Cd recensie: Het innerlijk kompas van Harold K.

In het openingsnummer van zijn nieuwe cd Heppeneert zingt Harold K dat hij zo onderhand de weg kwijt is. Aan de hand van zijn innerlijk kompas en een tiental mooie - waarvan de helft in dialect gezongen - liedjes, raakt hij gaandeweg weer op het juiste pad.

Een oude boerderij in het Belgische bedevaartsoord Heppeneert (''een kerk, een café en een kapel"), vlakbij zijn geboortedorp Susteren, was de plek waar de Limburger inspiratie opdeed voor de opvolger van De Laatste Pionier uit 2011. Harold K is nog steeds niet de man van de grote gebaren, wel van de bedaarde en melancholische liedjes, die merendeels op Amerikaanse leest zijn geschoeid. Qua compositie, zang en overtuigingskracht is Heppeneert wel een flinke stap vooruit.

Baker Street

De zanger overleed al in 2011 en afgelopen zondag stierf de saxofonist van 'Baker Street', het befaamde lied van Gerry Rafferty. Naar verluidt ontving Raphael Ravenscroft een ongedekte cheque van 34 euro voor zijn wereldberoemde solo, terwijl Rafferty jaarlijks een ton aan royalty's opstreek. Het kan verkeren. Het album City to City van Gerry Rafferty heb ik (lang geleden) grijsgedraaid en toen ik een jaar of twaalf was stond dit nummer in mijn top tien allertijden. Mede vanwege de saxofoonsolo, maar ook vanwege die snerpende gitaarsolo en -natuurlijk- dat fijne stemgeluid van Gerry Rafferty.

In de schemering

De hoogste tijd dat op dit blog weer eens geschreven wordt over muziek. Vanwege verhuisperikelen en aanverwante zaken ben ik er een tijdje niet of nauwelijks aan toegekomen. De doorstart zet ik in gang met een man die ik mijn jeugd veelvuldig heb mogen aanhoren. 'Eendje', 'Sprookje', 'Suzanne': allemaal even mooi. Een paar weken geleden heb ik Joop Visser (ofwel Jaap Fischer) benaderd voor een interview. Ik wist dat hij hiervoor niet of nauwelijks te porren was, dus ik stuurde hem een uitgebreide mail. Tot mijn niet geringe verbazing kreeg ik een antwoord. Een interview (per e-mail dan) was okay, maar meteen volgde een lijstje van voorwaarden. Daarover later meer. Sinds 2004 vormt Fischer een duo met Jessica van Noord, met wie hij dit prachtige, ontroerende lied opnam.

Rechter verklaart hoger beroep MCU ongegrond 

Maximaal tien crossmotoren tegelijk mogen er tijdens wedstrijden op woensdagavond de baan op bij de Motocrossvereniging Utrecht, zo verklaarde de Raad van State op 10 september j.l.

Vreemd

De motorclub uit Zuilen was in hoger beroep gegaan tegen een aanscherping van een eerdere vergunning die enige ruimte liet voor eigen interpretatie. Herman Reynders van de MCU: "Natuurlijk vinden we dit jammer, maar we accepteren de uitspraak van de rechter. Wel is het vreemd dat er tijdens zondagse wedstrijden wel twintig motoren de baan op mogen." Milieugroep Zuilen is blij met de beslissing; door de vele nieuwbouw in de omgeving neemt het aantal klachten over het geronk van de crossmotoren de laatste tijd flink toe.

Tourorganisatie Leeds adviseert Utrecht

Twee dagen verblijft een delegatie uit Leeds in Utrecht om de organisatoren van de tourstart in 2015 te adviseren. De lokale pers wordt, hoog in de Neudeflat, in een stief half uurtje bijgepraat. 

Gezonder
Videobeelden tonen (op bijna toeristische wijze) de tourkaravaan, fietsend door de mooie omgeving van Noord-Engeland: "Hopelijk boeken jullie hier volgend jaar een vakantie!" De belangrijkste doelstelling van de organisatie in Leeds was het promoten van stad en regio. Maar ook: "De bewoners van Yorkshire gezonder maken door ze op de fiets te krijgen."

recensie: Timber Timbre - Hot dreams
Zwoel en creepy tegelijk

Hot Dreams is het vijfde album van Timber Timbre, de Canadese folk-noirformatie rondom Taylor Kirk. In tegenstelling tot wat de albumtitel suggereert, staat deze formatie niet garant voor zwoele slaapkamermuziek. Áls de muziek van Timber Timbre al broeierig wordt, is het met een donker randje.

Hot Dreams jaagt de luisteraar iets minder de stuipen op het lijf dan voorganger Creep on Creepin', maar Timber Timbre grossiert op dit album opnieuw in onbestemde, sinistere geluiden met rare orgeltjes, zware pianoklanken, en klokgelui. Veel nummers beginnen vrij onschuldig en conventioneel, maar vaak ontspint zich gaandeweg wederom een fijne soundtrack voor een enge film. Zo vangt openingstrack 'Beat the Runs Slowly' kalm aan, maar ontaardt het in een creepy slot met veel tromgeroffel.

EXbunker: van schuilplaats tot expositieruimte

'Ik ben geen schuilplaats meer, maar een toevluchtsoord', zo eindigt de introductietekst op de website van EXbunker. In de Tweede Wereldoorlog een verdedigingsbunker voor de Duitsers, nu expositieruimte voor spraakmakende kunstenaars.

Schoonheid

Samen met drie andere Utrechtse kunstenaars bedacht Daan Bramer het concept: 'Ik was op zoek naar een plek voor kunstenaars die wel al mooie dingen maken, maar nog geen podium hebben. Toen ik hoorde dat de bunker te huur was, dacht ik: dit is de plek.' Het betonblok in het Wilhelminapark heeft jarenlang op de nominatie gestaan voor sloop, maar daar is het nooit van gekomen. Bramer: 'Zo'n bouwwerk moet je ook bewaren en een nieuwe functie geven. Op de Maliebaan zijn nog kamers waar martelingen hebben plaatsgevonden, die ga je toch ook niet slopen? Oorlog is geen prettige gedachte, maar je kan het ook omkeren.' En dus is de bunker nu een onderkomen voor schoonheid.