Klein en krachtig

Onlangs verscheen het nieuwe album van Laura Marling en zoals verwacht is het prachtig. Diverse muziekjournalisten (o.a. Gijsbert Kamer van de Volkskrant) spraken over een meesterwerk en dat is terecht. De pas 23-jarige Marling zingt de sterren van de hemel en haar folkliedjes zijn stuk voor stuk wonderschoon. De zeggingskracht is groot. Opvallend is de open gitaarstemming die ze gebruikt in veel songs en die ze haalde uit de oosterse muziek. 'Once I Was an Eagle' klinkt zowel klein als krachtig. Een beetje zoals Laura Marling oogt.

    

Ane Brun

Een stem waar ik al jaren verliefd op ben is die van Ane Brun. Naast Laura Marling en Gillian Welch een van mijn favoriete zangeressen. De eerste keer dat ik haar live aanschouwde, raakte haar muziek me zeer. De folky liedjes zijn natuurlijk prachtig, maar het zit 'm toch vooral in die stem. Zo zuiver, sereen en sensitief. Onlangs verscheen een nieuwe cd van de Noorse zangeres met liedjes uit de periode 2003-2013. Met daarop ook 'Gillian', een ode aan Gillian Welch. Dit is een van de andere mooie liedjes uit haar repertoire.

Nog een liedje

Omdat kiezen niet mijn sterkste kant is nog een liedje van de nieuwe cd van Rik van den Bosch. Uit dezelfde sessie en net zo mooi.

  

Spaanse folk

Enkele jaren geleden schreef ik een lovende recensie over het album 'Coffee, Cigarettes & Beer' van de Amsterdamse singersongwriter Rik van den Bosch. De eigenzinnige, lyrische americana met een vleugje mexicana beviel me wel. Ik geloof dat Van den Bosch momenteel in Barcelona woont, dus de connectie met Spaanstalige muziek op die cd was niet geheel toevallig. Onlangs verscheen er een nieuw werkje van de rondtrekkende troubadour die ook al eens een fietstocht maakte van New Orleans naar New York. Met de gitaar op zijn rug. Begeleid door een Spaans gezelschap 'The Dandies', heeft Van den Bosch opnieuw een verrassend en veelzijdig album gemaakt. De folk vermengd met Spaanse invloeden klinkt oprecht en verfrissend.


                     

De steentijd

Om te voorkomen dat dit blog een iets te hoog nostalgisch gehalte krijgt: de gruizige en opzwepende woestijnrock van Queens of the Stone Age vormde zoals gezegd een van de hoogtepunten op Pinkpop 2013. Bijzonder knap hoe deze band zowel melodieus als snoeihard kan klinken.  

Gelukzalig

Afgelopen weekeinde was de 44e editie van Pinkpop, vier weken na Pinksteren. Heeft te maken met de toerschema's van de aanwezige bands in combinatie met andere festivals, geloof ik. Op de tv-zender Cultura was een groot deel live te zien. De jaren dat ik er zelf aanwezig was liggen alweer een poosje achter mij. Triggerfinger, Queens of the Stone Age, Masters of Reality, Alt-J, dat waren de bands die dit jaar de meeste indruk op mij maakten. Wat me echter vooral opviel was de gelukzalige blik in de ogen van meisjes van een jaar of 18. Ik vraag me af hoe ik Pinkpop ervoer toen ik die leeftijd had, maar ik kan me niet voorstellen dat ik op die wijze in beeld gebracht had kunnen worden. Sowieso vertoonde ik me nauwelijks in de voorste gelederen: de beste plek was met een biertje ergens languit in het gras. Slechts bij hoge uitzondering waagde ik me aan het front. Ook toen al hield ik meer van muziek dan van een massa. Ik ben uiteindelijk (slechts) drie keer op het festival geweest. Pinkpop 1987 staat me nog helder voor de geest omdat die in mijn toenmalige woonplaats Baarlo plaatstvond. Op Sportpark De Berckt, te voet bereikbaar vanuit mijn ouderlijk huis. Een kletsnatte dag, maar zeker geen slechte editie met Fatal Flowers, Echo & The Bunnymen, Lou Reed, Iggy Pop en Chris Isaak. Het optreden van de laatste kan ik me nog goed herinneren. Schuilend onder een paraplu en wellicht met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht ...

           

Exit music

Ongeveer een half jaar geleden maakte Nanne Tepper een einde aan zijn leven. Ik schrok van dat bericht en wist niet dat de schrijver zo onder het leven gebukt ging. Zijn debuut uit 1995, 'De eeuwige jachtvelden', vond ik een intrigerend boek. Vanwege het lyrische taalgebruik en het ongemakkelijk thema (een verhouding tussen broer en zus). Ook zijn tweede boek 'De vaders van de gedachte', een roadmovie in de vorm van een roman (over een vader met zijn zieke dochter), vond ik zeer de moeite waard. Mij leek het alsof er een nieuw Nederlands literair talent was opgestaan. In 2002 verscheen nog de novelle 'De avonturen van Hillebillie Veen' en daarna werd het lange tijd stil rondom Nanne Tepper. Pas veel later hoorde ik dat hij ook muziekrecensies schreef. De muziek van Bonnie 'Prince' Billy omschreef hij ooit zo: "Als de natuur die zijn adem inhoudt." Ik had het graag bedacht. In 'De vaders van de gedachte' is een hele pagina gewijd aan de tekst van 'Exit music (for a film)' van Radiohead. Als ik me goed herinner raken zowel vader als dochter op hetzelfde moment in het lied geëmotioneerd. Ik vond het al een schitterend nummer, maar door het boek van Nanne Tepper kreeg het meerwaarde.