Robuust fort als decor voor opera

Fort Rijnauwen in Amelisweerd vormt de indrukwekkende locatie waar vanaf 15 juni de opera 'Styx' wordt uitgevoerd. "Je gelooft toch niet dat we op deze plek spelen: het is hier zo mooi!"

"We moeten er een kathedraal omheen gooien!" (andere optie voor citaat: "Misschien moeten de trompetten hier weg, en spelen alleen de trombones.") Vanaf de tribune instrueert regisseur Joke Hoolboom de zangers en het orkest van Holland Opera. Zo'n man of tien (pers en crew) zijn, vanaf de geïmproviseerde zitplaatsen bij Fort Rijnauwen, getuige van de voorlaatste repetitie voor de opera 'Styx'. Donderdag 15 juni is de eerste van vier try outs. "Natuurlijk moet je hard op haar af rennen, je wil haar toch snel zien?"

Gewone kleren
In hun alledaagse kloffie (spijkerbroek, t-shirt, petje) ogen de zangers van Holland Opera als alledaagse passanten, totdat een scène aanvangt en ze hun stem opzetten. "Het is echt warm vandaag, dus dan is het wel fijn om in je gewone kleren te repeteren. Al zit je met pruik op en pakkie aan wel sneller in je rol," vertelt Wiebe Pier Cnossen na afloop van de repetitie. Cnossen speelt Charon, de veerman die de doden de rivier de Styx overzet, van de aarde naar de onderwereld. Hij verveelt zich, totdat Antigone ten tonele verschijnt, de levend begraven dochter van Oidipous.

Heuvels van Engeland
Het mythische verhaal over de Styx wordt uitgevoerd tegen de achtergrond van het (gerenoveerde) Fort Rijnauwen, te midden van het weelderige groen van Amelisweerd. "Je gelooft toch niet dat we op deze plek spelen: het is hier zo mooi! Een kwartiertje fietsen vanaf het Centraal Station en het lijkt het alsof je midden in de heuvels van Engeland zit," vertelt regisseur Hoolboom enthousiast. "En niet alleen de natuur is geweldig, maar ook het robuuste fort. Dat industrieel erfgoed vormt een prachtig decor." Martijn Cornet, die de rol van Kreon speelt (de koning die opdracht gaf Antigone levend te begraven) beaamt dit: "Je kunt je bijna niet voorstellen dat in zo'n afgesloten gebied waar nooit iets gebeurt nu zo'n massaproject plaatsvindt."

De liedjes met een geheim van Spinvis

Vijftien jaar na zijn debuut verscheen onlangs het vierde album van de Utrechtse muzikant Spinvis (Erik de Jong). "Zolang een liedje in je hoofd zit is het perfect."

De albumtitel springt in het oog: 'Trein Vuur Dageraad'. Drie woorden die weinig met elkaar gemeen lijken te hebben, maar Erik de Jong denkt daar anders over: "Om te beginnen is het een ritmische combinatie: ta ta tatata. En bij drie woorden ontstaat al snel een verhaaltje in mijn hoofd." Maar vanwaar deze drie? "'Trein' staat voor een reis door je leven, 'vuur' voor liefde en energie, maar ook voor gevaar. En 'dageraad' staat voor de nieuwe hoop die zich elke dag weer aandient. Drie begrippen die begonnen als een zaadje waar uiteindelijk het hele album uit gegroeid is."

De romantiek
Aanvankelijk streefde De Jong op zijn nieuwe cd naar een ander geluid dan op de voorgaande drie. Zonder succes. "Het plan was om een elektronisch, meer modieus album te maken, maar dat voelde voor mij niet oprecht. Vanzelf kwam de romantiek er weer bij." En dus werden de arrangementen verfraaid en hier en daar violen toegevoegd. "Van lieverlee heb ik toen maar afscheid genomen van het hele idee van een hip album. Al was mijn zoon er wel over te spreken." 'Trein Vuur Dageraad' klinkt dan ook als een vertrouwd Spinvis-album. Soms dromerig en ingetogen, een andere keer meer uitbundig. Met associatieve teksten en het kenmerkende stemgeluid van De Jong. "Het waaiert muzikaal gezien alle kanten uit. Mijn stem is de enige verbindende factor."

"Ik wil Cristiano Ronaldo nog eens interviewen"

De nieuwe presentator van het Jeugdjournaal, Lucas van de Meerendonk, woont in de Utrechtse wijk Lombok. De Wijkkrant 'De Uitblinker' sprak met hem over zijn spannende werkzaamheden als journalist.

Omdat Lucas (31 jaar) al een tijdje werkt bij de tv (o.a. bij het Zapp Weekjournaal), wordt hij regelmatig herkend als hij in Lombok over straat loopt: "Kinderen vragen me vaak om een handtekening, of een foto. Dat vind ik leuk hoor. Als je daar moeite mee hebt, moet je een ander beroep kiezen." Journalist zijn was altijd al zijn grote droom, zo vertelt hij tegen de jeugdige verslaggevers. "Vroeger wilde ik sportjournalist worden of bij het Jeugdjournaal werken. Een van de twee is gelukt, en dat is mooi natuurlijk."

James Bond
In Utrecht volgde Lucas de School voor de Journalistiek. Daar koos hij al snel voor de richting 'Televisie'. "Je moet dan een test doen om te kijken of je goed kunt voorlezen en presenteren." De Utrechter bleek een geboren presentator en ging na zijn opleiding bij het Zapp Weekjournaal aan de slag. Hij werkt graag voor kinderen: "Jullie vinden hele andere dingen leuk dan ik. Ook word ik er vrolijk van om met onderwerpen iets te doen waar ik zelf niet zo snel op zou komen. Zo heb ik vorige week rapper Boef geïnterviewd."

Voor tv mocht Lucas al veel beroemde mensen interviewen, zoals Louis van Gaal, Arjen Robben, Bill Gates (de rijkste man ter wereld) en James Bond. "Bij die laatste was ik wel een beetje zenuwachtig ja."

De vergeten nederpophelden van Johan Derksen

Hij staat vooral bekend om zijn ongezouten kritiek op voetbal- en niet voetbalgerelateerde zaken in het tv-programma Voetbal Inside. Wat minder mensen weten, is dat Johan Derksen een groot muziekliefhebber is. Zaterdag 13 mei staat hij met 'De Pioniers van de Nederpop' in de Goudse Schouwburg.

Zijn huis in Oudewater staat volgestouwd met 30.000 cd's , bij RTV Rijnmond heeft hij een eigen radioprogramma, en dan is er natuurlijk nog de theatertour met vergeten Nederpophelden waarmee hij al enkele seizoenen door het land trekt. "Als ik moet kiezen tussen voetbal en muziek? Muziek natuurlijk. Het is echt niet mijn ultieme genot om in een ordinair voetbalprogramma te zitten. Maar ja, ik moet ook de kost verdienen hè?"

Levensverhaal
Na zijn pensioen stortte Derksen zich vol overgave op zijn grote liefde: de muziek. De oud-voetballer besloot om bijna vergeten zangers en muzikanten uit populaire Nederbeatbands van de jaren zestig wederom een podium te bieden. En dat bleek een gouden vondst. "Bezoekers hebben een kostelijke avond: ze vinden het geweldig. Maar het is wel ouderenjongeren leut hoor. Mensen onder de vijftig tref je bij ons niet aan." Heeft Derksen een verklaring voor het succes van zijn theaterprogramma? "Mensen raken ontroerd bij de muziek. Het is een feest van herkenning: Ze worden herinnerd aan hun eerste liefde, trouwen, scheiden en kinderen krijgen. De liedjes vertellen een levensverhaal en daar zijn mensen gevoelig voor.

Harpist Remy Van Kesteren slaat de brug van herdenken naar vieren

Voor de 25e keer wordt op 5 mei het Bevrijdingsfestival in Utrecht georganiseerd. Op het affiche staan bands als Blaudzun, Room Eleven en My Baby, maar ook de band van Remy van Kesteren. De harpist speelt ook de dag ervoor in de Domkerk.

Remy van Kesteren en de Domkerk lijken geschapen voor elkaar. De warme sonore klanken van zijn harp gedijen prima in de gewijde ambiance van een kerk. Verrassender is het dat de klassiek geschoolde muzikant een dag later ook de openingsact is op het Bevrijdingsfestival. "In de Domkerk zal de nadruk iets meer liggen op het ingetogene en het introspectieve, op 5 mei gaan alle registers open," vertelt de harpist.

Hoewel hij er eerder optrad, blijft een concert in de Domkerk een bijzondere gebeurtenis. "Het is een prachtige kerk en extreem akoestisch. Alleen al de galm is waanzinnig." Het noopt Van Kesteren en band tot enige muzikale aanpassingen. "We nemen er wat meer de tijd voor. Met een te harde, of te snelle drum hoor je de muziek nauwelijks meer." Ook past hij zijn repertoire er op aan, maar het onderscheid zit volgens Van Kesteren meer in de arrangementen van de nummers en de intentie waarmee wordt gemusiceerd. "Je moet gebruik maken van de gehele ruimte. Spelen in de Domkerk is een hele specifieke uitdaging die je zelf naar je hand kunt zetten." 

Een bijzondere aanvulling op het concert van Van Kesteren is de lichtshow die zijn muziek visueel zal ondersteunen. De muzikant kijkt zeer uit naar het optreden in de Domkerk, maar ook zijn show de dag erna op het Bevrijdingsfestival ziet hij verwachtingsvol tegemoet. "Zo'n groot festival blijft toch altijd weer spannend." Volkomen onbekend terrein is een popfestival echter niet voor de harpist: Eerder stond hij al op de podia van Into The Great Wide Open en het Best Kept Secret Festival. De laatste jaren integreert Van Kesteren steeds vaker rock- en popelementen in zijn muziek, en met Eric Vloeimans verkende hij eerder al de grenzen van de jazz. 

'Wat zeggen de asperges?'

Cabaretier Ronald Snijders tourt momenteel door het land met zijn voorstelling 'Welke Show'. 8WEEKLY sprak met hem over absurde humor, Toon Hermans en kopdichten. "Er is veel mogelijk als je je fantasie gebruikt."

Hoe zou je de voorstelling omschrijven?
"Ik maak een specifiek soort humor. Je vindt het leuk of niet. Het is erg talig, absurdistisch, en vrij melig. Ik doe ontzettend veel grapjes in een show, sommige mensen vinden het zelfs te veel. Verder is het een vrolijk, open programma waarbij het bijna gezellig wordt. Ik heb de ambitie om de boze buitenwereld buiten te laten. Al ben ik ook wel van de vervreemding natuurlijk."

Toon Hermans lijkt een inspiratie te zijn …

"Klopt, in deze voorstelling heb ik me erg door hem laten inspireren. Ik heb zijn oude shows veelvuldig teruggekeken. Mijn voorstelling is een kleine ode aan hem, een buiging zou je kunnen zeggen. Wat hij deed wordt niet meer gedaan in het theater. Toon Hermans was een heel innemende man, het leek bij hem alsof je op een verjaardag was en getrakteerd werd op zijn komische kijk op de dingen."

Absurdisme speelt een grote rol in je teksten.
"Zeker. Ik maak in mijn shows veel gebruik van miscommunicatie, bijvoorbeeld als je een woord verkeerd verstaat, of bij een verschrijving of een verspreking. Ook doe ik veel met de verschillende betekenissen van een woord. En voor het bedenken van nieuwe woorden heb ik een soort zesde zintuig ontwikkeld."

Je hebt ook een nieuwe vorm van gedichten bedacht: de kopdichten. Hoe kwam je daar op?
"Toen ik tafelgast was bij DWDD werd ik vooraf gevraagd naar het nieuws van de dag. Ik ging kijken op Telegraaf.nl en zag daar hele poëtische nieuwskoppen, o.a. over de schoonheid van vrouwen, dikke billen, harde werkers en Yolanthe. Van een aantal koppen heb ik toen een gedicht gemaakt: mijn eerste kopdicht."

"De Godfather van het Utrechts cabaret"

Hennie Oliemuller heeft aan de wieg gestaan van het succes van o.a. Utrechtse cabaretiers als Herman Berkien en Tineke Schouten. Zelf bereikte hij nooit een groot publiek. Filmmaker Floris Meinardi gaat zijn leven in beeld brengen.

In zijn eigen theatertje, in een werfkelder aan de Oudegracht, begon Oliemuller begin jaren zestig met optreden. Het waren de jaren van Wim Kan, Toon Hermans en Wim Sonneveld, maar in Utrecht was er nog geen sprake van serieus cabaret. Na vele omzwervingen belandde Oliemuller uiteindelijk in het Schillertheater aan de Minrebroederstraat. De 'godfather van het Utrechts cabaret', noemt Meinardi hem. Een groot publiek wist Oliemuller echter nooit te bereiken. "Hij voelde zich het meest thuis in zijn eigen, kleine theater. Daar kwam hij ook het best tot zijn recht."