Ronflonflon

Een paar weken geleden overleed Wim T. Schippers, dat zal weinig mensen zijn ontgaan. Behalve als markante stem van Ernie, blijft hij vooral in mijn herinnering als bedenker van Jacques Plafond in het radioprogramma Ronflonflon.

Voor Hoepla was ik nog te jong, Van Oekel’s Discohoek heb ik jaren later teruggezien op dvd. Tamelijk briljant vond ik het, die totale (maar tot in de puntjes uitgeschreven) chaos van omvallende kasten, absurde dialogen en idiote aankondigingen, waarin een wereldster als Donna Summer haar kalmte moest zien te bewaren. Zij zal haar optreden met de telefoon van Ir. v.d.Pik (‘Mevrouw, er is geloof ik telefoon voor u’) en Sjef van Oekel in katzwijm niet licht vergeten zijn.

Ik haakte aan bij ‘We zijn weer thuis’, een parodie op de soaps uit die tijd. Ook hier: wanorde en miscommunicatie. Het verhaal deed er niet zo veel toe. De serie is maar liefst vijf jaar op de buis is geweest bij de VPRO, tussen 1989 en 1994. Ter vergelijking; Hoepla, met die beroemde blootscene, kwam niet verder dan drie uitzendingen. Maar dat was dan ook in 1967.

‘We zijn weer thuis’ stond bol van de rake (en soms ook wel wat flauwe) taalgrappen. In een uitzending ter nagedachtenis aan het overlijden van Wim T. Schippers kwam een fragment voorbij dat ik me niet meer kon herinneren, maar dat ik wel bijzonder geestig vond. 

Simon Raaspit (Wim T.) zit achter zijn bureau te werken als zijn moeder, Nel van der Hoed-Smulders (Truus Dekker), binnenkomt. ‘Kom je zo eten’, vraagt ze. Simon interpreteert het woordje ‘zo’ net iets anders en antwoordt ‘Ja, natuurlijk kom ik zó! Waarom zou ik niet zó komen?’, waarop hij poedelnaakt vanachter zijn bureau vandaan springt.

Op de radio zette Wim T. Schippers toen al een paar jaar op de woensdagmiddag de boel op stelten, in de hoedanigheid van Jacques Plafond in het programma Ronflonflon. Als het even kon, bleef ik daarvoor thuis. Plafond ouwehoerde dwars door de muziek heen en halverwege een interview startte hij doodleuk een plaatje in. ‘Verdomd interessant, maar gaat u verder’ was een gevleugelde uitspraak van Jacques Plafond. Zijn gasten sprak hij steevast met ‘joe’ aan.

Ook leuk: de volstrekt vage gedichten van Wilhelmina Kuttje (met twee t’s) en de gortdroge filmtips van Jaap Knasterhuis. Maar het waren toch vooral die geweldige jingles die voor mij het programma maakten.

‘Wie zullen we nu weer eens bellen, bellen, bellen?’ ‘De krant van gisteren, de krant van gisteren.’ ‘Kloteplaat, kloteplaat. Dit is de nieuwe kloteplaat.’ ‘De post, de post, wat brengt vandaag de post?’ ‘Nieuwe platen vliegen om mijn oren.‘ Van het boekenfront.’ Ik kan ze nog allemaal meezingen. De jingles (muzikaal ingekleurd door Clous van Mechelen, alias Jan Vos) werden een running gag in mijn vriendenkring. Het intro van Ronflonflon mocht er ook zijn.

Wim T. Schippers is er niet meer. Jammer, maar helaas.