In memoriam: Dave Brubeck

Zo vertrekt de een na de ander ...

In memoriam: Jeroen Willems

 

Hij speelde een prachtige rol in 'Bij Nader Inzien', de verfilming door Frans Weisz van het boek van J.J. Voskuil over een groep studenten en hun vriendschap in de jaren zestig, maar dat hij ook een heel verdienstelijk zanger was bewijst hij hier.

 

 

 

 

cd: Sleepwater-sunwritten

Milde countryrock met vernuft

3.5

Twee jaar na het titelloze debuut is er nu de opvolger sunwritten van Sleepwater, de formatie rondom de Brabantse broeders Opstals. Ook op hun tweede album voert inventieve americana de boventoon.

Sleepwater schuwt het avontuur niet, zo blijkt direct uit de ouverture met vogelgekwetter, een melancholische trompet en wat non-descript gerommel en gemompel. Een tokkelende gitaar, de wiebelige zang van Ad Opstals en een dwarsfluit zetten in. Pedalsteel, drum, bas en tweede stem sluiten aan. Halverwege verlegt Sleepwater de koers en wordt het tempo opgevoerd. Na ruim zes minuten blaast de -nu uitbundige- trompet de aftocht: het lied A Room Full Of Sparrows is een ambitieuze start van deze cd.

Vrije geest
De nasale, ietwat dolende stem van Ad Opstals doet wel wat denken aan die van Henk Koorn, voorman van Hallo Venray. Wel gaat Sleepwater minder puristisch te werk dan deze roemruchte Haagse formatie. Die vrije geest is zowel hun kracht als valkuil. De liedjes op sunwritten zitten geraffineerd in elkaar, de rinkelende gitaren en fijne samenzang buitelen over elkaar heen en de begeleiding op dwarsfluit, trompet en trombone is een toegevoegde waarde. Maar soms klinkt Sleepwater net iets te onbestemd en richtingloos om echt te beklijven.

Trompetgeschal

Milde countryrock vormt de hoofdmoot op sunwritten. De sfeer is veelal ingetogen, soms broeierig, het tempo meestentijds bedaard. Sleepwater roept associaties op met bands als Big Low, Smutfish, Joop Nolles en Giant Sand. Het lied 'Noisesleeper II' neigt door het donkere timbre naar Nick Cave, al zal die niet zo snel een nummer beëindigen met geëxalteerd trompetgeschal. Aan het eind van het donkere 'Would You Lie?' lijkt het gegrom van Tom Waits te horen, maar dat zal schijn zijn. Al met al is sunwritten een prima rootsalbum van eigen bodem met volop muzikaal vernuft. 

(Eerdere publicatie op 8WEEKLY)

live: Rufus Wainwright, Carice van Houten en Krystle Warren

Gewiekste charmeur komt er net mee weg

Geen sinecure natuurlijk, een vuurdoop voor vierduizend man en dan ook nog eens als voorprogramma van een van je muzikale helden. Van enige nervositeit is dus wel sprake bij Carice van Houten. Dat ze ook kan zingen toonde ze aan op haar heel behoorlijke debuutalbum See You on the Ice. Samen met haar band speelt ze vanavond in de Heineken Music Hall een vlekkeloze set van twintig minuten, misschien iets te vlekkeloos...

 

Aan de ietwat androgyne Krystle Warren vervolgens de taak om een brug te slaan tussen voor- en hoofdprogramma. Dat lukt haar aardig, met behulp van een akoestische gitaar, loom-bluesy liedjes en een lenig, soulvol stemgeluid. Warren krijgt de zo goed als uitverkochte zaal zelfs aan het fluiten tijdens "het onlangs geschreven en bijzonder goed gelukte" 'Jealous Guy'.

 

Maar het merendeel van de bezoekers komt uiteraard voor Rufus Wainwright [foto], de even getalenteerde als grillige telg uit een waar muzikantennest. Pop, klassiek, jazz, opera: hij draait er zijn hand niet voor om. Aanschurkend tegen de bombast en meeslepend tegelijk. Met koorgezang op de achtergrond en in het donker gehuld opent de Canadees sterk met het sensitieve, a capella gezongen 'Candles', de epiloog van zijn laatste album ,Out of the Game. Een lied dat hij opdroeg aan zijn drie jaar geleden overleden moeder: folkzangeres Kate McGarrigle. Het weelderige 'Rashida' vormt vervolgens de aanzet voor een wat wispelturig optreden.

Het laatste album van Rufus Wainwright - waar hij vanavond uiteraard rijkelijk uit citeert - doet wel denken aan de soulvolle, maar ook wat gladgestreken pop op Young Americans van David Bowie uit 1975. Met name een nummer als 'Barbara' refereert sterk aan dit voor Bowies begrippen commerciële album. Op zijn best is Wainwright echter in gevoelige pianoballads als 'Cigarettes and Chocolate Milk', 'Grey Gardens' en 'Respectable Dive'. In dit soort liedjes kan hij zijn grootste troef uitspelen: de stem. Die is lijzig en nonchalant van dictie, maar ook bezield en aan het eind van een strofe puffend als een saxofoon waar het laatste restje lucht uit verdwijnt.

 

Tijdens zijn bekende nummer 'Going to a Town' stopt Wainwright halverwege doodleuk met pianospelen: hij is de akkoorden vergeten. Je vergeeft het hem, maar er gaat meer mis vanavond. Zo is de cover van 'One Man Guy', geschreven door zijn vader Loudon Wainwright III, prachtig van eenvoud tot de nogal potsierlijke uithalen van zangeres Charysse Blackman. Met haar gebrul helpt ze ook het zwierige 'Everybody Knows' van Leonard Cohen om zeep. En fijn dat Teddy Thompson en Krystle Warren bewerkingen spelen van twee liedjes van Kate McGarrigle, het is toch een beetje een zwaktebod als de hoofdact een minuut of tien van het podium verdwijnt. Ook zijn verschijning in de toegift - gemaskerd, blonde pruik en gewikkeld in een witte doek - compleet met een groteske travestieact op het podium is weinig verheffend. Maar Rufus Wainwright komt ermee weg vanavond. Nipt.

(Eerdere publicatie op KindaMuzik)

 

25 november 2012, Heineken Music Hall

 

 

Joop Nolles: ‘De nieuwe cd is een cadeau aan mezelf’

De cd-presentatie is even uitgesteld vanwege een verwonde vinger opgelopen tijdens een schaatstocht afgelopen winter. Maar deze maand verschijnt welzeker het nieuwe album van Joop Nolles: Well Well Well (it’s love). Een eerbetoon aan zijn overleden vrouw én een ode aan de liefde en de toekomst.

Uit de boxen in zijn woonkamer klinkt het dwarse blues- en rockgeluid van Morphine. Eigenzinnigheid is ook van toepassing op Joop Nolles, de Utrechtse zanger/soundwriter/gitarist. KindaMuzik omschreef zijn muzikale universum eerder als: “Liedjes met vervreemdende streken die met één been in het americana-genre staan en met het andere als een wilde trappelen om vrij te kunnen zijn.” Typeringen waar het nieuwe album naadloos bij aansluit. 

Ingetogen, rootsy luisterliedjes worden afgewisseld met onbestemde en ongrijpbare rocksongs met hier en daar een venijnige gitaarsolo. Een belangrijk referentiekader is Howe Gelb, maar ook zijn invloeden van The Pixies en dEUS hoorbaar.

Het grote lijden van Whip

Afgelopen dinsdag speelde in Ekko de eenmansformatie Whip. Whip is een project van Jason Merritt, voorman van de alt.countryformatie Timesbold. Rond een uur of negen betrad een in het zwart geklede, uitermate verlegen man het toneel. 

Hij had een hoed op. Zijn enige houvast van die avond: een akoestische gitaar, een banjo, een mondharp en de microfoon. Na enig gehannes met het geluid ging het soundchecken naadloos en bijna ongemerkt over in het optreden. Ongeveer tien mensen waren hiervan getuige. Na het eerste liedje bestond het publiek uit een kleine vijftig staande, zittende en hangende dertigers en veertigers met een lichte voorkeur voor het alternatievere werk. 

De hele set duurde nog geen drie kwartier, de liedjes haalden vaak de drie minuten niet eens. Toch slaagde de zonderling op het podium erin om met zijn krakkemikkig gespeelde en regelmatig vals gezongen repertoire de zaal stil te krijgen. En niet zo’n beetje ook. Meer verstilde en verstillende muziek is nauwelijks denkbaar.

Top 10 2010

Enige tijd schreef ik cd-, concertrecensies en columns voor Altcountry.nl. In december maakten alle medewerkers een lijstje met hun favoriete altcountry-platen van dat jaar. In 2010 was dit mijn top 10.




1. John Grant - Queen of Denmark
2. Brown Bird - The Devil Dancing
3. Midlake - The Courage of Others
4. The Walkmen – Lisbon
5. Tim Knol - Tim Knol
6. Ray LaMontagne - God Willin\' & the Creek Don\'t Rise
7. Johnny Cash – American VI: Ain’t no grave
8. Musée Mécanique - Hold This Ghost
9. Isobel Campbell & Mark Lanegan – Hawk
10. Rumer – Seasons of my soul

net niet:
Dylan Leblanc - Paupers Field
The Pierces - Thirteen Tales of Love and Revenge
I Am Oak - On Claws
Dix - Sayonara