A Skin Too Few

In het kader van de verkiezing van de beste portretfilm vertoonde de publieke omroep afgelopen week een vijftal films, waaronder A Skin Too Few : The Days of Nick Drake. De eerste prijs ging uiteindelijk naar Rock ‘n’ Roll Junkie, Jan Eilanders’ rolprent over Herman Brood. 

Prima keuze natuurlijk, maar de documentaire van Jeroen Berkvens over Nick Drake, de even getalenteerde als gevoelige troubadour mocht er ook zijn. Berkvens maakte eerder een prachtige film over gipsy-gitarist Jimmy Rosenberg, een andere gekwelde ziel. 

Hallo Venray

Teleurstellend was het, het optreden van Hallo Venray afgelopen zaterdag in Ekko te Utrecht. De formatie van Henk Koorn speelde voornamelijk (erg) stevige nummers van hun laatste album. 

Dat deed het trio vol overgave, maar de echte bezieling ontbrak toch. En het nieuwe materiaal is lang niet zo boeiend als het vroegere werk van begin jaren negentig. Het was dan ook lang wachten op een klassieker als Tuck the man. Andere fijne nummers ten tijde van het album The more I laugh, the hornier due gets, zoals The heart and the soul en Eugene bleven achterwege. 

Top 10 2009

Enige tijd schreef ik cd-, concertrecensies en columns voor Altcountry.nl. In december maakten alle medewerkers een lijstje met hun favoriete altcountry-platen van dat jaar. In 2009 was dit mijn top 10.

1. Wilco - The Album
2. Madness - The Liberty of Norton Folgate
3. Brown Bird – The Devil Dancing-
4. God Help The Girl - God Help the Girl
5. Sam Baker – Cotton
6. De Staat - Wait For Evolution
7. Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were An Eagle
8. Fink - Sort Of Revolution
9. Felice Brothers - Yonder Is The Clock
10. Antony & the Johnsons - The Crying Light

Dit is mijn lijstje zoals het elders op internet is te vinden. Een album of vijf vallen niet direct in de categorie altcountry; dit zijn de (prima) vervangers voor deze site:

2. Steve Earle - Townes
4. Slaid Cleaves – Everything you love will be taken away …
6. Romi Mayes – Archin in yer bones
8. Dan Auerbach – Keep it hid
10. Alela Diane – Forest Parade

Marten de Paepe: melancholicus hopend op de grote doorbraak

 
Dromerige folk kenmerkte het debuut van de in Amersfoort woonachtige Marten de Paepe. De opvolger die begin volgend jaar verschijnt is een stukje steviger en beschikt volgens eigen zeggen over 'een van de beste liedjes uit de pophistorie'. Een interview met een muzikant die liever achterom kijkt dan vooruit.

Boswandeling
‘Etherische americana’, zo omschreef een recensent de muziek van Marten de Paepe. De Paepe: 'Mijn liedjes klinken te Engels voor americana, ze bevinden zich op het kruisvlak van folk en pop. En er zitten zeker dromerige elementen in, maar zelf ben ik erg down to earth. Met zaken als esoterie en soefi heb ik niks.' Sfeer speelt wel een belangrijke rol: 'De luisteraar moet zin krijgen om een boswandeling te maken of om in de vensterbank een boek te lezen terwijl het buiten sneeuwt.' 

Hoe maak je muziek sfeervol? De Paepe: 'Sommige liedjes hebben de stemming al in zich, het vuurtje moet alleen nog aangewakkerd worden. Om ervoor te zorgen dat de sfeer een liedje zo draagt dat het echt bij de luisteraar binnenkomt, dat is het allermoeilijkste.'

Oude dingen
De 27-jarige De Paepe is melancholicus pur sang, liever kijkt hij achterom dan vooruit: 'Ik ben erg van de oude dingen, over het heden en de toekomst voel ik een voortdurende onvrede. Het verleden is voor mij een veilig baken'. Niet zo verrassend dus dat hij historicus is geworden: 'De geschiedenis staat bol van de mooie verhalen, anekdotes en rare mensen. Het is eigenlijk een roman op zich.' 

Skarl: met een soeppan mooie geluiden bij elkaar scharrelen

Zoals Jan fan de strjitte (Fries voor: Jan van de straat) ooit zijn kostje bij elkaar scharrelde, zo doet de formatie Skarl dat met woorden en instrumenten. In 2000 won de band het Friese songfestival met dit lied over een zwerver. De roots van Skarl liggen in Friesland, gitarist en iedjesschrijver Philippus Feenstra is woonachtig in Utrecht.

Liefhebbers van puffende, piepende potten- en pannenmuziek in de stijl van Tom Waits, De Kift en Andre Manuel komen bij Skarl prima aan hun trekken. Veelal in het Fries bezingt deze formatie op hun laatste cd ‘Serenade’ geromantiseerde verhalen die aan het begin van de vorige eeuw in vissersdorpjes werden uitgewisseld tussen zeelieden, marskramers en circusartiesten. 

Verhalen over arbeiders, de fanfare, liefde en verlangen en met als instrumentarium o.a. trombone, trekzak, traporgel, vuilnisvat en soeppan. De teksten zijn doorspekt met de nodige zwarte humor en zelfspot. Feenstra: 'Ons motto is: lachen om de trieste dingen en huilen om de vrolijke dingen.'

The Gasoline Brothers: prima doping voor de (oudere) wielrenner

Een hype enkele maanden voor de release van een nieuwe cd: je kunt het slechter treffen als band. Van de ene op de andere dag wordt het debuutalbum van The Gasoline Brothers 'Hm!' veelvuldig gedownload in Frankrijk. De Tourkaravaan blijkt er mee aan de haal te gaan. In oktober verschijnt de langverwachte opvolger van de Utrechtse band: 'Tsk!'.

Het zomerse succesverhaal van The Gasoline Brothers wordt in gang gezet als drummer èn wielerfan Leon Geuyen via twitter in contact komt met profrenner Koos Moerenhout. De renner blijkt gecharmeerd van de Utrechtse band: Geuyen: 'Toen ik Moerenhout een link stuurde waar je ons eerste album kunt downloaden ontstond er in korte tijd een buzz van mensen uit zijn netwerk die hetzelfde deden'. Als dank voor bewezen diensten belooft de band een nummer voor Moerenhout te schrijven, mits hij het NK wint. Hetgeen de renner in de herfst van zijn carrière prompt doet. 

In juli is er dan een fikse stijging van het aantal downloads van het album vanuit Frankrijk: deelnemers aan de Tour de France hebben het album ontdekt en twitteren het vrolijk voort. Steven de Jongh is fan geworden, maar ook Belgische soigneurs en mannen uit de stal van Colombia lopen weg met The Gasoline Brothers. Geuyen: 'Een toefje op de slagroom was het geweest als Lance Armstrong ons album had opgepikt. Met zijn voorliefde voor bands als Bon Iver en Fleet Foxes had dat gekund, maar helaas…' De vaderlandse media duiken er massaal bovenop, mooi meegenomen natuurlijk in de aanloop van een nieuwe cd. 

Bart van der Lee: een sociaal bewogen liedjesschrijver

'Misschien bouw ik ooit samen met een bevriende architect een school in een ontwikkelingsland.' Aan het woord is de Utrechtse singer-songwriter Bart van der Lee. Het is zijn droom om een groot publiek te bereiken met zijn rauwe en persoonlijke liedjes, maar de ambities reiken verder: 'Onrechtvaardigheid heeft me altijd erg geraakt.'

Baard
Bart van der Lee groeit op in de Filipijnen, Thailand en Kenia; door het ontwikkelingswerk van zijn vader verandert het gezin Van der Lee veelvuldig van woonplaats. Dertien jaar is hij als zijn ouders verhuizen naar Nederland. In het echte leven (zo zegt hij zelf) een vrolijke jongen, in zijn liedjes kiest Van der Lee veelal voor meer tragiek: 'Ik ben pas tevreden over een lied als ik het vier keer achter elkaar speel en vier keer kan janken.' 

Muzikale voorbeelden zijn o.a. Tom Waits, Nick Cave, Leonard Cohen en Bonnie ‘Prince’ Billy, artiesten die net als hij een voorliefde hebben voor de duistere kant van het bestaan. Met de laatste heeft hij bovendien een omvangrijke baard gemeen. Van der Lee: 'Ik neig inderdaad naar de sinistere kant van het leven. In mijn jeugd heb ik de ellende van de sloppenwijken gezien en ook op mijn werk (bij het Leger des Heils, MC) zie ik mensen die aan de rand leven. Ik zal niet snel iets vrolijks verzinnen.'