Danny Vera: Here we go

Voor zijn biografie over Danny Vera trok schrijver Nando Boers twee jaar lang intensief op met de Zeeuwse zanger en zijn gevolg. Het leidde tot een levendig boek dat een goed beeld geeft van een artiestenbestaan in Nederland, maar dat soms wel enige diepgang mist.

‘Ik wilde onderzoeken wat het leven van een creatieve artiest inhield – in dit geval de man die de laatste echte Nederlandse evergreen op zijn naam had geschreven,’ schrijft Boers. Hij doelt uiteraard op Rollercoaster, het lied dat Danny Vera (echte naam: Danny Tolfliet) samen met Mercy John ‘in een uurtje’ schreef en dat een geheel eigen leven is gaan leiden. Vera wilde het aanvankelijk niet op single uitbrengen.

Het succes is Danny Vera niet aan komen waaien. De eerste jaren speelt hij voor halflege zalen en klust hij noodgedwongen bij als airbrusher. In zijn Chevrolet Beauville tuft hij met zijn vriendin het land door, op zoek naar optredens en airplay. Vanwege zijn opvallende voorkomen (vetkuif, pronte snor en bontgekleurde pakken ‘die bij de Toppers niet zouden misstaan’) wordt hij niet overal (en zeker niet in zijn geboorteplaats Middelburg) serieus genomen.

Ook zijn traditionele Amerikaanse muziek slaat aanvankelijk niet aan bij het grote publiek, al scoort hij in Turkije wel een nummer 1 hit met ‘My Confession’. Het Nederlandse succes komt er uiteindelijk ook, na optredens bij Voetbal Inside en DWDD.

Boers is aanwezig bij meer dan zestig optredens (variërend van een soloconcert in een kerk tot een optreden met orkest in de Ziggo Dome), radio-opnames en de merchandising in Vera’s Kiosk (met eigen augurken!). Ook is hij erbij als opnames worden gemaakt voor Vera’s nieuwe album, in Middelburg en Curaçao. Op het Caribisch eiland worden in een gemoedelijke sfeer demo’s opgenomen, met een fles rum binnen handbereik.

Danny Vera laat zich niet makkelijk in de kaart kijken. Veel van wat Boers te berde brengt, wordt door Vera afgedaan met een grap. Het meest senang lijkt de zanger zich te voelen als hij met zijn bandleden in de kleedkamer kan keten, voorafgaand aan een optreden. Met een passende playlist (Elvis, Louis Prima, BB King, Frank Sinatra, e.a.) zweept hij de band op, waarbij de schunnige grappen niet van de lucht zijn.

Serieus is Vera wel als het zijn familie betreft. Als laatste nummer voordat hij het podium betreedt, draait (en zingt) Danny Vera steevast That’s Life van Frank Sinatra. Een ode aan zijn vader die ook muzikant was, maar tevens ‘een overlevingslied dat me door de wanhopige momenten sleepte toen iedereen smalend naar mijn carrière keek.’

Zijn artiestennaam verwijst naar zijn (jong overleden) moeder die ‘tot haar dood alles voor mij en mijn muziek heeft gedaan.’ Als eerbetoon laat Vera elk concert voorafgaan door La Vie en Rose, een favoriet lied van zijn moeder. En het verhaal van Rollercoaster en de magnolia zal genoegzaam bekend zijn.

Eerdere publicatie in Oor.