Herman Pouderoyen: 'Utrecht inspireert me'

'Mensen ontroeren of aan het lachen maken, dat is eigenlijk alles wat ik wil bereiken met mijn muziek. Maar een optreden in Carré zou natuurlijk ook leuk zijn.' Aan het woord is singer-songwriter Herman Pouderoyen. De Nick Cave van de Domstad wordt hij genoemd. Hoe denkt deze chroniqueur van de zelfkant over de stad waar hij sinds 1995 woont?

Pouderoyen heeft een zwak voor Utrecht: 'Ik ben geboren in Den Haag en getogen in Bilthoven. Zo heb ik al vroeg geleerd een hekel te hebben aan kouwe kak, opportunisten en corpsballen.' Vervolgens heeft hij het in meerdere steden geprobeerd, maar de muzikant heeft zijn keuze gemaakt: 'Utrecht is een prachtige stad die me inspireert en ontroert. Luister maar eens naar het liedje ‘Het bloed kruipt waar het gaan kan’ op mijn laatste cd. Nee, ik wil hier nooit meer weg.' 

Mooiste plekje in Utrecht? 'De Oude Gracht natuurlijk, vooral als het regent”. En wat is zijn meest geliefde schuilplaats tegen de regen? 'Café Averechts, een kroeg die wordt gerund door vrijwilligers. Bovendien gaat al het geld naar goede doelen en herkent niemand me daar.' Een andere favoriete kroeg van Pouderoyen is de Ierse pub O’Leary’s: 'In dit café is het zo rustig dat je jezelf kunt horen denken. En tot voor kort werkte er de leukste barvrouw van Utrecht, Sophie. Helaas vond zij het nodig om een wereldreis te maken.' Een laatste tip nog van de Utrechtse zanger: 'Cees Place: elke week hangt in deze kroeg een nieuwe schimmelsoort aan het plafond, dus hier voel ik me wel thuis.'

Russian Dance

Vorige week was ik in het buitenland: in Sint Petersburg om precies te zijn. Altijd al een droom geweest om de stad van Dostojevski te bezoeken. Om een beetje in de stemming te komen draaide ik voorafgaand aan de reis nog maar eens Russian Spy and I van de Hunters, met een geweldige Jan Akkerman op gitaar.

Sneeuw en winterse kou vormden de perfecte entourage voor een eerste bezoek aan Sint Petersburg. Glibberend en glijdend heb ik me enkele dagen vergaapt aan het ene moois na het andere. Schitterende stad, rijk aan historie. En muziek? Er sijpelt niet veel door naar het westen, dat is zeker. Het zijn voornamelijk klassieke componisten die hier bekend zijn. De Leningrad Cowboys zegt u? Die komen uit Finland. 

Blues in Baarlo

Voormalig bioscoop Thalia te Baarlo, Noord-Limburg, vormde afgelopen zaterdag het decor voor een optreden van de Limburgse troubadour Arno Adams. In het zuiden van het land is Adams een grote meneer, boven de rivieren zal het noemen van zijn naam menig muziekliefhebber de wenkbrauwen doen ophalen. 

Vreemd, want Arno Adams is een talentvol liedjesschrijver die gezegend is met een dijk van een (donkere)stem. De man uit Belfeld heeft een roerig leven achter de rug met drank/drugs, een gokverslaving en andere sores, en dat hoor je. Sinds hij drieëntwintig jaar geleden definitief voor de muziek koos, komt hij vanuit zijn schuilplaats in Venlo met het ene na het andere prachtlied op de proppen. 

De Staat

In de Volkskrant van maandag schreef Gijsbert Kamer een lovende recensie over Noorderslag in Groningen. Ik heb het Nederlands popfestival een uurtje op tv bekeken en kwam wederom tot de conclusie dat bandjes van eigen bodem voornamelijk goed zijn in een ding: het naspelen van andere (Amerikaanse of Britse) formaties. 

Foto: Jelmer de Haas

Enige inventiviteit valt er niet of nauwelijks te ontwaren bij al die zogenaamde veelbelovende acts. Uitzonderingen zijn er natuurlijk wel, zoals Lucky Fonz III, Roosbeef en Paulusma. Sinds kort kan er een formatie worden toegevoegd aan het rijtje vaderlandse bands dat meer doet dan imiteren: De Staat. 

Steeds gedacht dat het hier weer zo’n vervelende Nederlandstalige hiphopformatie met temerige maatschappijkritiek zou betreffen; het tegendeel is waar: De Staat is een (echt) stoere en eigengereide rockformatie uit Nijmegen die tegelijkertijd rootsy en rauw klinkt. Oer-Amerikaans èn oorspronkelijk. Hoekig èn opzwepend. Aards èn hip. Met name de coole zangpartijen zijn een lust voor het oor. 

Alom opgehemeld in de landelijke muziekpers en deze keer is dat terecht. De band heeft het al geschopt tot voorprogramma van dEUS. 21 januari nog voor 8 (!) euro te bezichtigen in de Utrechtse Ekko. Beluister alvast het geweldige Prison of Love.

Surfer Rosa

Enkele weken geleden bekeek ik een dvd met een reünieconcert -opgenomen in 2004 te Boston- van een van de leukste bands van eind jaren 80/begin jaren 90: de Pixies. 

Aanvankelijk voornamelijk succesvol in Groot-Brittannië en Nederland, maar toen Kurt Cobain meldde dat zijn Smells Like Teen Spirit een vergeefse imitatie was van Gouge Away, een nummer van de Pixies, was de doorbraak in hun thuisland ook een feit. 

Behalve dat ik de Pixies toentertijd een ware sensatie vond, is de band voor mij onlosmakelijk verbonden met een van mijn grootste muzikale overwinningen ooit: toenmalige vrienden beschouwden me als volslagen krankjorum toen ik ze enthousiast wilde maken voor het tweede album Doolittle. Wat een herrie! Hoe kon ik daar naar luisteren? 

Een paar maanden later waren ze volledig om en vergezelden ze me als fan naar het concert in het Utrechtse Vredenburg, alwaar de band bijkans de zaal afbrak (en waar ik de prachtige poster van Surfer Rosa op de kop tikte).

Top tien, herzien

Een mens kan zich vergissen: een album dat ik abusievelijk over het hoofd heb gezien bij de samenstelling van mijn top tien van 2008 is Such Unrest van Brown Bird. Deze schitterende cd behoort minimaal tot de top 5 van mijn favoriete albums van afgelopen jaar.

Brown Bird is een eigenzinnig drietal dat folk-noir combineert met indie, Oost-Europese en klassieke muziek. Het hoesje van de cd oogt kinderlijk naïef en vrij knullig bovendien met een bandnaam die slechts voor de helft leesbaar is. En op het eerste gehoor klinkt de muziek van Brown Bird misschien ook nog tamelijk onschuldig, maar na beluisteren van een paar nummers raak je er niet meer los van. 

Top 10 2008

Enige tijd schreef ik cd-, concertrecensies en columns voor Altcountry.nl. In december maakten alle medewerkers een lijstje met hun favoriete altcountry-platen van dat jaar. In 2008 was dit mijn top 10. 

1. Matt Bauer – The island moved in the storm
De banjospeler in de band van folkzangeres Alela Diane grossiert op zijn tweede soloalbum in mystieke, folky miniatuurtjes. Met fraaie fluisterzang en lieflijke tweede stemmen van Alela Diane en Mariee Sioux. Mooiere muziek is nauwelijks denkbaar.

2. Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra
Talentvolle jongeman uit Texas die geheel eigen draai geeft aan traditionele country. Droefgeestige ballads worden afgewisseld met surf- en zigeunermuziek. Schaamteloos en hartverscheurend.