Over nieuwe geluiden, tijdloze muziek en andere muzikale (en niet muzikale) overpeinzingen.
dinsdag 28 juli 2015
"Thijs Heij: mijn vrijheid als kunstenaar is in het geding."
De Utrechtse muzikant Thijs Heij is boos. Zijn EP met een naaktfoto op de hoes wordt geweigerd op iTunes en Spotify. Aan het Stadsblad doet Heij zijn verhaal: "Preutse mannen in pakken creëren een steeds nauwere standaard."
Wat is er precies aan de hand?
"Voor mijn nieuwe mini-album, getiteld 'eePee', heb ik een foto van een beeldschone, naakte vrouw, gemaakt door Jeroen Bronckers, gebruikt als albumhoes. Maar CDBaby, een bedrijf dat muziek verspreidt over de hele wereld, heeft mijn hoes afgekeurd. Platformen als iTunes en Spotify hebben bepaalde richtlijnen over het verspreiden van beeldmateriaal waarop naakt te zien is. In hun ogen valt mijn hoes onder 'pornografie', in mijn ogen is het een prachtige, stijlvolle foto."
Alsof ze het erom doet: optreden in de kleine, intieme zaal van Paradiso en dan een vrij stevige rockshow spelen. Roosbeefs wegen zijn ondoorgrondelijk, maar immer vermakelijk en interessant.
Met een luide oerkreet begroet ze de volle zaal. De in het zwart geklede zangeres (tegenwoordig woonachtig in Antwerpen) zet vervolgens kalm in met de eerste drie songs van haar laatste, ingetogen cd Kalf: 'Amerika', 'Controleer Mij' en 'Ik Wil Je Dragen'. Al snel wordt duidelijk dat het geluid vanavond een stukje steviger is dan op dat album. Haar drie mannelijke (waarvan twee Belgische) kompanen staan garant voor een strakke, en soms vrij stevige begeleiding. De presentatie van Roosbeef is, zoals altijd, wat onbeholpen, maar niet van humor gespeend: "Een half jaar geleden stond ik nog in de kleine zaal en nu hier!"
Meer en meer raakt Utrecht in de ban van de Tourstart: de vooractiviteiten buitelen over elkaar heen. De Utrechtse wielerkenner Frank Heinen schreef in 2014 een boek over vergeten tourhelden: 'Uit Koers'. Een dezer dagen verschijnt er een nieuwe (midprice) editie.
Wildwestbar
Ruim 340 bladzijdes over 'vergeten renners' telt het boek. De ene ex-coureur ontpopt zich tot vertegenwoordiger in verrassingseieren, de andere begint een erotische wildwestbar. Heinen: "Wielrenners ervaren hun hoogtepunt op relatief jonge leeftijd. Als ze uit de sport stappen moet alles anders. De rest is dan een tweede keuze: het wordt nooit meer zo mooi. Dat fascineert me." Veel van de verhalen publiceerde hij eerder op de wielerblog 'Het is Koers': "Kranten en bladen zijn toch voornamelijk geïnteresseerd in nieuwsverhalen. Op dit weblog kon ik vrijelijk experimenteren met vorm en inhoud."
Verrassen doet een nieuwe cd van Calexico niet meer snel: de band uit Tucson, Arizona staat al zo'n twee decennia garant voor een fijnzinnige mix van americana en mariachi, ofwel mexicana. Nieuwe ingrediënten worden nog slechts mondjesmaat toegevoegd aan het door de jaren heen geperfectioneerde geluid van de band.
Ritselend en stoffig
Edge Of The Sun opent Calexico fraai met een, door trompetten en synths opgetilde popsong 'Falling From the Skies.' Afrikaanse woestijnblues lijkt vervolgens de toon te zetten in 'Bullet & Rocks', maar melodie, samenzang en trompetten klinken gaandeweg weer erg vertrouwd.
Knap is het hoe de band er steeds weer in slaagt om smaakvol, maar niet gelikt te klinken. Dat resulteert ook nu weer in ritselende gitaartjes, stoffige drums en aanzwellende trompetten. De toonzetting op de cd (verrassend genoeg de eerste die daadwerkelijk in Mexico is geschreven en opgenomen) is zoals immer veelal melancholisch, ook al door de altijd wat ijle en ingehouden, maar wel altijd haarzuivere zang van Joey Burns.
Een kleine ode aan de onlangs overleden woordkunstenaar Drs. P.
Paris, Texas
'Paris, Texas' zag ik voor het eerst toen ik een jaar of 16 was, in een Venlose bioscoop. De film maakte toen grote indruk, door de slepende slide van Ry Cooder natuurlijk, maar ook door de aanwezigheid van de ravissante Nastassja Kinski in de lang uitgesponnen slotscene. Een paar dagen geleden herzag ik met veel genoegen de film van Wim Wenders. Prachtige fotografie van de Nederlandse cameraman Robby Müller, een intrigerend verhaal, geestige en intelligente dialogen: de film heeft alles wat een film zo mooi kan maken. Het tempo is aan de lage kant, maar dat voelde weldadig aan. Een van de mooiste films die ik ken.
Orphee et Eurydice
Ik ben geen kenner en ook niet een enorme liefhebber van opera, maar 'Orphee et Eurydice' van Christoph Willibald Gluck, uitgevoerd door de Nederlandse Reisopera op 26 mei j.l. in de schouwburg van Arnhem, was werkelijk fenomenaal.
Vanaf de eerste tonen tot het slotakkoord was ik geïntrigeerd en bij vlagen ontroerd. Prachtige muziek (gezongen door solisten en door een imposant koor), een fraai decor (een schuin aflopende, kale vlakte met in het midden een grote kuil die dienst deed als graf en als toegang tot de onderwereld), en een beeldschone choreografie (een grote groep lenige mannen en vrouwen die halsbrekende toeren moesten uithalen om -tegelijk zingend, dansend of kruipend- niet van het podium te kukelen). Het verhaal is bekend: Tijdens het huwelijk verliest de zanger Orpheus zijn geliefde Eurydice. Hij is ontroostbaar en vervloekt de goden die haar hebben ontnomen. Amor geeft hem een kans haar terug te halen uit de onderwereld: met zijn lier en zang zal hij dan de furiën moeten temmen, en hij mag haar niet aankijken zolang ze in de onderwereld zijn. Het lukt Orpheus om zijn geliefde te bereiken, maar zij is zo ontstemd over de haar negerende Orpheus dat ze besluit terug te keren. Dan kijkt hij haar aan sterft ze voor de tweede keer. Orpheus wil zichzelf doden, maar Amor wekt Eurydice weer tot leven zodat beide zijn herenigd.
Het verhaal an sich is al mooi, maar door de vaak hartverscheurende muziek, de in slowmotion bewegende schimmen tegen dat sobere, maar indrukwekkende en regelmatig van kleur wisselende decor werd het een ervaring die me nog lang bij zal blijven.
