Een andere route

Ik werd gevraagd om Anita Meyer te interviewen over een tribute-middag ter ere van
Hans Vermeulen. Ze zou er zelf ook optreden. De zanger/componist van Sandy Coast, waar Anita Meyer veel aan te danken heeft, overleed eind vorig jaar plots in Thailand. Allerlei muzikanten die op de een of andere manier een connectie met hem hadden, gaan in in Zoetermeer zijn liedjes spelen. Leek me best een leuke opdracht, al zijn er dagen dat ik Anita Meyer niet draai. Sterker nog: ik heb niks met haar muziek. 'Why tell me, why' vond ik toentertijd een geinig liedje (ik was 12 jaar), maar daar blijft het wel bij. Oh ja, ook nog dat nummer natuurlijk dat haar doorbraak betekende in 1976. Geschreven door Hans Vermeulen, die zelf ook meespeelt en meezingt. Een van mijn vroegste muzikale herinneringen. Dus ik heb toch wel iets met haar. Het werd dan ook een leuk gesprek.

 

Herontdekt

Ik ga proberen de komende tijd weer eens wat korte stukjes te plaatsen over muziek. Dat was ook de oorspronkelijke bedoeling van dit blog, maar de laatste tijd kwam het er niet meer van. En het is wel zo leuk om te schrijven over muzikale ontdekkingen of herinneringen, en dan niet alleen in de vorm van een interview of een achtergrondartikel. Bijvoorbeeld over The Dead Brothers, een band die ik deze week herontdekt heb. Via Facebook kreeg ik de melding van hun optreden in dB's komende zaterdag. Het was alweer een tijdje geleden dat ik ze voor het laatst beluisterd had. Er bleek zowaar een nieuw album uit te zijn van dit nogal obscure gezelschap uit Zwitserland. Ik zag ze een paar keer live, de laatste keer is alweer een jaar of dertien geleden. Maar de maffe optredens van de band zijn me wel bijgebleven. Vanwege de muziek natuurlijk: een bonte mix van Waitsiaanse ketelmuziek en volksmuziek uit allerlei contreien, gezongen in het Engels, Frans en Duits. Maar zeker ook door bizarre acts die ze opvoerden, met voorman Alain Croubalian, alias Dead Alain, voorop. Zaterdag ga ik ze dus opnieuw aanschouwen. Ik heb gelijk ook maar even een interview aangevraagd.

 

Noa 't zuuje

De meningen in den lande zijn verdeeld over carnaval, zo blijkt elk jaar weer. Een treurige bedoening met rare hoedjes en (veel te) veel bier, zegt de criticaster. Een verbindend, warmbloedig en feestelijk gebeuren dat te snel voorbij is, zo vindt de fervente Vasteloavend-vierder. Een kort relaas over een voorzichtige, hernieuwde kennismaking.

Een behoorlijk aantal jaren (zo tussen mijn 10e en 22e jaar) heb ik me met veel genoegen gelaafd aan het Venlose Vasteloavend. Toen ik verhuisde naar een andere stad kwam het er nog maar zelden van. Aangemoedigd door die prachtige documentaire 'Noa het Zuuje' besloot ik dit jaar weer eens een poging te wagen. En dus toog ik samen met mijn niet-Limburgse vriendin, die nieuwsgierig was geworden naar deze Zuid-Nederlandse traditie, en in de auto onderweg tot mijn vrolijke verbazing een Spotify-playlist met Jocus-liedjes uit de hoge hoed toverde, noa 't zuuje. 

Het plan was om mijn in Baarlo woonachtige moeder (bijna 80 jaar) over te halen om mee te gaan naar de stad. Maar zij liep niet over van enthousiasme. Op zondag was er niks te doen in Venlo, zo zei ze. Bovendien was het koud en regenachtig. Volgend jaar was misschien een optie, maar dan wel op maandag: de dag van de grote optocht. Na het beluisteren van een paar stokoude, enigszins nostalgisch stemmende carnavalsplaten en het nodige gedraal besloten we om toch maar even te gaan kijken. Mijn moeder weigerde verkleed te gaan, ikzelf zette voor de zekerheid een hoedje op. Hetzelfde hoedje als 20 jaar geleden.

Een pijnlijk komisch familiedrama

Na de verfilming van de succesroman 'Vele hemels boven de zevende' van de Belgische schrijfster Griet op de Beeck is er nu ook een theaterbewerking. 28 februari is de voorstelling te zien in De Flint in Amersfoort.

Op de avond van dit interview is in Stadskanaal de derde try out. De reacties tot dusver zijn veelbelovend: "De zaalbezetting is rond de zeventig procent en er wordt meer gelachen dan ik had gedacht. Dat mensen ontroerd zouden raken, wist ik al," vertelt regisseur Ursul de Geer. De try outs bieden hem de mogelijkheid om nog het een en ander te finetunen: "Ik heb er nog een scène uitgehaald en twee stiltes toegevoegd. We doen er alles aan om de impact zo groot mogelijk te maken."

Het idee voor de toneelbewerking van de succesroman van Griet op de Beeck is afkomstig van Bos Theaterproducties. "Leon van der Sanden, met wie ik eerder samenwerkte voor 'De Aanslag' en 'Haar naam was Sarah', hebben we gevraagd om dit boek te bewerken”. De Geer karakteriseert de roman als een "pijnlijk komisch familiedrama". Het boek verhaalt over vijf uiteenlopende personages die, in meerdere of mindere mate, met zichzelf in de knoop liggen en strijden tegen de banaliteiten van het leven. "Ze zijn er allemaal de dupe van dat er niet met elkaar wordt gepraat en alles onder het vloerkleed wordt geveegd. Het vuil stapelt zich op De ene dochter redt het niet en geeft de strijd op, de andere vindt de weg naar het geluk," vertelt De Geer.

The Fortunate Sons: Meer dan een coverband 

Coverbands heb je in alle gradaties. Variërend van niet al te beste imitators tot bands die met bijna angstaanjagende perfectie liedjes naspelen, denk maar aan The Analogues (The Beatles) en Her Majesty (Crosby, Stills, Nash and Young). The Fortunate Sons uit Chicago behoren ook tot de buitencategorie. De Amerikaanse band speelt nummers van CCR, ofwel Creedence Clearwater Revival, de band die eind jaren zestig en begin jaren zeventig wereldwijd mateloos populair was.

Americana uit New York en Duinoord 

Samen met de Amerikaanse singer-songwriter Johnny Dowd treedt Melle de Boer (Smutfish, John Dear Mowing Club) momenteel op in Nederland. Donderdag staan de mannen met een voorliefde voor de rafelranden van het bestaan op het podium in Den Haag.

Ondanks het leeftijdsverschil (Melle de Boer is 45 jaar, Johnny Dowd bijna 70) worden de twee muzikanten gezien als zielsgenoten. De Boer kan zich wel vinden in die typering. "Ja, er zijn zeker raakvlakken tussen Johnny en mij. De muziek komt bij ons allebei uit dezelfde bron: De twijfel over alles, en de onderhuidse dingen die niet vaak worden uitgesproken."

Het moge duidelijk zijn: Voor een vrolijk avondje uit ben je bij de twee mannen aan het verkeerde adres. Melle de Boer en Johnny Dowd hebben meer affiniteit met de donkere kanten van het leven. "We zoeken allebei de rafelranden op van de maatschappij. Onze teksten gaan over onderwerpen als: Eenzaamheid, het verschil tussen rijk en arm en de manier waarop mensen met elkaar omgaan." Maar er is niet louter donkerte te vinden in de muziek van het tweetal. "We proberen de donkere kant te verlichten," zegt De Boer poëtisch. 

Vroeger komt nog een keer terug met het Klein Orkest

In de jaren tachtig had hij grote successen met Klein Orkest en ook in het theater trok hij volle zalen. Vervolgens verhuisde Harrie Jekkers naar Ibiza. Nu keert hij terug met het repertoire van Klein Orkest in de voorstelling 'Later Is Allang Begonnen En Vroeger Komt Nog Één Keer Terug.'

Ze behoren tot de canon van de Nederlandstalige popmuziek: Liedjes als 'Laat mij maar alleen, 'Over de Muur' en 'Koos Werkeloos'. Tussen de razend populaire nederpopbands van de jaren tachtig, Doe Maar, Toontje Lager en Het Goede Doel, vormde het geëngageerde Klein Orkest een buitenbeentje. Zanger Harrie Jekkers over die periode: "Het was een hectische tijd vol lol, meiden en drank. Met de bijbehorende stressproblemen."

Samen met het Klein Orkest maakte Jekkers drie albums, waaronder een voor kinderen: 'Roltrap naar de Maan'. Met die plaat won de band een Edison. Na zeven jaar Klein Orkest gaf Jekkers er de brui aan en ging hij het theater in. "Het begon te vervelen om steeds weer diezelfde liedjes te spelen. En ik had geen zin meer om nieuw werk te maken," verklaart Jekkers zijn carrièreswitch van toen. In de huidige voorstelling combineert hij theater en muziek. "Want ik doe het allebei even graag." Op zijn geheel eigen wijze verhaalt Jekkers over het ontstaan, het succes en het einde van Klein Orkest.