Een prettig weerzien

Op de laatste editie van Pinkpop was The Cure een van de headliners. Ik was er niet bij, maar zag het optreden live op tv. Toen de band voor het eerst op Pinkpop stond, in 1986, was ik er wel bij.

Even schrikken was het wel, toen ik hoorde dat het alweer veertig jaar geleden was dat ik The Cure zag tijdens Pinkpop in Geleen. Zeventien jaar was ik, en samen met drie vrienden toog ik die dag vanuit Baarlo naar Zuid-Limburg. Veel bier zal er nog niet aan te pas zijn gekomen, ik vermoed dat we op station Venlo een paar blikjes hebben gekocht voor de heenreis. In mijn herinnering droeg ik de groene, lange stofjas die ik geërfd had van mijn opa. Erg praktisch was die niet, maar ik vond hem best cool.

foto Paul Cox

Ook best cool was het dat de zus van een van mijn vrienden, samen met een paar vriendinnen, meereisde naar Geleen. Of nou ja, of ik dat cool vond, weet ik eigenlijk niet meer. Ik was nog behoorlijk bleu op dat gebied. Maar tijdens die gezamenlijke reis werd wel de kiem gelegd voor mijn eerste ‘liefdeservaring’, een paar weken later. Het zal die jas zijn geweest ...

Maar goed, Pinkpop 1986 dus. Mijn eerste live-ervaring ook. Een fijne line up, met een paar bands die ik vaak draaide in die tijd, zoals The Cult en The Waterboys. De voornaamste lokker was uiteraard The Cure. Het album Seventeen Seconds had ik op cassette grijs gedraaid. Heerlijk zwelgen was dat, voor een licht somberende puber. De akkoorden van 'A forest' kon ik al een beetje meespelen op gitaar.

Van het optreden herinner ik me niet veel meer. In een recent artikel las ik dat Pinkpop in zwaar weer zat en met The Cure als headliner het bezoekersaantal hoopte op te krikken. Hetgeen lukte, want het was hartstikke druk die dag. En dat de band vooral nummers speelde van hun laatste album ‘The head on the door’, waaronder vast en zeker ‘In between days’ en ‘Close to me’, en dat er een indrukwekkende lichtshow was. Van dat laatste staat me wel nog iets bij. Het optreden in het donker was bijzonder sfeervol.  

Het kan zijn dat we voortijdig het festivalterrein hebben moeten verlaten, om de laatste trein naar Venlo te halen. Jaren later was dat namelijk ook het geval, tijdens slotact The Black Crowes. Hoe dan ook, een geweldige ervaring was die dag -en met name het optreden van The Cure- zeker. En een voorbode van de vele mooie optredens die nog zouden volgen.

En dan is het opeens veertig jaar later en speelt The Cure weer op Pinkpop. Er is veel veranderd in die tijd, maar hun muziek is dat nauwelijks. Ook de nummers op het laatste album ‘Songs of a lost world’ zijn doordrenkt van de welbekende mineurakkoorden en melancholie, alleen wel een stuk zwaarder aangezet dan op het tamelijk uitgebeende ‘Seventeen Seconds.’ Robert Smith is uiteraard ouder geworden, maar nog uit duizenden herkenbaar. 

Het was een prettig weerzien.