Een CO2 quotum voor iedereen

In de korte film Quotum van animatietrio Job, Joris & Marieke wordt op grappige én confronterende wijze de klimaatcrisis aan de kaak gesteld.

In de film van krap twee minuten krijgt elke wereldburger -verplicht- een app die de CO2 uitstoot bijhoudt. De gevolgen zijn groot als het quotum wordt overschreden. De Nederlandse première van de film is op het Nederlands Film Festival. Na het festival zal Quotum als voorfilm worden vertoond in de Nederlandse bioscopen. In 2014 maakten Job, Joris & Marieke de korte animatiefilm A Single Life, die werd genomineerd voor een Oscar.

Hoe kwamen jullie op dit thema?

Marieke Blaauw: ‘Onze eerdere korte films hadden een filosofische inslag. Deze keer kozen we voor een maatschappelijk thema. We maken ons als lange tijd zorgen over het klimaat en wilden ons talent hiervoor inzetten. Maar we wilden voorkomen dat het een betweterige animatiefilm zou worden. Toen we nadachten over de ecologische voetafdruk, kwam Job (Roggeveen, ook bekend van Happy Camper, red.) met een briljant idee. Je kunt de wereld beschouwen als een taart, waarvan iedereen een puntje krijgt. Het westen neemt altijd een grotere punt dan waar het recht op heeft, maar stel nu dat de taart eerlijk wordt verdeeld? Toen kwamen we uit bij het CO2-quotum.’

Thea Beckman kreeg miljoenen kinderen aan het lezen

Kinderboekenschrijfster Thea Beckman had een sterke connectie met Utrecht. Vivian de Gier schreef een lijvige bio over haar en geeft deze maand literaire theatervoorstellingen, lezingen en rondleidingen in de stad.

De kinderboeken van Thea Beckman (1923-2004) zijn onverminderd populair en worden nog steeds veel verkocht en uitgeleend in de bibliotheek. Haar bekendste boek Kruistocht in Spijkerbroek uit 1973 kreeg een Gouden Griffel, een Europese prijs voor het beste historische jeugdboek en is in vele landen vertaald. Journaliste Vivian de Gier schreef een mooie biografie over het leven van Thea Beckman. ‘Veel mensen zeiden: ze heeft geen interessant leven gehad. Nou, integendeel!’

Wanneer ontstond bij jou het idee voor dit boek?

‘Ik wilde altijd al een keer een biografie schrijven. Al snel dacht ik aan een kinderboekenschrijver uit mijn jeugd, want toen is mijn liefde voor literatuur ontstaan. En Thea Beckman was een van mijn favoriete schrijfsters. Wat ook meespeelde is dat er in de media maar weinig interesse is voor jeugdliteratuur. Er wordt zelfs een beetje op neergekeken. Dat is zonde, want er zijn zoveel mooie jeugdboeken. Ik werd ook getriggerd door mensen die zeiden dat Thea Beckman geen interessante persoon zou zijn om over te schrijven. ‘Dat kan toch niet? Met zo’n oeuvre?’, dacht ik. Bovendien: saaie mensen bestaan niet. Thea Beckman was een markante persoonlijkheid die met veel dingen voorop heeft gelopen.’

Nora Fischer: ‘Wie ben ik als ik niet zing?’    

Mezzosopraan Nora Fischer had de wereld aan haar voeten totdat haar stem het begaf. In de theatervoorstelling De Sprong vertelt ze haar opmerkelijke verhaal.

Lange tijd ging het Nora Fischer voor de wind. Ze groeide op in een muzikaal gezin, met een (Hongaarse) vader die dirigent/componist is en een moeder die blokfluitiste is. De zangeres trad op met grote klassieke ensembles, maar stond ook met eigentijds repertoire op Oerol en Lowlands. Vier jaar geleden begon haar stem te haperen.

Foto: Sarah Wijzenbeek

Wat gebeurde er precies?

‘Ik raakte de controle kwijt over mijn zangstem en heb een hele tijd niet kunnen zingen. Het begon met de hoge E en breidde zich uit naar de D en de C, maar wat er eigenlijk speelde was dat ik vast was komen te zitten in een verstikkend perfectionisme. Ik ontwikkelde zoveel faalangst dat ik tegen een totale blokkade aanliep. ’Hoe is het mogelijk’, dacht ik, ‘dat iets wat is ontstaan vanuit plezier kan ontaarden in zoveel angst en onzekerheid?’’

Wanneer ontdekte je dat het echt niet meer ging?

‘Het was niet een specifiek moment. Het begon ermee dat ik een noot iets te laag intoneerde, en dat iemand daar tijdens een opnamesessie iets over zei. Omdat dit me vrijwel nooit overkwam, schrok ik ervan en wilde ik absoluut voorkomen dat het nog eens zou gebeuren. Dan ga je er natuurlijk extra op letten en gaat het juist mis. Het is een langzaam proces geweest dat zich als een grote olievlek verspreidde. Er ontstonden barstjes in mijn zelfvertrouwen. Ik werd onzeker op het podium en kreeg angstbeelden van wat er mis kon gaan. Zo kun je jezelf helemaal vastdraaien. Van dat soort gedachtes had ik nooit eerder last gehad.’

Top 10 2024

Het jaar van de terugkeer van een aantal gerenommeerde namen na een lange tijd. Omdat er voor mij het afgelopen jaar geen echte uitschieters waren, staat de lijst in willekeurige volgorde. 

1. Laura Marling – Patterns in repeat

Een nieuw album van Laura Marling is wat mij betreft altijd de moeite waard. Prachtig ingetogen folky popsongs zijn het veelal, gezongen met die mooie lage (en gelaagde) stem van haar. Op haar laatste album reflecteert de Britse op intieme wijze en minimaal begeleid op haar leven als jonge moeder.

 

La douce France

Het is alweer enige tijd geleden dat ik in Frankrijk was. Jaren terug ging er bijna geen zomer voorbij dat ik er niet verbleef voor een (korte) vakantie, maar intussen is het alweer zo’n tien jaar geleden. Een speciale reden is er niet, het is zo gelopen. Hoe dan ook, fijn om er weer terug te zijn.

Dyon

Opvallend weinig verkeer is er op onze eerste dag richting Zuid-Frankrijk. Op sommige momenten zie ik voor mij op de weg, en in de achteruitkijkspiegel, geen enkele auto rijden. En het is toch echt zondag, redelijk aan het begin van de vakantie, Route du Soleil. Je hoort ons niet klagen.

De tussenstop betreft een eenvoudig hotel langs de snelweg, vlakbij Dijon. De hoofdstad van het departement Côte-d'Or tuften we vroeger met het gezin in onze Deux Chevaux en (later) Citroen GS, onderweg naar Port de la Selva vlak over de grens met Spanje, steevast voorbij. Nu is er wel tijd voor een kort bezoek.

En Dijon blijkt een verrassend mooie, sfeervolle stad te zijn met een middeleeuws centrum, mooie vakwerkhuizen en gezellige terrassen. De tijd om er lang te verpozen is er helaas niet, maar een potje pittige moutard uit Dijon en een glas (witte) Bourgogne Aligoté en (rode) Pinot Noir in ons hotel maken de (voormalige) francofiel in mij al een beetje wakker.

Oog voor extravagantie

Casablanca Records speelde begin jaren 70 een belangrijke rol bij de opkomst van disco. Het label had een goed oog voor extravagante acts, zoals Village People, Donna Summer en Kiss.

Labelbaas Neil Bogart had eerder bij Buddah Records de bubblegummuziek bekend gemaakt bij het grote publiek. Ook soul- en funkartiesten als The Isley Brothers, Curtis Mayfield en Bill Withers zaten in zijn stal. Bij Casablanca Records stond de disco centraal.

Was er een speciale reden voor Blokhuis Extra om juist nu een uitzending over Casablanca Records te maken?

Eindredacteur Ivar Snoep: ‘50 jaar geleden bracht Casablanca Records het eerste album van Kiss uit. In datzelfde jaar maakten ze de 16 minuten durende versie van Love to love you baby van Donna Summer. En afgelopen zomer was het 45 jaar geleden dat I was made for loving you van Kiss op 1 stond in de top 40. Maar eigenlijk zijn het allemaal excuses om zoveel mogelijk maffe beelden van flamboyante acts te kunnen laten zien, zoals Kiss, Village People en Parliament.

Rondje Oud-Zuilen

Op een en dezelfde dag signaleerde journalist Machiel Coehorst twee filmploegen – voor een bierreclame en voor de serie Dertigers – in het wandelgebied rondom Oud-Zuilen. Reden om er zelf ook weer eens op pad te gaan.

De wandeling van ongeveer 5 km begint bij de Parel van Zuilen, een restaurant annex concertzaal met mooi terras aan de Vecht. Tot 1954 fungeerde dit voormalige landhuis nog als gemeentehuis van Zuilen, dat toen nog zelfstandig was en bestond uit en oud en nieuw gedeelte. Nieuw Zuilen werd de Utrechtse stadswijk Zuilen, Oud-Zuilen bleef een zelfstandige gemeente.

De Parel van Zuilen is ook af te huren voor feesten en bruiloften: ‘Het huwelijksbootje nemen wij letterlijk. Je kunt hier varend aankomen,’ meldt de website.

Ik loop zuidwaarts, langs de buigende knotwilgen aan de rivier. Dit seizoen groeit er volop kattenstaart, berenklauw en ooievaarsbek tussen de bomen. Spetterende en kwetterende zwanen, ganzen en eenden zorgen voor een kakafonie aan geluid, vooral als ze gevoerd worden. Een fuut zwemt een eindje met me mee, totdat hij kopje ondergaat en uit beeld verdwijnt.