Danny Vera: Here we go

Voor zijn biografie over Danny Vera trok schrijver Nando Boers twee jaar lang intensief op met de Zeeuwse zanger en zijn gevolg. Het leidde tot een levendig boek dat een goed beeld geeft van een artiestenbestaan in Nederland, maar dat soms wel enige diepgang mist.

‘Ik wilde onderzoeken wat het leven van een creatieve artiest inhield – in dit geval de man die de laatste echte Nederlandse evergreen op zijn naam had geschreven,’ schrijft Boers. Hij doelt uiteraard op Rollercoaster, het lied dat Danny Vera (echte naam: Danny Tolfliet) samen met Mercy John ‘in een uurtje’ schreef en dat een geheel eigen leven is gaan leiden. Vera wilde het aanvankelijk niet op single uitbrengen.

Het succes is Danny Vera niet aan komen waaien. De eerste jaren speelt hij voor halflege zalen en klust hij noodgedwongen bij als airbrusher. In zijn Chevrolet Beauville tuft hij met zijn vriendin het land door, op zoek naar optredens en airplay. Vanwege zijn opvallende voorkomen (vetkuif, pronte snor en bontgekleurde pakken ‘die bij de Toppers niet zouden misstaan’) wordt hij niet overal (en zeker niet in zijn geboorteplaats Middelburg) serieus genomen.

Ook zijn traditionele Amerikaanse muziek slaat aanvankelijk niet aan bij het grote publiek, al scoort hij in Turkije wel een nummer 1 hit met ‘My Confession’. Het Nederlandse succes komt er uiteindelijk ook, na optredens bij Voetbal Inside en DWDD.

Terugspoelen in de tijd

Weinigen zullen het voorspeld hebben: de revival van het cassettebandje. Zelfs artiesten als Billie Eilish en Taylor Swift brengen nieuwe muziek uit op de kleine geluidsdrager, die toch echt uitgestorven leek.

In de jaren 70 en 80 is het een taak die door de echte muziekliefhebber uiterst serieus wordt genomen: het maken van een compilatiebandje. Bestemd voor de autoradio, de walkman, of als presentje voor een geliefd persoon. Met de uiterste zorg worden liedjes bij elkaar gezocht die op de een of andere manier een connectie met elkaar hebben. En dat mag best enige tijd kosten, want de complete platencollectie moet worden nageplozen op passende songs.

Wanneer de mix-tape dan eindelijk klaar is, kan het grote genieten beginnen. In de auto met het raampje open, op de fiets naar school, of in gedachten, als de ontvanger je perfecte verzameling liedjes, inclusief zelfgemaakt hoesje, aan het bewonderen is …

Na de komst van de cd en de mp3’s eind jaren 80 gaat het snel bergafwaarts met de populariteit van het cassettebandje. Opeens is het allemaal maar gedoe: het steeds vooruit- en terugspoelen naar je favoriete nummer, het vastlopen van een bandje zodat je met een pennetje en plakband in de weer moet om de boel te lijmen, en de abrupte eindes van cassettebandjes (en dus vaak van een liedje). 

Een leven (op)getekend

Bij de naam Ien van Laanen zal niet bij iedereen meteen een belletje gaan rinkelen. Maar de kans is groot dat je ooit een illustratie, cartoon of tekening van haar hebt gezien. Op de cover van Harry Potter of de Griezelbus bijvoorbeeld, of in een krant of weekblad. Ien van Laanen heeft haar sporen achtergelaten.

De ontvangst in haar sfeervolle woning op de dijk bij de Linge is allerhartelijks. Op zijn Limburgs, ben je dan geneigd te zeggen. Met een stukje vlaai, klassieke muziek op de achtergrond en een hond die zich aan de voeten vleit van de interviewer, wordt de toon gezet voor een prettig gesprek. De tafel in de woonkamer ligt bezaaid met boeken, illustraties en tekeningen. Ien van Laanen heeft het interview goed voorbereid, dat wordt al snel duidelijk.

Foto: Thom Spierenburg

Ze woont lange tijd in Amsterdam, maar gezondheidsredenen brengen haar naar deze rustieke plek in de Betuwe. Van Laanen wil er wel iets over kwijt, maar daarna moeten we het snel over leuke zaken hebben. ‘Ongeveer twintig jaar geleden kreeg ik een hersenziekte, met coördinatie- en oriëntatiestoringen tot gevolg. Lopen lukte niet meer goed en dus werd Amsterdam voor mij onleefbaar. Gelukkig heeft de tremor het tekenen zelf nooit beïnvloed.’ Sinds een jaar of dertien jaar woont ze met haar man en hond in Geldermalsen. ‘Het gaat nu een stuk beter.’

De Straatweg

De Amsterdamsestraatweg (ASW) is de langste winkelstraat van Nederland en kent vele gezichten. Je vindt er kappers, makelaars, massagesalons en seksshops, maar ook street art, vegan eettentjes en een goud- en zilversmid.

Eerst een stukje geschiedenis. Wim van Scharenburg is directeur van het Museum van Zuilen, dat tot 2020 gevestigd was aan de ASW en sindsdien in de Werkspoorfabriek. Hij doceert: ‘In 1811 reisde Napoleon op een natte herfstdag via de Daalsedijk van Utrecht naar Amsterdam. De route langs de kronkelende Vecht, met twaalfduizend manschappen waarvan vele te paard, kon de keizer niet bekoren. Hij besloot een lange, doorgaande weg aan te leggen, van Parijs naar Amsterdam: de Route impériale 2. Het stuk tussen Utrecht en Amsterdam was binnen een jaar klaar.’

Illustratie: Lotte Dijkstra

Tot de tweede helft van de 20e eeuw is de Amsterdamsestraatweg, in de volksmond ook wel de Straatweg of de ASW genoemd, een luxe winkelstraat. Daarna doen verloedering, leegstand en criminaliteit hun intrede. Zelf woont Van Scharenburg er al zo’n vijftig jaar, naar alle tevredenheid. ‘Er is altijd veel reuring en daar hou ik van. Wat er in de wereld gebeurt, gebeurt ook in de ASW, zowel in positieve als negatieve zin. Mensen zitten gezellig bij elkaar op een terras, maar er wordt ook ingebroken.’

De Popronde: kweekvijver voor muzikaal talent

Voor beginnende, talentvolle bands is de jaarlijkse Popronde de kans om zich in de kijker te spelen bij een groter publiek. Op 23 oktober strijkt het mooie festival weer neer in Utrecht, waar dit jaar maar liefst 35 locaties een podium bieden.

Bij de Popronde kun je op verrassende locaties in de stad leuke, nieuwe bands ontdekken. Het gratis festival is niet aan een muziekstijl gebonden, dus je kunt er terecht voor pop en rock, hiphop en dance, songwriters en metal, en alles wat daar tussenin ligt. Programmeur Tom Strik: ‘Dit jaar doet er zelfs een band mee, Shaza, die combineert echt alles: van hiphop en Noord-Afrikaanse jazz tot popmuziek en spoken words.’

De Popronde is een landelijk reizend muziekfestival, dat ieder najaar van september tot en met november plaatsvindt in zo’n veertig steden door het hele land. De aftrap is traditiegetrouw in Nijmegen. In elke stad treden bij grote én kleine podia/locaties veelbelovende nieuwe Nederlandse acts op. Eind november wordt het festival afgesloten met een groots eindfeest in de Melkweg, in Amsterdam. 

Een eigen planeet voor Min Taka

Zelf omschrijft Yasemin de muziek van haar band Min Taka als bubblegrunge of pixiepop. Met een frisse combi van pop en indie is de Turkse muzikante hard op weg een eigen plekje te veroveren.

De temperatuur bereikt een recordhoogte van zo’n 36 graden als we de zangeres via de telefoon te spreken krijgen. ‘Poeh, het is zo heet vandaag. Nee, in de buitenlucht optreden zou ik nu echt niet kunnen. Ik zou smelten op het podium, en met mij de techniek. Zelfs denken lukt me niet op zo’n warme dag!’ Dat blijkt reuze mee te vallen.

Afgelopen vrijdag was in Paradiso de releaseshow van Min Taka’s nieuwe ep ‘I think we should just move in together’. ‘Een avond om nooit te vergeten. Het was altijd al een droom om in Paradiso te spelen. En het optreden was historisch omdat het mijn eerste headliner show was,’ vertelt ze enthousiast.

Yasemin is geboren en getogen in Istanbul. Ze gaat muziek studeren in Boston, maar verhuist al snel naar Rotterdam om bij Codarts de muziekopleiding te volgen. Tijdens covid gaat ze voor korte tijd terug naar Turkije waar ze haar muzikale project Min Taka opstart. Er volgen een paar optredens, soms solo, soms met een band. Haar teksten zijn in het Turks.

Top 10 2025

Een aantal vertrouwde namen die vaker terugkomen in mijn jaarlijstje, maar ook een paar bands en artiesten die ik niet kende tot voor kort. En waarvan ik blij ben dat ik ze nu wel ken. In vrijwel willekeurige volgorde.

1. Early James – Medium Raw

Ontdekking van het jaar. Ongepolijste en bezielde (country)blues en folk met een geheel eigen twist. Met band bij Ramblin' Roots was steengoed, solo en akoestisch in Merleyn (Nijmegen) nog beter.