Welcome to the cruel world

Ben Harper is een veelzijdig muzikant, maar het mooist blijven zijn akoestische liedjes op gitaar. Dat bleek ook weer tijdens zijn recente optreden in Utrecht. Mijn eerste kennismaking met de Amerikaanse zanger, gitarist en liedjesschrijver dateert uit mijn studententijd.

Twee keer eerder had ik Ben Harper live gezien, in de Heineken Music Hall (2006) en in de Grote Zaal van TivoliVredenburg (2014), optredens die ik ook gerecenseerd heb. De laatste keer was alweer een tijdje geleden en ik volgde hem niet meer zo, dus ik was benieuwd naar zijn huidige staat van zijn. En dat viel me honderd procent mee.

Harper had in TivoliVredenburg de beschikking over een prima band (The Innocent Criminals), zelf was hij goed bij stem en het repertoire was gevarieerd. De aanzet met het a-capella gospelliedje 'Below Sea Level' was alleraardigst en het vervolg met ‘Jah Work’, ‘Ground On Down’ en ‘Steal My Kisses’ klonk eveneens prima. Onvermijdelijk was het dat, vanwege de grootte van mans repertoire, veel van mijn favoriete liedjes niet werden gespeeld, maar een aantal kwam gelukkig wel voorbij.

Het mooist klinkt Ben Harper als hij op akoestische gitaar zijn fluisterfolk zingt en speelt. Daar begon het voor mij ook allemaal mee, met zijn debuutalbum ‘Welcome To The Cruel World’ uit 1994. Ik woonde op een piepklein zolderkamertje aan de Weerdsingel Oostzijde in Utrecht, waar ik me door mijn laatste studiejaren heen worstelde. De twee kamers een verdieping lager waren al een stukje groter en de twee op de eerste verdieping ongeveer drie keer zo groot als de mijne.

In een van die grote kamers woonde een tamelijk zonderlinge, maar wel sympathieke Brabantse jongeman. Verplichtingen in de vorm van een baan of studie had hij op dat moment niet geloof ik, los van wat vrijwilligerswerk bij Tivoli. Er was dus alle tijd voor hem om muziek te draaien en dat deed hij ook in overvloed. Regelmatig schalde zijn favoriete liedjes door het mooie studentenpand, want hij liet zijn deur vaak open staan.

Hij beschikte over een jaloersmakende onbekommerdheid en scheen volledig content te zijn met zijn leven. Regelmatig hoorde ik hem bulderend lachen aan de telefoon als hij weer eens urenlang aan het bellen was, tot ergernis van de andere huisgenoten die zaten te wachten op hun beurt. Hij schijnt ooit zangeres Heather Nova, toen woonachtig op Bermuda, via de telefoon ten huwelijk gevraagd te hebben. Voor zover ik weet is ze daar niet op ingegaan.

Behalve Heather Nova draaide hij veel oude blues, soul en country, maar dan niet de geijkte nummers. Al was hij ook een groot fan van Neil Young. Regelmatig ben ik zijn kamer binnengelopen om te vragen wat hij nu weer op had staan. Op een dag was dat dus het eerste album van Ben Harper. Die heb ik zelf snel gekocht bij Plato en vervolgens erg vaak beluisterd, al dan niet in het gezelschap van een joint en mijn toenmalige vriendin.

De sensitieve fluisterzang, de slepende slidegitaar, het licht exotische geluid: ik vond (en vind) het prachtig. Op zijn volgende albums werd Ben Harper me iets te eclectisch met zijn uitstapjes naar reggae, pop, soul en (hard)rock, hoewel daar zeker ook nog mooie dingen tussen zitten. Maar op een  gegeven moment ben ik hem min of meer uit het oor verloren, al komen er nog een behoorlijk aantal van zijn liedjes voorbij in mijn Spotify-playlist.

Enfin, toen was daar dus het recente optreden in de Ronda van TivoliVredenburg. Ook nu ging het muzikaal alle kanten op, maar storend was dat niet. Het hield de vaart er lekker in. Maar het mooist waren ook nu weer die kleine akoestische liedjes, zoals ‘Walk Away’ en ‘Another Lonely Day’.