BB

Bo Derek en Heather Locklear. Dat bleken begin jaren 80 de favoriete vrouwen te zijn van twee vriendjes van mij. De mijne was Brigitte Bardot.

We waren een jaar of vijftien en verbleven samen met mijn ouders in een vakantiehuis in de Franse Alpen. In de winter was het een skigebied, maar wij waren er in de zomervakantie en dus hingen we een beetje rond bij de plaatselijke tennisbaan en het zwembad. Uiteraard werd er veel over meisjes gepraat. Op een avond, na weer een dagje loeren op de grasweide bij het zwembad, kwamen op de slaapkamer

onze favoriete vrouwelijke filmsterren ter sprake. Bo Derek en Heather Locklear werden al snel genoemd. De een bekend van haar gehuppel (in slowmotion) over het strand in de film Ten, de ander als ietwat ordinair blondje uit Dynasty. Daar moest enige verfijning tegenover staan, vond ik.

Ik zat ten slotte niet voor niks op het gymnasium. ‘Brigitte Bardot’, zei ik na enig nadenken. Mijn keuze kon slechts op matig enthousiasme rekenen. Maar ik wist het zeker. BB kende ik vooral van de plaatjes in de Scoops en Skriens (oude filmbladen) van mijn ouders. Ook had ik bij de VPRO de film Et Dieu … créa la femme gezien. Vergeleken met al het blote vertoon in Turks Fruit was het peanuts, de film stamt ook al uit 1956, maar de beelden van die wild en sensueel dansende blondine met pruilmond en katachtige ogen hadden grote indruk op mij gemaakt. Mijn schoolagenda stond vol met foto’s van haar, geknipt uit de krant en muziek- en omroepbladen van die tijd (Muziek Express, Studiogids, e.a.). Ja, zij was mijn favoriete vrouw van dat moment.

Enkele maanden weken geleden overleed BB. Met acteren was ze al lang gestopt en haar imago was al lang niet meer zo puur en onschuldig als in haar begintijd. Maar daar is genoeg over gezegd. Via allerlei algoritmes op sociale media belandde ik van de ene in de andere terugblik op haar leven. En inderdaad: Heather en Bo konden niet aan haar tippen. Beter zingen deed ze waarschijnlijk ook, al zal dat niet veel gescheeld hebben ...