Joop Nolles: ‘De nieuwe cd is een cadeau aan mezelf’

De cd-presentatie is even uitgesteld vanwege een verwonde vinger opgelopen tijdens een schaatstocht afgelopen winter. Maar deze maand verschijnt welzeker het nieuwe album van Joop Nolles: Well Well Well (it’s love). Een eerbetoon aan zijn overleden vrouw én een ode aan de liefde en de toekomst.

Uit de boxen in zijn woonkamer klinkt het dwarse blues- en rockgeluid van Morphine. Eigenzinnigheid is ook van toepassing op Joop Nolles, de Utrechtse zanger/soundwriter/gitarist. KindaMuzik omschreef zijn muzikale universum eerder als: “Liedjes met vervreemdende streken die met één been in het americana-genre staan en met het andere als een wilde trappelen om vrij te kunnen zijn.” Typeringen waar het nieuwe album naadloos bij aansluit. 

Ingetogen, rootsy luisterliedjes worden afgewisseld met onbestemde en ongrijpbare rocksongs met hier en daar een venijnige gitaarsolo. Een belangrijk referentiekader is Howe Gelb, maar ook zijn invloeden van The Pixies en dEUS hoorbaar.

Het grote lijden van Whip

Afgelopen dinsdag speelde in Ekko de eenmansformatie Whip. Whip is een project van Jason Merritt, voorman van de alt.countryformatie Timesbold. Rond een uur of negen betrad een in het zwart geklede, uitermate verlegen man het toneel. 

Hij had een hoed op. Zijn enige houvast van die avond: een akoestische gitaar, een banjo, een mondharp en de microfoon. Na enig gehannes met het geluid ging het soundchecken naadloos en bijna ongemerkt over in het optreden. Ongeveer tien mensen waren hiervan getuige. Na het eerste liedje bestond het publiek uit een kleine vijftig staande, zittende en hangende dertigers en veertigers met een lichte voorkeur voor het alternatievere werk. 

De hele set duurde nog geen drie kwartier, de liedjes haalden vaak de drie minuten niet eens. Toch slaagde de zonderling op het podium erin om met zijn krakkemikkig gespeelde en regelmatig vals gezongen repertoire de zaal stil te krijgen. En niet zo’n beetje ook. Meer verstilde en verstillende muziek is nauwelijks denkbaar.

Top 10 2010

Enige tijd schreef ik cd-, concertrecensies en columns voor Altcountry.nl. In december maakten alle medewerkers een lijstje met hun favoriete altcountry-platen van dat jaar. In 2010 was dit mijn top 10.




1. John Grant - Queen of Denmark
2. Brown Bird - The Devil Dancing
3. Midlake - The Courage of Others
4. The Walkmen – Lisbon
5. Tim Knol - Tim Knol
6. Ray LaMontagne - God Willin\' & the Creek Don\'t Rise
7. Johnny Cash – American VI: Ain’t no grave
8. Musée Mécanique - Hold This Ghost
9. Isobel Campbell & Mark Lanegan – Hawk
10. Rumer – Seasons of my soul

net niet:
Dylan Leblanc - Paupers Field
The Pierces - Thirteen Tales of Love and Revenge
I Am Oak - On Claws
Dix - Sayonara

I scare myself

Sinds ik van hot naar her reis voor allerlei kortlopende opdrachten, is goede automuziek onontbeerlijk. Mijn laatste zelfgebakken cd is er een met muziek van de jaren 80. 

Ik zal zeker niet ontkennen dat in deze jaren -waarin ik muzikaal gevormd ben- veel rommel is gemaakt, toch lukte het me toch moeiteloos om een nummertje of vijftig bij elkaar te zoeken.  Niet in het genre van de altcountry, want die muziek was me toen nog onbekend. Wel: New Gold Dream van de Simple Minds, 10.15 Saturday Night van The Cure, Love van The Cult, Killing Moon van Echo & The Bunnymen en Burning Down The House (live) van de Talking Heads, songs die het ook uitstekend doen onderweg. Bij die laatste zat ik onlangs te stuiteren achter mijn stuur. Geweldige percussie! En ook op Rattlesnakes van Loyd Cole and The Commotions, Big Mouth Strikes Again van The Smiths en Golden Brown van The Stranglers is het prima karren. Lichte weemoed ligt voortdurend op de loer, dat dan weer wel. 

A Skin Too Few

In het kader van de verkiezing van de beste portretfilm vertoonde de publieke omroep afgelopen week een vijftal films, waaronder A Skin Too Few : The Days of Nick Drake. De eerste prijs ging uiteindelijk naar Rock ‘n’ Roll Junkie, Jan Eilanders’ rolprent over Herman Brood. 

Prima keuze natuurlijk, maar de documentaire van Jeroen Berkvens over Nick Drake, de even getalenteerde als gevoelige troubadour mocht er ook zijn. Berkvens maakte eerder een prachtige film over gipsy-gitarist Jimmy Rosenberg, een andere gekwelde ziel. 

Hallo Venray

Teleurstellend was het, het optreden van Hallo Venray afgelopen zaterdag in Ekko te Utrecht. De formatie van Henk Koorn speelde voornamelijk (erg) stevige nummers van hun laatste album. 

Dat deed het trio vol overgave, maar de echte bezieling ontbrak toch. En het nieuwe materiaal is lang niet zo boeiend als het vroegere werk van begin jaren negentig. Het was dan ook lang wachten op een klassieker als Tuck the man. Andere fijne nummers ten tijde van het album The more I laugh, the hornier due gets, zoals The heart and the soul en Eugene bleven achterwege. 

Top 10 2009

Enige tijd schreef ik cd-, concertrecensies en columns voor Altcountry.nl. In december maakten alle medewerkers een lijstje met hun favoriete altcountry-platen van dat jaar. In 2009 was dit mijn top 10.

1. Wilco - The Album
2. Madness - The Liberty of Norton Folgate
3. Brown Bird – The Devil Dancing-
4. God Help The Girl - God Help the Girl
5. Sam Baker – Cotton
6. De Staat - Wait For Evolution
7. Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were An Eagle
8. Fink - Sort Of Revolution
9. Felice Brothers - Yonder Is The Clock
10. Antony & the Johnsons - The Crying Light

Dit is mijn lijstje zoals het elders op internet is te vinden. Een album of vijf vallen niet direct in de categorie altcountry; dit zijn de (prima) vervangers voor deze site:

2. Steve Earle - Townes
4. Slaid Cleaves – Everything you love will be taken away …
6. Romi Mayes – Archin in yer bones
8. Dan Auerbach – Keep it hid
10. Alela Diane – Forest Parade