Zeven liedjes voor Johnny
In de Utrechtse Stadsschouwburg zag ik onlangs de voorstelling Seven songs for Johnny, van de acteur/muzikant Viktor Griffioen. Hij gaf een geheel eigen, persoonlijke en energieke draai aan de levensloop van Johnny Cash.
Vooraf was ik een beetje sceptisch, zoals ik altijd ben als het een muziekvoorstelling betreft waarbij een andere muzikant centraal staat. Uiteindelijk kan een dergelijke show nooit tippen aan de oorspronkelijke artiest. Ook in dit geval was dat niet het geval, maar de voorstelling van Victor Griffioen was welzeker de moeite waard.
‘Geen Man in Black (Griffioen droeg een koddig hansopje) vanavond, geen religie (‘ik ben atheïst’) en geen liedjes van Johnny Cash,’ zo begon Griffioen de voorstelling. Bij de laatste opmerking leek een zucht van teleurstelling door de zaal te gaan. Maar juist dat pakte heel goed uit. Op virtuoze wijze verweef Griffioen anekdotes uit het leven van Cash met persoonlijke ontboezemingen, o.a. over vrouwen, drank, drugs en een afgebroken vingertopje. Of hij voortdurend de waarheid vertelde, is twijfelachtig. Maar hij zei het zelf al: ‘Never let the truth get in the way of a good story’.
Griffioen bleek een geestige causeur/acteur te zijn die als een stuiterbal over het podium (en door zijn teksten) draafde. Soms leek hij zijn eigen tempo niet bij te kunnen houden. Het belangrijkste was dat de voorstelling ook muzikaal dik in orde was. Griffioen switchte moeiteloos tussen een elektrische, akoestische en slide gitaar en bezong -in zijn eigen woorden- het turbulente leven van Cash. Veelal in de stijl van de Man in Black himself, dat gelukkig wel.
Zo imposant en branievol Griffioen oogde op het podium, zo klein en onopvallend stond hij na de voorstelling, in een trainingspak en met een biertje, bij de bar in het theatercafé. Toen hij onze tafel passeerde om de schouwburg te verlaten, vroeg ik hem of hij ook in een band speelde, aangezien zijn liedjes zo goed in elkaar zaten. Hij dacht dat ik een booker was, zo zei hij, en haastte zich om zijn Spotify-profiel te openen op zijn mobieltje. Nee, dat was ik niet. Maar ik zou hem zeker geboekt hebben. En omdat hij het zelf niet deed:
‘Geen Man in Black (Griffioen droeg een koddig hansopje) vanavond, geen religie (‘ik ben atheïst’) en geen liedjes van Johnny Cash,’ zo begon Griffioen de voorstelling. Bij de laatste opmerking leek een zucht van teleurstelling door de zaal te gaan. Maar juist dat pakte heel goed uit. Op virtuoze wijze verweef Griffioen anekdotes uit het leven van Cash met persoonlijke ontboezemingen, o.a. over vrouwen, drank, drugs en een afgebroken vingertopje. Of hij voortdurend de waarheid vertelde, is twijfelachtig. Maar hij zei het zelf al: ‘Never let the truth get in the way of a good story’.
Griffioen bleek een geestige causeur/acteur te zijn die als een stuiterbal over het podium (en door zijn teksten) draafde. Soms leek hij zijn eigen tempo niet bij te kunnen houden. Het belangrijkste was dat de voorstelling ook muzikaal dik in orde was. Griffioen switchte moeiteloos tussen een elektrische, akoestische en slide gitaar en bezong -in zijn eigen woorden- het turbulente leven van Cash. Veelal in de stijl van de Man in Black himself, dat gelukkig wel.
Zo imposant en branievol Griffioen oogde op het podium, zo klein en onopvallend stond hij na de voorstelling, in een trainingspak en met een biertje, bij de bar in het theatercafé. Toen hij onze tafel passeerde om de schouwburg te verlaten, vroeg ik hem of hij ook in een band speelde, aangezien zijn liedjes zo goed in elkaar zaten. Hij dacht dat ik een booker was, zo zei hij, en haastte zich om zijn Spotify-profiel te openen op zijn mobieltje. Nee, dat was ik niet. Maar ik zou hem zeker geboekt hebben. En omdat hij het zelf niet deed:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten