb ik indertijd veel gedraaid. Er bestond ook een Nederlandse variant, Les Charmeurs, die zeker niet onverdienstelijk uit hetzelfde muzikale vaatje tapte. En je had ook nog Mano Negra natuurlijk.

De karakteristieke zanger van het eerste uur, Noël Rota, overleed al in 1993 aan een overdosis. De overige muzikanten maakten nog een paar albums, met -wat mij betreft- onnodige uitstapjes naar dub en ambient. In 2018 stond het gezelschap voor het eerst sinds lange tijd weer op het podium, ter ere van het dertigjarige bestaan van Mlah. Dat beviel zo goed dat de bandleden besloten om weer te gaan touren. Gelukkig maar, anders hadden we het optreden in Paradiso van afgelopen dinsdag moeten missen.

Tot mijn verbazing was het lang niet uitverkocht. Blijkbaar waren meer mensen de band vergeten. In Nederland hadden ze toch enige bekendheid gehad met Zobi la Mouche en Sous le Soleil de Bodega. Maar ook wel fijn om in alle rust, zonder platgedrukt te worden of met een bezoeker van twee meter voor de neus, van het optreden te kunnen genieten. Onder de weemoedige accordeonklanken van 

La Valse betrad de band het podium. Wat volgde was een vrolijke potpourri van allerlei wereldse klanken, vermengd met vleugjes rock en ska. De enthousiaste blazers voegden soms een Oost-Europees tintje toe.

De huidige zanger/gitarist Stéfane Mellino wist de zaal goed te bespelen met zijn voortdurende roep om publieksparticipatie. Enigszins curieus was de aanwezigheid van zijn (weinig flatteus geklede en gekapte) vrouw aan de zijkant van het podium. Ze leek er aanvankelijk alleen te staan om de tamboerijn te bedienen. Maar allengs kreeg ze er meer schik in en waren de danspasjes niet meer van de lucht. En met haar niet meer piepjonge stem bleek niet veel mis te zijn.

Het vertalen van de bandnaam zou in deze tijden nog wel eens tot problemen kunnen leiden, dus dat doe ik maar niet. In ieder geval erg fijn om Les Négressses Vertes na al die jaren nog eens live te kunnen zien.