cd: I Am Oak - Ols Songd

Sporadisch neemt het volume toe

Ols Songd is de vierde cd van de Utrechtse band I Am Oak. De curieuze titel verwijst naar de historie en de emotionele waarde van de liedjes: de meeste ervan werden al voor het debuutalbum opgenomen en beschrijven gevoelens waarmee zanger Thijs Kuijken onlangs opnieuw te maken had.

Klein
I Am Oak grossierde op eerder werk al in onnadrukkelijke, intieme en folky liedjes, op Ols Songd is dat niet anders. Ook nu houdt de band het klein. Zo wordt de wat weifelende en breekbare stem van Kuijken veelal slechts ondersteund door repetitief, akoestisch gitaargetokkel. Sporadisch neemt het volume in een lied toe (door een elektrische gitaar, aanzwellende drums of blazers), maar dat duurt nooit lang.

De kleine zeemeermin

Tja, je hebt een zwak voor iemand of niet. Janne Schra, voormalig zangeres van Room Eleven, zong gisteren op roerende wijze een kinderliedje tijdens het item 'Guilty Pleasures' in 'De Wereld Draait Door'. Nederlandse artiesten brengen dan (zoals wellicht bekend) hun versie ten gehore van een 'fout' lied dat ze stiekem toch leuk vinden. Normaal gesproken zou ik ik niet direct warmlopen voor een uitvoering van een liedje uit de tekenfilm 'De kleine zeemeermin', maar dat verandert als Janne Schra in beeld komt. Schra beschikt over een mooie diepe en soepele stem: ik vind haar een van de beste zangeressen in Nederland. Bovendien is haar voorkomen zo ontwapenend onhandig en charmant tegelijk dat ik bij dezen beken dat ik (stiekem) een beetje verliefd op haar ben ...

Uit het goede hout gesneden

In een klein atelier in de Utrechtse wijk Lombok werkt Lucas Janssen gestaag aan de bouw en reparatie van gitaren en andere snaarinstrumenten. Van het hout ophalen in de Alpen tot het lakken van de gitaar: hij doet het allemaal zelf.

Pittoreske plek
Elpeehoezen van de Franse chansonnier Georges Brassens, met de afbeelding erop van een gitaar in aanbouw, sieren de muren in zijn atelier. Akoestische gitaren, violen, banjo's, mandolines en meer exotische instrumenten als de balalaika en de Arabische luit completeren de muzikale ambiance. Gesitueerd op een pittoreske plek in Lombok, tegenover Houtzaagmolen De Ster, bouwt en repareert Lucas Janssen gitaren en andere fijnbesnaarde instrumenten.

Hallo Venray

Twee jaar geleden vierde Hallo Venray haar 25-jarig bestaan. Een vreemde gedachte: al in de beginperiode bezocht ik regelmatig een optreden van de band rondom Henk Koorn. Over het verglijden van de tijd zal ik een andere keer uitweiden, of misschien ook niet. Begin jaren negentig was de succesvolste periode van de Haagse formatie, met de albums The More I Laugh, The Hornier Due Gets en A Million Planes To Fly, en natuurlijk het hilarische optreden op Pinkpop als hoogtepunten. Neil Young was toen hun belangrijkste referentiekader, tegenwoordig is dat Lou Reed. Hun nieuwe album 'Show' vind ik erg sterk, en dat is knap na 27 jaar ...

Hear My Train A Comin'

Afgelopen zaterdag zag ik (niet voor de eerste keer) de docu 'Hear My Train A Comin'' over Jimi Hendrix, waarin de kortstondige en onstuimige carrière van de meestergitarist op fraaie wijze uit de doeken wordt gedaan. Je kunt je blijven afvragen wat Hendrix na zijn 27e (het jaar van zijn overlijden) nog allemaal had gedaan. Feit is dat hij vlak voor zijn dood met The Band of Gypsies een nieuwe weg was ingeslagen: meer funk en soul en minder rock en psychedelica. Het album dat hij toen opnam, met Billy Cox op bas en Buddy Miles op drums, beschouw ik als zijn betere werk. Maar Hendrix was -zeker in zijn begintijd- ook een fenomenaal bluesgitarist. Dit is een van de weinige opnames waar hij te horen en te zien is op akoestische (12-snarige) gitaar.

Nick Waterhouse

In de categorie: beter goed gejat dan slecht verzonnen: Nick Waterhouse. Pas 28 jaar is deze zanger/producer uit Los Angeles, maar met zijn van rhythm & blues doordrenkte sound klinkt het alsof hij een jaar of vijftig te laat is geboren. Dat is dan wel weer goed nieuws voor de muziekliefhebber van nu. Je kunt het gemakzucht noemen, epigonisme of een gimmick, feit is wel dat Nick Waterhouse het bijzonder overtuigend weet te brengen. Onlangs verscheen zijn tweede cd 'Holly'.

 

concert: Daryll-Ann

Van de buitencategorie               

Een kleine veertig bands zorgen de komende maanden voor een passend eerbetoon aan Tivoli Oudegracht, dat deze zomer plaats gaat maken voor het nieuwe muziektheater TivoliVredenburg. Daryll-Ann is de zesde in de rij.

Het kan de rechtgeaarde muziekliefhebber niet zijn ontgaan dat de band bezig is met een reünietoer. In de jaren negentig werd Daryll-Ann door de muziekpers (de Nederlandse én de Britse) bijkans doodgeknuffeld. Vlak na het uitkomen van het album Don't Stop in 2004 stopte de formatie uit Ermelo er plotsklaps mee.