Nieuwjaar in september

In het West-Vlaams dialect zingt Flip Kowlier solo al ruim twintig jaar ingetogen liedjes die mijlenver af staan van de hiphop van zijn nevenproject ’t Hof van Commerce. Onlangs verscheen zijn zesde album, ‘September’. “In de lockdown schreef ik niks meer.”

Heeft de fraaie drinkballade ‘Geef mie een glas’ uit 2004 wellicht geleid tot het nummer ‘Vergeten’ op zijn nieuwe album? Flip Kowlier betwijfelt het. ‘Ik drink al tien jaar niet meer.’ Het lied gaat meer over verwardheid dan over vergeetachtigheid. En daar heeft hij altijd al last gehad. ‘Dat je een kamer binnenkomt en denkt: wat kwam ik ook alweer doen? Teksten zijn ook altijd een kleine ramp voor me geweest. Ik moest er altijd heel hard op studeren, ook op teksten van liedjes die ik veel gespeeld heb. Dat is de afgelopen tien jaar wel beter geworden trouwens, dus het zou toch met elkaar te maken kunnen hebben. Voor een deel dan.’

foto: P. Stellamans

Na acht jaar is er eindelijk weer een nieuw soloalbum van de sympathieke zanger uit Izegem. In de tussentijd was er een reünietour met zijn – in België razendpopulaire – hiphopformatie ’t Hof van Commerce. Ook maakte Kowlier twee platen met zijn andere project, het electropoptrio Ertebrekers. Desalniettemin, best een lange periode toch: acht jaar? ‘Ik was er al eerder aan begonnen, maar toen kwam corona. Dat vertraagde, of beter gezegd stopte het proces.’ Andere artiesten gebruikten het noodgedwongen thuiszitten om in alle rust aan nummers te schaven of een plaat af te ronden. Zo niet Kowlier. ‘Ik voelde me heel comfortabel in de lockdown, maar er gebeurde niks. Ik schreef niks meer. Pas toen het leven terug op gang kwam, ben ik daar weer mee begonnen.’

Ut kump wie ut kump

In Limburg is hij een grote meneer, maar buiten de provincie is liedjesschrijver Arno Adams nooit doorgebroken. Ten onrechte, want hij heeft een rits prachtnummers op zijn naam staan. Een selectie daarvan is nu verschenen op de dubbelelpee ‘Ut is wie ut is’. “Ik ben een lui mens en daar ben ik wel tevreden mee.”

Carnaval en de donkere liedjes van ‘de treurwilg uit Belfeld’, Arno Adams. Een groter contrast is bijna niet denkbaar. De zanger is geen liefhebber van het driedaagse volksfeest, maar hij heeft er wel de start van zijn solocarrière aan te danken. Adams was frontman van een Engelstalige soulband toen hem werd gevraagd een bewerking te maken van de Venlose carnavalsklassieker ‘De twië einzame’ – geschreven door Frans Boermans en Thuur Luxembourg, bekend van ‘Och waas ik maar (beej mooder thoës gebleve)’. ‘Ik vond het altijd al vreemd dat mensen bij dit lied op het biljart stonden te dansen, terwijl de tekst helemaal niet vrolijk is,’ vertelt Adams op een Venloos terras aan de Maas.

foto: Mara van den Oetelaar

Hij doopte het carnavalslied in mineurakkoorden. De ingetogen versie, met alleen akoestische gitaar en zijn sonore stem, werd een succes en Adams werd gevraagd om op te treden in lokale radio- en tv-programma’s. Vanaf dat moment besloot hij alleen nog liedjes in het dialect te schrijven. ‘Die stijl paste veel beter bij mij.’

Zijn solodebuut D’r is gen verschil bevat liedjes over daklozen en criminelen, maar ook over rouw, liefdesverdriet en zijn familie. Adams blijkt van het type ruwe bolster, blanke pit. Soms melancholisch, soms venijnig en rauw. Muzikaal is het album een mix van blues, chanson en pop. Zo is de ballad ‘Haaj van mich’ een vette knipoog naar Bowies ‘Wild is the Wind’. Het zwierige ‘De Houfstad’ leek Adams toentertijd wel een geschikt liedje voor Rowwen Hèze. ‘Maar ik denk dat Jack Poels het toch niet had willen zingen, want er zit wel een donker randje aan.’ ‘We waren oet de klei getrokken boere, tussen dope, beer en hoere,’ luidt het couplet.

Utrechtse crooner verlegt zijn grenzen

Bigband, jazz en swing staan opnieuw centraal op het laatste album van Dennis van Aarssen ‘How to live’. Donderdag staat de Utrechtse crooner in TivoliVredenburg met zijn nieuwe show ‘Swinging on a star’, waarin hij songs van Frank Sinatra, Michael Bublé en Jamie Cullum afwisselt met eigen nummers.

Na het winnen van The Voice of Holland in 2019 ging het snel met Dennis van Aarssen (27). De Utrechtse zanger werd veel gevraagd voor radio- en tv optredens en een half jaar later had hij al zijn eerste theatertour. Voor zijn debuutalbum ‘Forever You’ (2020) ontving Van Aarssen een Edison. In november vorig jaar verscheen de opvolger ‘How to live’.

Voor iemand van jouw leeftijd is het best bijzonder om dit soort muziek te maken. Hoe kwam je bij die bigbandmuziek terecht?

‘Toen ik een jaar of zeven was, draaiden mijn ouders veel het album ‘Sing when you’re winning’ van Robbie Williams. Ook keken we regelmatig naar de dvd met een liveconcert van hem in The Royal Albert Hall in Londen. Ik vond dat te gek! Het leek me heel gaaf om met zo’n groot orkest muziek te maken. Later ben ik die liedjes gaan googelen om te kijken van wie ze oorspronkelijk zijn. Zo kwam ik terecht bij Frank Sinatra. Ik ben ook genoeg andere stations gepasseerd hoor, zo ben ik ook een enorme fan van Queen. Maar voor mij is Sinatra de grootste op deze planeet. Hij straalde zo’n autoriteit uit, zelfs als hij ‘Old MacDonald had a farm’ zingt, moet je gewoon luisteren. Bovendien kun je niet stil blijven zitten bij zijn muziek. Je moet wel heen en weer bewegen, met je hoofd knikken of dansen.’

Een glimmende Meindert

Meindert Talma en een glossy. Het is een combinatie die niet direct voor de hand ligt, maar de ‘Meindert’ is een blad ter ere van het 25-jarig jubileum van de Friese muzikant. ‘Het ziet eruit als een glossy, dus hebben we het ook maar zo genoemd.’

‘Ja, beste mensen, daar is ie dan. Na de Linda, de Matthijs, de Chantal, de Youp en de Maarten is er nu ook de Meindert.’ Het koddige voorwoord is afkomstig van de naamgever zelf. Een knipoog naar de overvloed aan ijdeltuiterij? ‘De glossy is de laatste jaren wel een eigen leven gaan leiden, ja,’ zegt Meindert Talma (1968), onderkoeld als immer. Waarschijnlijk blijft het bij een eenmalige uitgave, maar: ‘Niks is zeker in het leven.’

Op de cover van de Meindert prijkt in chocoladeletters Talma’s voornaam. De foto toont de boomlange Friese muzikant in zijn studio aan huis in het Groningse Noordhorn, zittend op een versleten poef, bijna opgevouwen tussen enkele toetsinstrumenten. ‘Meestal zetten ze alleen iemands hoofd op de voorkant van een glossy. Aangezien mijn hoofd niet zo mooi is, sta ik er helemaal op.’ En die serieuze blik? ‘Een glossy maken is een serieuze zaak, vandaar.’

Kaspar Baum: onbevangen en ervaren tegelijk

Vanwege twee supportacts wordt het geduld van de bezoekers in dB’s voor de albumrelease van Kaspar Baum aardig op de proef gesteld. Gelukkig zijn de optredens van rockveteraan Henk Koorn en nieuwkomer Ismena ook de moeite waard. Pas laat op de avond speelt de kersverse Utrechtse formatie Kaspar Baum een bezielde set, beïnvloed door new wave van de jaren 80 en alternatieve rock uit de jaren 90, maar ook door een band als The War on Drugs.

De aftrap van vanavond is voor Henk Koorn, zanger/gitarist van Hallo Venray. Met zijn Haagse band staat Koorn met enige regelmaat op het podium van dB’s. Vanavond speelt hij in zijn uppie alvast een aantal liedjes van het nieuwe album van Hallo Venray, dat dit najaar zal verschijnen. En dat doet hij op zijn kenmerkende manier: met een paar akkoorden, een lijzige stem en een droogkomische presentatie. Sommige liedjes vereisen nog enige verfijning, en af en toe is Koorn de draad kwijt, maar met teksten over jaloezie voor zijn publiek dat rustig achterover kan leunen, terwijl hij op het podium peentjes zweet, en over het treurige dat er resteert na een overlijden: koffie met cake, krijgt hij de lachers op zijn hand.

Muzikaal avontuur
Tweede opwarmband van de avond is Ismena, een vierkoppige formatie band die laveert tussen melancholische droompop en donkere indie. De hoge stem van zangeres Ismena Goossen contrasteert mooi met het soms stevige geluid van haar band. Het debuutalbum van Ismena is geproduceerd in de studio van Erny Green, Vuurland. Geheel toevallig is het dan ook niet dat Ismena fungeert als support-act voor Kaspar Baum, de nieuwe formatie van Erny Green (echte naam: Ernst Grevink). Samen met drummer Jelmer de Haas, gitarist Rempe Kooij en bassist Evert Smit (die inmiddels is vervangen door Erwin Raasveld) is deze ervaren Utrechtse muzikant/liedjesschrijver begonnen aan een nieuw muzikaal avontuur.

Spotify Sportivo

Tijdens 'The Spotify Tour 2022' voert 'Gruppo Sportivo' de meest gestreamde nummers van de band uit. Frontman Hans Vandenburg: ‘Zelfs de gekste bands hebben veel meer streams dan wij.’

Hij oogt kwiek – trainingspak, gympies en een pet op. De niet meer zo piepjonge Gruppo Sportivo-zanger Hans Vandenburg (‘Mijn leeftijd kom je niet te weten’) ziet de laatste tijd nogal wat collega’s om zich heen sukkelen met hun gezondheid. Of erger. ‘Ik heb gewoon geluk gehad.’ Wat doet hij zoal om fit te blijven voor een tournee met soms drie optredens per week? ‘Niks bijzonders. Dagelijks een uurtje lopen, niet te veel stressen en een beetje op mijn eten letten. En de alcohol laat ik staan tegenwoordig. Ach, het is geen marathon, hè.’

Na enkele jaren van betrekkelijke stilte, mede door corona, staat de Haagse band de komende maanden op de planken met The Spotify Tour 2022. ‘We spelen de 25 meest gestreamde nummers op Spotify achterstevoren. Of nou ja, achterstevoren…’

Met een vrolijke mix van pop, rock-’n-roll en pastiche en hits als ‘Rock ’n Roll’, ‘Hey Girl’ en ‘Disco Really Made It’ maakte de band eind jaren zeventig en begin jaren tachtig furore in binnen- en buitenland. Na de eerste twee platen – 10 Mistakes en Back to 78, nog altijd het populairste werk – is Gruppo Sportivo op onregelmatige basis nieuw materiaal blijven uitbrengen. In 2018 verscheen de laatste plaat, Great. ‘Momenteel werken we aan een nieuw album.’

Lekker aanklooien met MEROL

Volgens de Vogelbescherming is 2022 het Jaar van de Merel. En dus kan het haast geen toeval zijn dat zangeres MEROL juist nu met haar debuutalbum komt. ‘Ik ben kritischer geworden op mijn liedjes.’

Vier jaar geleden brak de Dordtse zangeres Merel Baldé door met de catchy synthpopsong Lekker met de meiden. Een jaar later werd haar nummer Hou je bek en bef me Song van het jaar van 3VOOR12. En nu is er dan haar debuutalbum: Troostprijs, met bijbehorende tour. De release roept gemengde gevoelens bij haar op: ‘Zo’n hoes met mijn hoofd erop, al die interviews en die aandacht … het voelt toch een beetje opgeblazen. Soms kan ik daar opeens heel verlegen van worden en mezelf klein maken. Dan denk ik: ‘Ik heb ook maar gewoon veertien liedjes op een plaat gezet.’ Terwijl ik twee jaar met veel zorg en aandacht aan dit album heb gewerkt en best trots mag zijn. Gelukkig heb ik op het podium helemaal geen last van die bescheidenheid, hoor!’

Waarom heb je zo lang gewacht met je eerste plaat?

‘Ik wilde het in mijn eigen tempo doen. Tijdens corona heb ik de tijd genomen om liedjes te schrijven die ik echt goed vind. Daar ben ik kritischer in geworden. Ik heb geprobeerd om niet te veel te leunen op een tekst, een grappig ideetje of een titel, maar gewoon goede popliedjes te schrijven. Ik hoop dat ik daarin stappen heb gezet. Wat me zeker heeft geholpen, is dat ik heb samengewerkt met andere muzikanten, zoals Jochem Fluitsma (bekend van het lied 15 miljoen mensen, red.). Tijdens mijn studie aan de Toneelschool & Kleinkunstacademie heb ik wel geleerd om liedjes te schrijven, maar niet vanuit de popmanier. Dat leer ik nu door samen te werken met ervaren popsongwriters.’