Theater voor een betere wereld

Samen met muzikant Oleg Fateev speelt Bright Richards 31 maart in de Paardenkathedraal de voorstelling The Bright Side of Life, over het achterlaten van je oude wereld en het integreren in een nieuwe.

De repetities voor de première van aanstaande zaterdag zijn nog aan de volle gang. "We werken nog aan de muzikaliteit van de voorstelling. Een cruciaal punt dat ervoor moet zorgen dat de bezoeker echt wordt meegenomen," vertelt Bright Richards, samen met schrijver/regisseur Ko van den Bosch de maker van The Bright Side of Life.

In de confronterende en komische theatervoorstelling speelt Richards een personage geïnspireerd op hemzelf ("Voor 95 procent is het waarheidsgetrouw"). Twintig jaar geleden ontvluchtte hij -vanwege de burgeroorlog- Liberia, waar hij een beroemd acteur was met een eigen tv-show. Dat hij uiteindelijk in Nederland terecht kwam, noemt hij zelf puur toeval: "Ik nam een KLM-vlucht en arriveerde in Amsterdam." Na de nodige opstartproblemen ("Ik had wel tijd nodig om hier goed te kunnen landen"), volgde hij in Arnhem de acteursopleiding en verhuisde vervolgens naar Utrecht om een productiebedrijf op te starten. Ook is hij medeoprichter van de stichting New Dutch Connections, die vluchtelingen ondersteunt bij het opzetten van een carrière.

Eefje de Visser wil een volgende stap maken

Na twee succesvolle clubtours met haar vaste band staat Eefje de Visser sinds een half jaar alleen op het podium. Als multi-instrumentalist geeft ze een nieuwe dimensie aan haar dromerige popliedjes.

Na haar laatste album 'Nachtlicht' gunde de zangeres zichzelf wat meer tijd om aan een opvolger te werken. Het schrijven van nieuwe liedjes combineert ze
sinds eind 2017 met een solotour. Alleen op het podium staan was al lang een wens. "Ik wilde mezelf ontwikkelen en meer instrumenten leren beheersen." En dus speelt Eefje de synths, gitaar, bas, elektronische drums en samples zelf. "Het is meer clubby, dancier en donkerder dan voorheen. En ik gebruik veel visuals."

Het was wel even wennen, zonder haar vaste begeleidingsband."Ik kan nu niet leunen op mijn medemuzikanten en moet me erg focussen op wat ik doe. In het begin was dat best zwaar ja." Maar het alleen spelen heeft ook zijn voordelen. "Ik heb een ander soort vrijheid nu. Drie maanden heb ik lekker in mijn eentje kunnen repeteren en mijn eigen arrangementen kunnen maken. Met een band moet je altijd weer agenda's trekken."

De Matthäus-Passion als baken in de tijd

Na een jarenlange traditie in de Pieterskerk in Leiden wordt de Matthäus-Passion door Bachkoor Holland dit jaar voor het eerst uitgevoerd in de Nieuwe Kerk van Delft.

Erg rouwig is dirigent Gijs Leenaars niet over de verhuizing naar de Nieuwe Kerk: "Het is natuurlijk altijd jammer als zo'n mooie traditie opeens afgebroken wordt, maar na afgelopen december (het Bachkoor Holland voerde toen het Weihnachts Oratorium uit, red.) ben ik juist erg blij." De locatie is er zeker niet minder op geworden: "Het is een fantastisch mooie plek, die akoestisch zelfs meer geschikt is voor het werk van Bach. De Pieterskerk in Leiden is groter en heeft daardoor een enorme nagalm."

Ook dit jaar zijn er in de Passieweek weer vele uitvoeringen van de Matthäus-Passion te zien her en der in het land. De populariteit van het oratorium van Bach, over het lijdens- en sterfverhaal van Jezus, is ook nu weer bijzonder groot. Leenaars: "Mensen hebben sterk de behoefte om zich met spiritualiteit bezig te houden. En het verhaal spreekt ook tot de verbeelding." Volgens de dirigent vormt de Matthäus-Passion een soort markeringspunt. "Voor veel mensen is het een baken in de tijd, net als Kerstmis. En door vaste rituelen geven mensen richting aan een jaar."

La Superba: een gelukzoeker op zoek naar een nieuw thuisland

In zijn roman Superba beschrijft Ilja Leonard Pfeijffer de zoektocht van een obsessieve man naar het mooiste meisje van Genua. Het boek is bewerkt tot een spannend en muzikaal theaterstuk over dromers en gelukszoekers.

Dat artistiek leider Servé Hermans de roman van Ilja Leonard Pfeijffer ooit zou gaan regisseren, stond eigenlijk al na de eerste lezing vast: "Ik vond het een fantastisch boek. Ilja Leonard Pfeijffer schrijft monumentale zinnen en ook het thema vond ik erg mooi: een gelukzoeker die op zoek is naar een nieuw thuisland." Die gelukzoeker in de roman betreft een Nederlandse schrijver die in Genua inspiratie wil opdoen, omdat hij genoeg heeft van "het platgeslagen land, de kortingskaarten, het goed onderhouden asfalt en de blonde meisjes die hun fiets roze spuiten".

copyright: Ben Van Duin

In de Italiaanse stad ontmoet hij vele andere gelukszoekers, zoals de rozenverkoper, de illegaal en de alcohollist."Het zijn heel verschillende types, maar allemaal met dezelfde verwachtingen en dromen van een nieuw en beter leven." Om toestemming te krijgen voor zijn toneelbewerking ging Hermans, samen met de acteurs Angela Schijf, Wim Opbrouck en Michel Sluysmans, op bezoek bij de in Genua woonachtige Pfeijffer. "Op de bovenste verdieping van een hotel hebben we het hem voorgelezen, dat was wel bijzonder. Zelf speelde hij ook nog een rol, en dat deed hij met een ronkende stem haha. Gelukkig vond hij het een intelligente bewerking en kregen we zijn zegen."

Mens zijn tussen de mensen

Mens is het eerste Nederlandstalige album van Wende. Wat begon als theaterconcert, is uitgegroeid tot een volwaardige cd. “De onrust blijft er inzitten, maar Mens heeft me wel geworteld.”

Het is niet voor het eerst dat de zangeres zich waagt aan Nederlandstalig repertoire. Op de kleinkunstacademie zong ze al Nederlandse liedjes en op haar tweede album staan er ook vier, waaronder een duet met Huub van der Lubbe. Regelmatig zingt ze de evergreen ‘Mens durf te leven’. En vrij onlangs coverde Wende bij DWDD ‘Als de liefde niet bestond’ van Toon Hermans. Maar een heel album met Nederlandstalige liedjes maakte ze niet eerder.

Wat deed je besluiten om dat nu wel te doen?
“Ik kreeg opeens de behoefte om in het Nederlands te schrijven en te zingen. Dat gevoel ontstond toen ik na aan het denken was over de vraag: ‘Waar hoor ik eigenlijk thuis?’. Ik heb in mijn leven op veel plekken gewoond waar ik verschillende talen heb geleerd. Zo zat ik op een Amerikaanse school in Indonesië en op een Franse school in Afrika. Maar ik ben Nederlandse en ik woon hier, dus wilde ik me ook eens in het Nederlands uitdrukken.”

Een pijnlijk komisch familiedrama

Na de verfilming van de succesroman 'Vele hemels boven de zevende' van de Belgische schrijfster Griet op de Beeck is er nu ook een theaterbewerking, op 28 februari te zien in De Flint. De regisseur is Ursul de Geer.

Vanavond is in Stadskanaal de derde try out. De reacties tot dusver zijn veelbelovend: "De zaalbezetting is rond de zeventig procent en er wordt meer gelachen dan ik had gedacht. Dat mensen ontroerd zouden raken, wist ik al," vertelt De Geer. De try outs bieden hem de mogelijkheid om nog het een en ander te finetunen: "Ik heb er nog een scène uitgehaald en twee stiltes toegevoegd. We doen er alles aan om de impact zo groot mogelijk te maken."

Het idee voor de toneelbewerking van de succesroman van Griet op de Beeck is afkomstig van Bos Theaterproducties. "Leon van der Sanden, met wie ik eerder samenwerkte voor 'De Aanslag' en 'Haar naam was Sarah', vroeg me om dit boek te bewerken. Vervolgens ben ik gaan kijken naar de theatrale waarde ervan." De Geer karakteriseert de roman als een "pijnlijk komisch familiedrama". Het boek verhaalt over vijf uiteenlopende mensen die, in meerdere of mindere mate, met zichzelf in de knoop liggen. "Ze zijn er allemaal de dupe van dat ze niet met elkaar praten en alles onder het vloerkleed stoppen. De een redt het niet, de ander gaat het opperste geluk tegemoet," vertelt De Geer.

Beleving 

Vanaf rij drie in de Nieuwe Kerk van Delft konden mijn vriendin en ik de Matthäus-Passion, in de uitvoering van het Bachkoor Holland, van zeer nabij aanschouwen. Het heeft zo zijn voordelen om af en toe iets voor de krant te schrijven. Vanwege een verkeersinfarct rondom Rotterdam waren we bijna te laat, en al kauwend op een inderhaast gekocht broodje spoedden we ons naar de prachtige kerk. Gelukkig stond daar een rij van zo'n 50 meter, dus de stress bij binnenkomst en aanvang van het oratorium viel uiteindelijk mee. Het was zeer imponerend om dat prachtige muziekstuk op slechts enkele meters afstand uitgevoerd te zien worden. Je ziet het als het ware voor je neus ontstaan. Na afloop vroeg ik enkele bezoekers naar hun ervaring. Ik ben iedere keer weer verbaasd hoe nauwgezet sommige mensen hun beleving van wat ze net zagen en/of hoorden onder woorden kunnen brengen. De favoriete aria's van de avond kwamen er moeiteloos uit. Buß und Reu werd genoemd, en Erbarme dich natuurlijk. Die zou ik waarschijnlijk ook genoemd hebben. Omdat hij erg mooi is, maar ook omdat het de enige zou zijn die me zo snel te binnen zou schieten.