Meesterlijk optreden Nick Cave

Volgelingen van Nick Cave worden beschouwd als vredelievende mensen. Anders valt het ontbreken van enigerlei controle in het World Forum Convention Center in Den Haag op de inhoud van tassen en rugzakken niet te verklaren.

Alle bezoekers lopen doodgemoedereerd met bagage en al de zaal in. Wellicht fungeert de Australische voorloper van de folk-noir als de perfecte duivelbanner van geperverteerde geesten. Enfin, maandag en dinsdag was Nick Cave in Nederland voor twee concerten. En de gelukkigen die een kaartje hadden bemachtigd zagen dat het goed was.

De ouverture bestaat nog uit een oorverdovende bak herrie, maar al snel laat de Australische troubadour zich van zijn beste kant zien, tijdens gedreven vertolkingen van 'Abbatoir Blues' en 'Red Right Hand'. Hij is goed bij stem en dat zullen we horen ook; het volume staat op zijn zachts gezegd aan de luide kant. Met zijn aardedonkere en luide stem had hij het ook best zonder microfoon afgekund.

Introverte Ben Harper mist overtuiging

Zijn cd’s zijn weliswaar nogal wisselend van kwaliteit en het niveau van zijn imponerend debuut ‘Welcome to the cruel world’ heeft hij nimmer geëvenaard, maar zet de beste nummers van Ben Harper op een compilatie-cd en anderhalf uur luisteren en huiveren is gegarandeerd.

Vol verwachting toog ik afgelopen donderdag dan ook naar Amsterdam alwaar Ben Harper samen met zijn vaste begeleidingsband The Innocent Criminals zijn opwachting maakte in de Heineken Music Hall. De ambiance voor het optreden is veelbelovend: een lekker volle zaal, een aangenaam koele binnentemperatuur en de “opwarmmuziek” (o.a. Funkadelic) plus het geluid uit de speakers zijn prima de luxe. 

Het duurt dan een fikse poos eer de formatie het grote podium betreedt. Ben Harper en consorten zetten in met het funky ‘Both sides of the gun’ van het gelijknamige laatste album. Het vrolijke niemendalletje ‘Steal my kisses’ is het tweede nummer, gevolgd door stevige rocknummers als ‘Burn to shine’ en ‘Glory & Consequence’. Wat vanaf de eerste tonen opvalt, is de slecht hoorbare zang. Ben Harper heeft een aarzelende, breekbare stem die in een grote zaal pas gedijt bij goede versterking. En Harper vertikt het om contact te zoeken met de zaal. Nu is dat geen sinecure in een kolos als de Heineken Music Hall, maar een poging ertoe had hij wel mogen ondernemen. 

Blue Highways 2006

Liefhebbers van ‘Americana’ kwamen gisteren ruimschoots aan hun trekken in Vredenburg. Voor de zevende keer vond daar het festival ‘Blue Highways’ plaats, vernoemd naar kleine wegen op oude Amerikaanse kaarten die de reizigers brachten naar de roots van het Amerikaans bestaan. 

Dezelfde roots klinken door in ‘Americana’, een verzamelnaam voor alles wat van doen heeft met traditionele country, folk en singer-songwriter en enigszins van alternatieve snit is. En liefhebbers van Americana zijn er volop, zo blijkt in een afgeladen Vredenburg. Zelfs als grote namen als Ryan Adams, Lucinda Williams of Gillian Welch ontbreken, valt er nog genoeg te genieten op het bijna tien uur durende festival.

Openingsact Scott Miller & The Commonwealt overtuigt nog niet echt met zijn weinig subtiele en voorspelbare recht-toe-recht-aan countryrock. In de rustige ballads is het jeugdige trio iets beter op dreef. Een stukje verderop in de kleine zaal is de aftrap voor het Texaanse viertal The Mc Kay Brothers: zompige en een beetje oubollige countryblues. Het tweede gedeelte van hun set bestaat uit goedbedoelde, maar weinig spetterende Mexicaanse smartlappen. 

Afscheid roemruchte Mighty Jackals in Tivoli

The Mighty Jackals stoppen ermee. Na twintig jaar zalen plat gespeeld te hebben in binnen- en buitenland, is het einde daar voor de pretfolk-formatie uit Utrecht. Morgen in Tivoli is er de laatste mogelijkheid om de jakhalzen live te bewonderen, in het voorprogramma van The Levellers.

Komende dinsdag is in Tivoli het afscheidsconcert van The Mighty Jackals. De roemruchte Utrechtse punk/rockabilly/folkformatie houdt het na twintig jaar voor gezien. Mighty Jackals-volgelingen van de eerste orde zullen na dinsdag met lichte weemoed terugdenken aan al die keren dat de formatie podia in binnen- en buitenland onveilig maakte. Zo waren er legendarische optredens op Oerol, het Bevrijdingsfestival en Folkwoods -een toonaangevend folkfestival- en stond de formatie samen op de planken met Shane Mc Gowan. 

Ander hoogtepunt was het moment dat de legendarische, onlangs overleden John Peel ‘A farmerssong’ draaide tijdens zijn show op de BBC. In Nederland besteedden de VPRO en de KRO regelmatig aandacht aan The Jackals en hun cd ‘Oompah’ werd zeer lovend ontvangen in de landelijke pers. Al met al reden genoeg voor de vraag: waarom stoppen ze The Mighty Jackals ermee?

De verstilde pracht van Ane Brun

De vraag voor aanvang ligt voor de hand: zullen de bands er vanavond in slagen het ons te bezorgen of niet? ‘De avond van het Kippenvel’, onder die noemer speelden gisteren Ane Brun, Wendy McNeill en Henk Koorn in een sfeervolle Utrechtse Helling. 

Oorspronkelijk gepland voor Ekko deze optredens, maar die zaal mag van de brandweer de komende tijd nog maar een beperkt aantal bezoekers binnen laten. Drukbezochte concerten worden daarom voorlopig verplaatst naar Tivoli De Helling.

De aftrap van de avond is voor Wendy McNeill, een expressieve Canadese die in haar uppie met slechts een akoestische gitaar en accordeon de zaal direct behoorlijk stil weet te krijgen. Haar stembuigingen neigen soms wat te veel naar die van Tori Amos, met het zwierige geluid van haar trekzak slaagt ze er wel knap in om een Parijse nachtclubsfeer te creëren.

3voor12 draait

Elke week vragen we de presentatoren en redacteuren van 3voor12 welke drie cd's, tracks, mp3's of concerten de meeste indruk maakten, en om deze toe te lichten.

1. The Kills – No wow
Rauw, duister en desolaat. Zo kun je de sfeer omschrijven op de tweede cd van het Amerikaans/Engelse duo The Kills met wederom volop elementaire urban-punkblues. Repeterende gitaarriffs, een opgefokte drumcomputer en een bezwerend stemgeluid van de zangeres, het geheel doet denken aan het betere werk van PJ Harvey en Patti Smith. Onopgesmukt, onrustbarend en onheilspellend, zo lusten we ze graag.

2. Bright Eyes – I’m wide awake it’s morning
Enig luistergeduld is vereist om de country-folk van de pas 22-jarige Conor Oberst op zijn merites te kunnen waarderen, dan komt toch onvermijdelijk het besef dat dit iets heel moois is. Wat op het eerste gehoor misschien nog de zoveelste rammelende alt-country cd lijkt, blijkt na de nodige luisterbeurten een fraaie collectie van ontroerende miniatuurtjes. Op twee nummers contrasteert de wiebelende zang van Oberst mooi met het gepolijste stemgeluid van Emmylou Harris. Jeugdige doorleefdheid van een talentvolle singersongwriter.

3voor12 draait

Elke week vragen we de presentatoren en redacteuren van 3voor12 welke drie cd's, tracks, mp3's of concerten de meeste indruk maakten, en om deze toe te lichten.

1. Bonnie 'Prince' Billy – Master and Everyone
Is alweer een tijdje op de markt, maar blijft onverminderd mooi. Voor de Oldham-puristen was het even schrikken om de voorman van Palace, Palace Brothers en Palace Music opeens zuiver te horen zingen. Maar uiteindelijk kun je niet anders dan concluderen dat mooiere muziek dan deze nog gemaakt moet worden. De uitgebeende verstilde miniatuurtjes, omlijst door de engelachtige stem van Marty Slayton, ontroeren steeds weer opnieuw. ‘Alsof de natuur haar adem inhoudt’ (zei Nanne Tepper).

2. Gun Club – The Las Vegas Story 

Onlangs dan eindelijk uitgebracht op cd, dit meesterwerk uit de midden jarig tachtig. De ‘missing link’ tussen de traditionele oude blues en The White Stripes, las ik ergens. Hoe dan ook, de rauwe mix van punk, country en blues, onder de bezielende leiding van de jammerlijk aan zijn einde gekomen Jeffrey Lee Pierce, gaat na al die jaren nog steeds door merg en been en blijft onbehaaglijke en unheimische gevoelens veroorzaken.