I want you

Over Elvis Costello heb ik altijd gemengde gevoelens gehad. Ik vond hem altijd meer een poseur dan een integere muzikant, hoewel hij ontegenzeggelijk een aantal klassiekers achter zijn naam heeft. Met een uitschieter bovendien.

In een dagboekje, geschreven ergens in mijn studententijd, vergelijk ik twee optredens die ik vlak na elkaar zag bij Rockpalast, het legendarische liveprogramma op de Duitse tv-zender WDR. Het betrof shows van Herman Brood en Elvis Costello. ‘Echte rock ’n roll, tegenover een intellectueel die doet alsof,’ zoiets schreef ik. Ik wil dit wel meteen even nuanceren: Costello was een veel betere songwriter en zanger dan Brood. Die had weer heel andere kwaliteiten.

foto: Sébastien Micke

Maar goed, ik heb me nooit echt verdiept in de muziek van Elvis Costello, terwijl tijdgenoot -en eveneens angry young man- Joe Jackson me wel altijd heeft weten te boeien. Het was die nasale, zeurderige en regelmatig overslaande stem. En daarbij gooide hij me iets te veel verschillende genres op een hoop, zoals punk, pop, rock ‘n roll, reggae, jazz, klassiek, country en smartlap. En deze lijst is lang niet compleet. Ik kreeg geen hoogte van de man. ‘Spike’ vond ik wel een goed album, misschien omdat gitarist Marc Ribot er op mee speelde.

Geheel onbevooroordeeld ging ik dus niet naar het optreden onlangs in TivoliVredenburg, waar Costello liedjes speelde uit de eerste tien jaar van zijn carrière. Ik dacht vooraf dat ik er niet veel zou kennen van die tijd, maar het bleek dat ik toch wel het een en ander had meegekregen van mans carrière. Niet zo gek natuurlijk, omdat Costello al aardig wat jaartjes actief is en ook echt wel een aantal klassiekers achter zijn naam heeft.

Ook in De Grote Zaal van TIvoliVredenburg waaierde het muzikaal gezien alle kanten op en zijn stem is er nog steeds een waarvan je moet houden. Hij speelde met een geweldige band (The Imposters), het zij gezegd, en het publiek werd allengs steeds enthousiaster. Al met al was het ook zeker niet slecht, al was zijn stem dat wel bij vlagen. De volgende dag werd duidelijk dat bronchitis hem parten had gespeeld: zijn optreden op Werchter werd gecanceld.

Erg fijn dat dit nummer ook voorbij kwam, daar had ik even geen rekening mee gehouden. Wat mij betreft een van de mooiste popliedjes ooit. Dat dan weer wel.