De fratsen van Andre Manuel

‘De humanist uit Diepenheim,’ zo kondigt Andre Manuel zichzelf aan in theater Aan De Slinger in Houten. Zelfspot is de cabaretier/muzikant uit Twente niet vreemd.

Want je kunt veel van de cabaretier André Manuel zeggen, maar niet dat hij de menselijke gelijkwaardigheid voorop stelt, zoals het een goed humanist betaamt. Aan de andere kant: hij spaart niemand in zijn shows. moslims, joden, christenen, Duitsers, Limburgers, Tukkers, Houtenaren, zijn eigen familie: Iedereen krijgt er van langs. Zo bezien is hij misschien toch een humanist.

Hoe dan ook: na een jaar of vijfentwintig zag ik Manuel weer eens in het theater. In de tussentijd was ik wel nog aanwezig geweest bij een aantal liveoptredens van hem met zijn bands Fratsen, Krang en de Ketterse Fanfare, maar zijn bikkelharde cabaret had ik al een hele poos niet meer ervaren.

Wat als eerste opvalt vanavond: een bij lange na niet volle zaal, met een publiek op leeftijd bovendien. Manuel vergelijkt zich, niet ongeestig, met de SP, die ook al jaren lang met hetzelfde programma geen poot aan de grond krijgt. Zestig is de man uit Diepenheim inmiddels, maar nog immer rap en scherp van tong. Sterke grappen worden wel afgewisseld met flauwiteiten. Manuel gedraagt zich op het podium als een soort nar, die met sardonisch genoegen de wereld om hem heen fileert. Omdat hij zichzelf ook niet spaart, komt hij er meestentijds mee weg. 

BB

Bo Derek en Heather Locklear. Dat bleken begin jaren 80 de favoriete vrouwen te zijn van twee vriendjes van mij. De mijne was Brigitte Bardot.

We waren een jaar of vijftien en verbleven samen met mijn ouders in een vakantiehuis in de Franse Alpen. In de winter was het een skigebied, maar wij waren er in de zomervakantie en dus hingen we een beetje rond bij de plaatselijke tennisbaan en het zwembad. Uiteraard werd er veel over meisjes gepraat. Op een avond, na weer een dagje loeren op de grasweide bij het zwembad, kwamen op de slaapkamer

onze favoriete vrouwelijke filmsterren ter sprake. Bo Derek en Heather Locklear werden al snel genoemd. De een bekend van haar gehuppel (in slowmotion) over het strand in de film Ten, de ander als ietwat ordinair blondje uit Dynasty. Daar moest enige verfijning tegenover staan, vond ik.

Zeven liedjes voor Johnny

In de Utrechtse Stadsschouwburg zag ik onlangs de voorstelling Seven songs for Johnny, van de acteur/muzikant Viktor Griffioen. Hij gaf een geheel eigen, persoonlijke en energieke draai aan de levensloop van Johnny Cash.  

Vooraf was ik een beetje sceptisch, zoals ik altijd ben als het een muziekvoorstelling betreft waarbij een andere muzikant centraal staat. Uiteindelijk kan een dergelijke show nooit tippen aan de oorspronkelijke artiest. Ook in dit geval was dat niet het geval, maar de voorstelling van Victor Griffioen was welzeker de moeite waard.

‘Geen Man in Black (Griffioen droeg een koddig hansopje) vanavond, geen religie (‘ik ben atheïst’) en geen liedjes van Johnny Cash,’ zo begon Griffioen de voorstelling. Bij de laatste opmerking leek een zucht van teleurstelling door de zaal te gaan. Maar juist dat pakte heel goed uit. Op virtuoze wijze verweef Griffioen anekdotes uit het leven van Cash met persoonlijke ontboezemingen, o.a. over vrouwen, drank, drugs en een afgebroken vingertopje. Of hij voortdurend de waarheid vertelde, is twijfelachtig. Maar hij zei het zelf al: ‘Never let the truth get in the way of a good story’.