I want you

Ondanks zijn talent als songwriter heb ik over Elvis Costello altijd gemengde gevoelens gehad. Ik vond hem meer een poseur dan een integere muzikant, hoewel hij ontegenzeggelijk een aantal popklassiekers achter zijn naam heeft. Met een uitschieter bovendien.

In een dagboekje, geschreven ergens in mijn studententijd, vergelijk ik twee optredens die ik vlak na elkaar zag bij Rockpalast, het legendarische liveprogramma op de Duitse tv-zender WDR. Het betrof shows van Herman Brood en Elvis Costello. ‘Echte rock ’n roll, tegenover een intellectueel die doet alsof,’ zoiets stond er. Ik wil dit wel meteen even nuanceren: Costello was een veel betere songwriter en zanger dan Brood. Die had weer andere kwaliteiten.

foto: Sébastien Micke

Maar goed, ik heb me nooit echt verdiept in de muziek van Elvis Costello, terwijl tijdgenoot -en eveneens angry young man- Joe Jackson me wel altijd heeft weten te boeien. Het was die nasale, zeurderige en regelmatig overslaande stem. En daarbij gooide hij me iets te veel verschillende genres op een hoop, zoals punk, pop, rock ‘n roll, reggae, jazz, klassiek, country en smartlap. En deze lijst is lang niet compleet. Ik kreeg geen hoogte van de man. ‘Spike’ vond ik wel een goed album, misschien omdat gitarist Marc Ribot er op mee speelde.

Geheel onbevooroordeeld ging ik dus niet naar het optreden onlangs in TivoliVredenburg, waar Costello liedjes speelde uit de eerste tien jaar van zijn carrière. Ik dacht vooraf dat ik er niet veel zou kennen van die tijd, maar het bleek dat ik toch wel het een en ander had meegekregen van mans carrière. Niet zo gek natuurlijk, omdat Costello al aardig wat jaartjes actief is en ook echt wel een aantal klassiekers achter zijn naam heeft, zoals Watching the detectives, (I dont want to go to) Chelsea, Oliver's army en Veronica.

Ook in De Grote Zaal van TIvoliVredenburg waaierde het muzikaal gezien alle kanten op en zijn stem is er nog steeds een waarvan je moet houden. Hij speelde met een geweldige band, het zij gezegd (The Imposters) en het publiek werd allengs steeds enthousiaster. Al met al was het ook zeker niet slecht, al was zijn stem dat wel bij vlagen. De volgende dag werd duidelijk dat bronchitis hem parten had gespeeld: zijn optreden op Werchter werd gecanceld.

Maar fijn dat dit nummer ook nog voorbij kwam. Wat mij betreft een van de mooiste popliedjes ooit. Dat dan weer wel.