Ego
Het WK is voorbij. Gelukkig won het pure voetbal uiteindelijk van het afbraakvoetbal. Eindeloos is er voor-, tussen en nabeschouwd, o.a. bij NOS WK Avond. Regelmatig schoof daar een wonderlijke man aan.
Met stijgende verbazing (en stijgende ergernis) heb ik de aanwezigheid van Kenneth Pérez aanschouwd bij het WK-programma op NPO 1. Pérez was een heel behoorlijke voetballer, maar in zijn hoedanigheid van analyticus kan ik hem veel minder goed hebben. Wat heet: zelden zo’n zelfingenomen man op tv gezien. Ok, Louis van Gaal, maar die heeft nog enig recht van spreken.
Toegegeven: af en toe komen er best zinnige dingen uit de mond van Pérez. Maar de manier waarop hij een en ander presenteert, is veelal tenenkrommend en schier ondraaglijk. Met een air van ‘Ik heb het voetbal uitgevonden en ‘Ik weet het beter dan jullie allemaal,’ degradeert hij andere tafelgenoten tot figuranten. En dat zijn niet de minsten: vader en zoon Mulder, Wim Kieft, Guus Hiddink, Edwin Winkels, om er maar een paar te noemen.
Allemaal lijken ze geïntimeerd door het dominante presence van de oud-voetballer. Zelfs Pierre van Hooijdonk is van zijn à propos als Pérez hem streng toespreekt over diens goedpraten van de speelwijze en het gedrag van de Argentijnen. Volgens mij opperde Peréz ooit dat hij uitstekend een talkshow zou kunnen presenteren, wellicht is dit een open sollicitatie. Die wat mij betreft jammerlijk is mislukt.
De hele houding van Pérez straalt zelfvoldoening uit, vanaf het moment dat hij met luide stem het woord neemt, andere gasten een veeg uit de pan geeft/de maat neemt, bulderend lacht om zijn eigen (matige) grappen, totdat hij zijn punt heeft gemaakt en zijn lippen weer voldaan in de plooi vallen. Zo, dat heeft hij toch maar weer even mooi gezegd ...
Onbegrijpelijk dat de NOS voor hem koos als analyticus. De man past veel beter bij de ESPN, waar het wemelt van de opgeblazen ego’s. Daar steekt Pérez overigens nog met kop en schouder bovenuit. In arren moede ging ik verlangen naar de mening van Rafael van der Vaart …
Enfin, een lied dat Kenneth Pérez vast en zeker in zijn playlist heeft staan (en dat ik als twaalfjarige zeer vermakelijk vond).
Allemaal lijken ze geïntimeerd door het dominante presence van de oud-voetballer. Zelfs Pierre van Hooijdonk is van zijn à propos als Pérez hem streng toespreekt over diens goedpraten van de speelwijze en het gedrag van de Argentijnen. Volgens mij opperde Peréz ooit dat hij uitstekend een talkshow zou kunnen presenteren, wellicht is dit een open sollicitatie. Die wat mij betreft jammerlijk is mislukt.
De hele houding van Pérez straalt zelfvoldoening uit, vanaf het moment dat hij met luide stem het woord neemt, andere gasten een veeg uit de pan geeft/de maat neemt, bulderend lacht om zijn eigen (matige) grappen, totdat hij zijn punt heeft gemaakt en zijn lippen weer voldaan in de plooi vallen. Zo, dat heeft hij toch maar weer even mooi gezegd ...
Onbegrijpelijk dat de NOS voor hem koos als analyticus. De man past veel beter bij de ESPN, waar het wemelt van de opgeblazen ego’s. Daar steekt Pérez overigens nog met kop en schouder bovenuit. In arren moede ging ik verlangen naar de mening van Rafael van der Vaart …
Enfin, een lied dat Kenneth Pérez vast en zeker in zijn playlist heeft staan (en dat ik als twaalfjarige zeer vermakelijk vond).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten