Jacques Brel terug in Kurhaus

Iedere show verliest Olivier Laurent twee kilo aan zweet. Op het podium perst de Vlaamse Brelimitator er alles uit om de intensiteit van de meester te evenaren. 28 december treedt Laurent op in het Kurhaus.

Op zesjarige leeftijd ontdekte Laurent zijn talent voor imitatie. “Met mijn grootvader ging ik naar optredens van grote zangers als Serge Gainsbourg en Charles Aznavour. Ik merkte al snel dat ik die mensen goed na kon doen. Toen ben ik er mee begonnen.” Dat Brel hem het beste lag, merkte hij jaren later toen hij meedeed aan een show. “Ik had een honderdtal stemmen op mijn repertoire. Toen ik Ces Gens-là van Brel zong kreeg ik een staande ovatie.” Het was op dat moment dat Laurent besloot een voorstelling rondom Brel te maken.

Foto: Anthony Klein

Lange tijd trad hij op als Brelimitator, al vond hij zelf dat hij er nog niet klaar voor was. “Het heeft me nog zeker tien jaar gekost om alle details onder de knie te krijgen: de beweging van zijn armen, zijn benen, zijn mimiek. Ook had ik nog niet genoeg meegemaakt in het leven. Brel is niet alleen een zanger, maar ook een acteur. Elk liedje van hem moet je acteren. Ik heb nu pas het gevoel dat ik er helemaal klaar voor ben.”

Met zijn Brelshow trekt Laurent sinds een jaar of twee de wereld over: van Dubai en Barcelona tot New York en Quebec. Uiteraard ontbreken België en Frankrijk niet op de speellijst. Hij krijgt de volledige steun van de familie van Jacques Brel: “Dat is heel belangrijk voor mij. Daar krijg ik oprecht tranen van.” Wat spreekt hem zo aan in de chansonnier? “Hij had alleen een spot en muziek nodig en was vertrokken. Voor mij is hij de verpersoonlijking van rock ‘n roll.”

Poppenspeelster (84): “Ik krijg er nog steeds heel veel voor terug”

25 jaar geleden kreeg het Amersfoortse Poppentheater Toermalijn een plek in Koetshuis Randenbroek. Daarvoor zat het theater jarenlang in de Koppelpoort. Poppenspeelster Camilla Koevoets (84 jaar) is vanaf de beginperiode actief bij Poppentheater Toermalijn en speelt in de kerstvakantie diverse voorstellingen.

Hoe bent u poppenspeelster geworden?

“Mijn vader deed dit als hobby en thuis had hij ook een marionettentheater. Ik wist dus van het bestaan. Via allerlei omwegen ben ik bij het poppentheater van Bert Brugman terechtgekomen. In Salzburg heb ik geleerd om met marionetten te werken. Toen ik een jaar of 20 was, ben ik met een eigen theater begonnen. De drang om poppenspeelster te worden was zo groot dat ik het heb doorgezet, of ik er nu van kon leven of niet. Ik heb ook nog een aantal jaren rondgereisd en op scholen gespeeld.”

Foto: Nicole Nierop

Was het in de beginperiode heel anders dan nu? 
“Ja, aanvankelijk deed ik nog twee verhalen: een voor kinderen tot zes jaar en een voor kinderen tot 12 jaar. Oudere kinderen kwamen toen ook nog kijken. De mensen die in de begintijd kwamen, zijn altijd blijven komen. Nu komen ze met hun kleinkinderen kijken. Ze vertellen dan trots dat ze ook nog met de vader of moeder van het kind zijn geweest. Dat is echt een geschenk hoor.”

Oudjaarsshow Jeroen van Merwijk over de toegenomen truttigheid

‘Was volgend jaar maar vast voorbij’, zo luidt de titel van de oudejaarsconference waarmee de Utrechtse cabaretier Jeroen van Merwijk door het land trekt. De slotvoorstelling vindt op 29 december plaats in -hoe kan het anders- de Utrechtse Schouwburg. De NUK sprak met Van Merwijk over de voorstelling.

Hoe kwam je op het idee voor een eindejaarsshow? 

‘Bij het grote publiek sta ik vooral bekend als liedjesschrijver, dus ik dacht: waarom geen oudejaarsshow met alleen maar liedjes? Dat was ook nog niet eerder gedaan. In de voorstelling zing ik dertig liedjes en tussendoor praat ik een beetje. Een keer of veertien heb ik deze show intussen gedaan. De definitieve vorm heb ik nu wel gevonden. Het is altijd weer even zoeken naar tempo en ritme.’

Heb je nog veel veranderd in de tussentijd?

‘Ja, best wel. Er zijn nieuwe liedjes bijgekomen en ik heb er een paar uitgehaald. Ook de teksten tussen de liedjes door zijn beter, meer sturend geworden. De reacties uit de zaal spelen een grote rol: een lied waarvan ik veel verwachtte heb ik ingekort tot twee regels. Het was een drammerig lied over klimaatdrammers. De zaal keek me glazig aan. Wat ervan is overgebleven? “Als er één ding wordt gehaat dan is het drammen, en dan vooral wanneer het gaat over het klimaat.”’

Utrecht loves jazz

Het Utrechtse jazzklimaat is goed, zeggen zij die het weten kunnen. Lokale muzikanten spelen veel samen en steeds meer podia programmeren het genre. Saxofoniste Kika Sprangers: ‘De stad is een prima voedingsbodem voor het ontstaan van veel verschillende soorten jazz.’

Precies 100 jaar geleden vond in Utrecht het eerste jazzconcert plaats. In het oude Tivoli aan de Kruisweg kon de bezoeker voor een bedrag van drie gulden op de eerste rang genieten van de Mayfair Jazzband. Cultuurcentrum Parnassos, aan diezelfde Kruisweg, viert dit heugelijke feit met een concert van bassist Tjitze Vogel. Die speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van de Utrechtse jazzscene. In het SJU Huis – lange tijd hét jazzpodium van de stad – liet hij musici uit de jazz en wereldmuziek met elkaar optreden.

Kika Sprangers

Het SJU Huis behoorde, samen met het Bimhuis in Amsterdam, tot de oudste jazzpodia in het land. Het verdwijnen ervan in 2011 maakte veel los bij jazzminnend Utrecht. ‘Toen het ophield te bestaan, was het echt even zoeken naar een nieuw podium,’ zegt Hugo van Els van UJazz, platform voor jazzmusici en -liefhebbers. Een tijdje fungeerde het Mirliton Theater als alternatief Utrechts jazzpodium ‘Een mooie plek,’ aldus Van Els, ‘maar wel erg diep verstopt in de spelonken van Hoog Catharijne.’

De Kleedkamer - De Gestampte Meisjes

Uitagenda Utrecht vraagt acteurs, cabaretiers en muzikanten naar hun beleving van de laatste momenten voordat ze het podium opgaan. Esmee van Liere, Ymke van Hoof en Thenera van de Pluijm van De Gestampte Meisjes touren momenteel door het land met hun magic show F*KE IT.

De Gestampte Meisjes?

Thenera: ‘Die naam hebben we supersnel bedacht. Hij slaat erg op wat wij doen: theater maken met een twist en een randje. En soms stampen we elkaar inderdaad de grond in, haha.’

Jullie show is erg fysiek. Hoe bereid je je voor in de kleedkamer?

Esmée: ‘Ik ben ook danslerares en draai mijn hele streetdance-playlist in de nog lege zaal. Om op te warmen doe ik dansjes waarbij ik een kurk in mijn mond hou. Ik slis namelijk, en als ik de kurk eruit haal, kan ik daarna beter articuleren.’
Thenera: ‘We dagen elkaar uit met push ups. En om alerter te worden, doen we een samoeraivechtersspel genaamd Hoo Tjin Tjak. De een valt aan met een Hoo, een denkbeeldig zwaard, de ander verdedigt zich met een Tjin en de derde snijdt haar vervolgens, Tjak, doormidden. O ja, we gooien ook nog over met een onzichtbare bal. Zo komen we op hetzelfde energielevel en raken we connected voordat we het podium opgaan.’
Esmee: ‘Vergeet de zeven kussen niet! We gaan we in een kringetje staan, geven elkaar zeven kussen, roepen heel hard whooo!’

De tijd met zang te lijf gaan

Al drie decennia staat de Zaanse formatie De Kift op de planken. Het elfde album ‘Bal’ krijgt na een clubtour nu een theatertournee. 6 december staat de band in Diligentia in Den Haag.

De muziek van De Kift is te omschrijven als een aanstekelijke, soms kolderieke maar immer bezielde mix van polderpunk, Oost-Europese muziek, theater en fanfare. Vrolijkheid wordt afgewisseld met melancholie. De band speelde eerder in theaters, maar voor het eerst is er nu een heuse theatertour.

De Kift in Diligentia 

‘Bal’ verscheen in 2017 op cd (en vinyl) waarna een clubtour volgde. Nu is er dus een theatertour met de liedjes van dat album, aangevuld met nieuwe teksten, muziek en scenes. “Ik vind het allebei fijn om te doen. Wel komen onze teksten beter tot hun recht in het theater,” vertelt zanger en oprichter Ferry Heijne. Het theater is een plek waar de band er wel voor moet waken om ‘witjes te laten vallen’: “Dat is een theaterterm die we hebben geleerd. Het betekent dat een overgang niet lekker loopt. In een club is het minder erg als er dingen fout gaan. Daar kun je spontaan op reageren. In het theater moet vanaf het begin alles goed staan.”

Hoe VanWyck haar stem vond

Onlangs verscheen het tweede album van singer-songwriter VanWyck, Molten Rock. Op de opvolger van An Average Woman grossiert ze eveneens in prachtige donkere en stemmige folkliedjes. 'Ik heb veel verdriet meegemaakt in mijn leven.'

‘Ik heb lang gedacht dat ik niet kon zingen. Daarom ben ik begonnen als rapper.’ Het klinkt vrij ongeloofwaardig uit de mond van zangeres Christien Oele. Juist haar donkere, sensitieve stemgeluid maakt veel indruk. En de ingetogen folk van haar band VanWyck associeer je niet direct met rapmuziek. Maar heus: de Amsterdamse zangeres (met Nieuw-Zeelandse roots) is begonnen in de hiphop, begin jaren 90. ‘Freestylen bij een beat, dat lag me wel,’ zegt ze lachend. Pas sinds kort realiseert ze zich dat mensen geraakt worden door haar stem. ‘Dat had ik niet voorzien nee.’

Via de nodige omzwervingen kwam de 48-jarige zangeres uit bij de verstilde, Amerikaans georiënteerde muziek die ze maakt onder de naam VanWyck. Als rapper en toetsenist van jazzdance-formatie Hit the Boom! trad ze op in heel Europa, maar de echte doorbraak bleef uit. Toen de manager haar op een dag voorstelde om een triphoplied te zingen, ging Oele schoorvoetend akkoord. ‘Rappen was energiek en stoer. Daar kon ik me achter verschuilen. Als zangeres voelde ik me kwetsbaar. Wel merkte ik dat er een connectie met het publiek ontstond. Dat intrigeerde mij.’