Oordopjes

Min of meer toevallig belandde ik afgelopen vrijdag bij een optreden van The New York Dolls in de Helling te Utrecht. In de jaren zeventig een legendarische band, maar volledig aan mij voorbij gegaan. Niet zonder reden, ben ik dan al snel geneigd te denken. 

De glam-punkrockformatie blijkt slechts korte tijd te hebben huisgehouden; tussen 1971 tot 1977 verschenen er enkele albums die het prima deden bij pers en fans, maar ze verkochten voor geen meter. Op verzoek van Morrissey, voormalig frontman van The Smiths, volgde er in 2004 een comeback van The New York Dolls. 

Ik heb nooit veel op gehad met punk en glamrock, met uitzondering van Iggy Pop, Roxi Music en David Bowie. Het clipje op YouTube van Looking For A Kiss dat ik voorafgaand aan het optreden bekeek beloofde in ieder geval een gezellig avondje. Dat het optreden me bijna mijn trommelvliezen kostte, daar had ik even niet bij stilgestaan.

De val en een ketel toverdrank

'Herman Brood op een fiets
Tour de France Junkie
Fietsen is niets
Fietsen is Funkie'

Een dag voordat hij de Tour de France werd uitgebonjourd, meldde de Italiaanse wielrenner Riccardo Ricco een groot bewonderaar te zijn van Marco Pantani. De onnavolgbare wijze waarop Ricco demarreerde in de Pyreneeën had inderdaad veel weg van de manier waarop Pantani zijn concurrenten uit het wiel reed. Een paar dagen later werd Ricco betrapt op het gebruik van EPO en kon hij vertrekken. Net als zijn grote voorbeeld van zijn voetstuk gevallen, hopelijk met minder desastreuze gevolgen. 

Roosbeef

Op het slotnummer van het verrassend aardige laatste album van de Amsterdamse singer-songwriter Rik van den Bosch wordt een bijdrage geleverd door twee muzikanten van de formatie Roosbeef: zangeres Roos Rebergen en drummer Tim van Oosten. 

Foto: Joost van den Broek

Roosbeef is een ongewone, veelbelovende formatie uit Duiven, een stadje onder de rook van Arnhem. De zangeres is amper twintig jaar en met haar knalrode haar oogt ze als een piepjonge Nina Hagen. Ook heeft ze uiterlijk wel wat weg van de actrice Franka Potente in de film Lola Rennt. Op 17-jarige leeftijd won Roosbeef de Grote Prijs van Nederland. Nu is dat allesbehalve een garantie voor een succesvol vervolg van een carrière, maar het moet wel raar lopen wil Roosbeef geen blijvertje zijn. 

Oranje

“What’s Going On van Marvin Gaye”, was het antwoord van Mathijs van Nieuwkerk in Studio Sportzomer op de vraag van Hugo Borst welk nummer uit de popgeschiedenis het best past bij dit Nederlands elftal. Prima keuze, maar bij het Nederlands elftal denk je toch eerder aan Andre Hazes en The Cats. 

Voor elke wedstrijd op het WK in 1974 draaide Rinus Michels ‘One Way Wind’ van deze vertolkers van de ‘palingsound’ in de spelersbus. Tot aan de dag van de finale tegen West-Duitsland, toen was het bandje zoek… Clockwork Orange was toentertijd de bijnaam wereldwijd van het wervelende Oranje. Nu de wereld wederom oranje kleurt na de mooie wedstrijden tegen Italië en Frankrijk, is het wellicht tijd voor een overzicht van de beste liedjes over oranje. Een kleur die pijn doet aan de ogen, maar dit terzijde. Het intimiderend effect ervan op de tegenstander mag niet onderschat worden. 

Beweeglijkheid

Haar gezicht was gedurende het hele optreden nauwelijks te onderscheiden vanwege de schaarse belichting. Dat ze het toch echt was viel op te maken uit de karakteristieke stem: Chan Marchall, beter bekend als Cat Power. 

Haar laatste albums, The Greatest en Jukebox, bekoorden me zeer en dus was ik erbij vorige week maandag in Paradiso toen de Amerikaanse zangeres optrad. Een bijzondere verschijning, Cat Power, in beeld en geluid. Op cd is de combinatie van de lome countrysoul met de hese donkere stem al een lust voor het oor, op het podium overtuigt ze nog meer. Na beluisteren van haar albums verwachtte ik een koele, statige blondine achter de microfoon aan te treffen, met als voornaamste pose het blazen van kringetjes sigarettenrook in het spotlight. Niks van dat al. 

Piraterij

Soms loont het de moeite om oude muziektijdschriften nog eens door te bladeren; goede muziek verjaart niet. Een paar maanden geleden tikte ik voor een habbekrats een stapeltje ‘afgeschreven’ Oors op de kop. In de editie van november 2006 stond een cd-recensie die nieuwsgierig maakte: Rogue’s Gallery - Pirate Ballads, Sea Songs and Chanteys. 

Denk aan Keith Richards of Herman Brood met een papagaai op zijn schouder en besef dat er volop parallellen zijn tussen het woeste zeemansleven en het outlaw-imago van de rock & roll. De ‘schelmengalerij’ omvat twee cd’s met in totaal maar liefst 43 traditionele, veelal obscure, piraten- en zeemansliederen. Liederen over enge geslachtsziektes, hopeloze zoektochten naar verdronken echtgenotes en kajuitjongens die door een hongerige bemanning wordt opgepeuzeld. Alles overgoten met een flinke scheut rum, dat spreekt voor zich. 

Wind

“Het aangename van fietsen is dat het je wereld verkleint. En dat is mooi, want de wereld is ook eigenlijk veel te groot en te ingewikkeld.” Zo begint het bijzonder aardige artikel van Bert Wagendorp in de Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag. 

Wagendorp beschrijft op ironische wijze, en met de nodige zelfspot, de lotgevallen van een aantal niet-wielrenners -waaronder hijzelf- dat de Ronde van Noord-Holland rijdt. Ook ik beschouw me als een niet-wielrenner die graag op de racefiets stapt. De omgeving van Utrecht leent er zich uitstekend voor en het fraaie weer van de laatste dagen nodigt er natuurlijk helemaal toe uit. 

Verkwikkend voor lichaam en geest, toch is er één maar: de wind. “Wind, dat is de Hollandse berg”, schrijft Wagendorp. Ik beklim nog liever een berg. Die zijn er weinig hier in de omgeving, een stevige bries staat er bijna altijd. Verkoelend, jazeker, maar ook een vervelende tegenkracht en energieslurpend bovendien. Zeker voor een niet-wielrenner als ik.