Nieuwe ster aan het bluesfirmament
Early James (32) brengt zijn blues, folk en country op zo’n intense wijze dat het niemand onberoerd kan laten. Ongepolijst en rauw, maar ook soulvol. En met een gruizige stem waarin Howlin’ Wolf en Tom Waits doorklinken. Hoogste tijd om eens kennis te maken met deze Amerikaanse muzikant.
Voorafgaand aan zijn optreden in Merleyn is er de gelegenheid om de zanger/gitarist uit Alabama even te spreken. Op het podium straalt hij een brok energie uit, zo bewees zijn eerdere optreden bij Ramblin Roots in Utrecht, aan het tafeltje in het knusse Nijmeegse poppodium is hij de beminnelijkheid/bedachtzaamheid zelve. De onderkoelde humor is nooit ver weg.
Je echte naam is Fredrick James Mullis Jr. Waarom heb je gekozen voor de artiestennaam Early James?
‘Toen ik een jaar of 16 was, hield ik erg van Justin Town Earle, de zoon van Steve Earle. Daar is het allemaal mee begonnen. En mensen noemden me altijd al Early. Dat is beter dan Late James, toch? Hoewel ik wel best vaak te laat kom, haha. Vrienden adviseerden me om mijn naam niet te veranderen in Early. Als ik twintig jaar zou zijn, kreeg ik er geheid spijt van. Maar dat is niet gebeurd.’
Misschien was Late James toch beter geweest. Of Old James. Je bent best jong voor de oude Amerikaanse muziek die je maakt. Een oude ziel in een jong lichaam?
‘Als je dat vijftien jaar geleden had gevraagd, had ik volmondig ‘ja’ gezegd. Nu heb ik de leeftijd bereikt die past bij mijn muziek, vind ik.’
Je muziek is geïnspireerd door oude blues, folk en country. Hoe kwam je daar mee in aanraking?
‘Ik ben opgevoed door mijn grootouders. Mijn grootmoeder Wilma en grootvader James hebben Hank Williams nog op zien treden. Mijn oma vertelde dat ze erbij was toen hij Your chatin’ heart voor het eerst speelde, in een barn waar het publiek rijkelijk dronk van de Moonshine, zelfgemaakte, illegale whisky. Maar de favoriete muzikant van mijn oma was BB King. Die heeft ze ook live gezien. In die tijd werd het in het zuiden van de VS niet echt geaccepteerd als je naar zwarte artiesten ging kijken, dus dat was best gedurfd. Al die spannende verhalen van mijn grootouders vond ik erg interessant.’
Net als je zang klinkt je gitaarspel heel intens. Wanneer is je liefde voor de gitaar ontstaan?
‘Mijn grootmoeder zong en speelde piano in een gospelkoor, The Southern Baptist Church. Ze had ook een kleine viool. Als kind probeerde ik de snaren aan te raken. Die gaven een magisch geluid! Toen ik een jaar of 15 was, kreeg ik van een tante mijn eerste gitaar. Ik was er meteen aan verknocht. Ik heb veel geleerd van mijn oom Jimmy, om te beginnen het D-akkoord en later Mary had a little lamb. Al snel speelde ik uren per dag. Ik vind het jammer dat ik er niet eerder mee ben begonnen. Marcus King, een vriend van mij, begon al met gitaarspelen toen hij vier jaar was. En dat kun je wel horen.’
Wat vonden je ouders ervan dat je muzikant wilde worden?
‘In eerste instantie waren ze niet zo blij. Ze zagen me liever kapper worden, of slager. Beroepen waarbij je je handen kunt beschadigen, dus maar goed dat ik dat niet ben gaan doen. Ik hield ook van sport, vooral baseball en football. Maar ik was er niet goed in omdat ik te klein was. Ach, aanvankelijk doe je vooral de dingen die je ouders graag willen. De muziek was het eerste dat helemaal van mezelf was. Nu steunen ze me hoor, maar het heeft wel een tijdje geduurd.’
Op je 21e besloot je naar Birmingham, Alabama te verhuizen. Deed je dat voor de muziek?
‘Ja, voor muzikanten is Birmingham een zeer welkome stad. Mijn zus woonde daar en ik kon bij haar intrekken. In het begin had ik een of twee gigs in de maand. Daarnaast werkte ik in een supermarkt. Toch beschouw ik die periode als mijn gelukkigste jaren omdat ik leerde wat ik het leukst vond om te doen. Het was zeker geen vetpot, maar ik was tevreden met de optredens die ik had. Later ging het beter en had ik in het weekend drie gigs per dag. Zonder mijn zus had ik het daar niet gered.’
Al je albums zijn geproduceerd door Dan Auerbach. Hoe is die samenwerking tot stand gekomen?
‘Dat was dom toeval en puur geluk. Een vriend van mij, Ryan Sobb, met wie ik ook een song schreef voor mijn laatste album (Unspeakable thing, red.), verhuisde naar Nashville. Daar kwam hij via een gezamenlijke vriendin van ons, muzikante Kathy Pruett, in contact met manager Klay Bradley. Dat is een bekende naam in Nashville. Sobb liet hem een videoclip zien van mij. Het toeval wilde dat Bradley de volgende dag een ontmoeting zou hebben met Dan Auerbach. Die was onder de indruk van mijn song. Ik meen dat het Gravy Train was, of Tinful hat, ik weet het niet meer. Er werd een ontmoeting tussen ons geregeld. Ik dacht eerst aan een grap en kon het niet geloven.’
Weet je nog waar Auerbach op aansloeg?
‘Nee, ik heb de neiging om de negatieve dingen te onthouden als het mezelf betreft, niet de positieve. Oh wacht, dit weet ik wel nog, Dan vertelde me: ‘Binnen 30 seconden wist ik dat ik jou zou laten tekenen bij mij.’ Maar ja, nu heb je eigenlijk nog geen antwoord. Zijn zoon heet trouwens ook Early. Ik maak wel eens de grap dat hij zijn zoon naar mij heeft vernoemd.’
Je laatste album Medium Raw is opgenomen in een oud huis. Hoe kwamen jullie op dat idee?
‘Toen ik onderweg was naar de studio, belde ik Dan om te zeggen dat ik te laat was. Hij was vergeten me te vertellen dat we op een andere plek zouden opnemen, namelijk in Buddy’s Honky Chateau in Nashville. Het was wel even wennen daar, maar al snel voelde ik me er meer thuis dan in de studio. Het huis is van een beeldhouwer en staat vol met kunst. Het voelde bijna als een museum. Op de albumhoes van Medium Raw zie je een bank met daarop een aantal gitaren, precies op de plek waar naaktmodellen hebben geposeerd. Daarom klinkt de sound op het album zo gestript ja haha.’
Zo meteen speel je solo. Speel je liever met een band of akoestisch?
‘Ik hou van de electric stuff. Dan kun je reageren op de ander en ook de kameraadschap is fijn. Het voordeel van akoestisch spelen is dat je alleen het publiek beïnvloedt, niet de andere bandleden. En als je opeens linksaf wil gaan, kun je linksaf gaan. Het is dus allebei leuk op hun manier.’
‘Toen ik een jaar of 16 was, hield ik erg van Justin Town Earle, de zoon van Steve Earle. Daar is het allemaal mee begonnen. En mensen noemden me altijd al Early. Dat is beter dan Late James, toch? Hoewel ik wel best vaak te laat kom, haha. Vrienden adviseerden me om mijn naam niet te veranderen in Early. Als ik twintig jaar zou zijn, kreeg ik er geheid spijt van. Maar dat is niet gebeurd.’
Misschien was Late James toch beter geweest. Of Old James. Je bent best jong voor de oude Amerikaanse muziek die je maakt. Een oude ziel in een jong lichaam?
‘Als je dat vijftien jaar geleden had gevraagd, had ik volmondig ‘ja’ gezegd. Nu heb ik de leeftijd bereikt die past bij mijn muziek, vind ik.’
Je muziek is geïnspireerd door oude blues, folk en country. Hoe kwam je daar mee in aanraking?
‘Ik ben opgevoed door mijn grootouders. Mijn grootmoeder Wilma en grootvader James hebben Hank Williams nog op zien treden. Mijn oma vertelde dat ze erbij was toen hij Your chatin’ heart voor het eerst speelde, in een barn waar het publiek rijkelijk dronk van de Moonshine, zelfgemaakte, illegale whisky. Maar de favoriete muzikant van mijn oma was BB King. Die heeft ze ook live gezien. In die tijd werd het in het zuiden van de VS niet echt geaccepteerd als je naar zwarte artiesten ging kijken, dus dat was best gedurfd. Al die spannende verhalen van mijn grootouders vond ik erg interessant.’
Net als je zang klinkt je gitaarspel heel intens. Wanneer is je liefde voor de gitaar ontstaan?
‘Mijn grootmoeder zong en speelde piano in een gospelkoor, The Southern Baptist Church. Ze had ook een kleine viool. Als kind probeerde ik de snaren aan te raken. Die gaven een magisch geluid! Toen ik een jaar of 15 was, kreeg ik van een tante mijn eerste gitaar. Ik was er meteen aan verknocht. Ik heb veel geleerd van mijn oom Jimmy, om te beginnen het D-akkoord en later Mary had a little lamb. Al snel speelde ik uren per dag. Ik vind het jammer dat ik er niet eerder mee ben begonnen. Marcus King, een vriend van mij, begon al met gitaarspelen toen hij vier jaar was. En dat kun je wel horen.’
Wat vonden je ouders ervan dat je muzikant wilde worden?
‘In eerste instantie waren ze niet zo blij. Ze zagen me liever kapper worden, of slager. Beroepen waarbij je je handen kunt beschadigen, dus maar goed dat ik dat niet ben gaan doen. Ik hield ook van sport, vooral baseball en football. Maar ik was er niet goed in omdat ik te klein was. Ach, aanvankelijk doe je vooral de dingen die je ouders graag willen. De muziek was het eerste dat helemaal van mezelf was. Nu steunen ze me hoor, maar het heeft wel een tijdje geduurd.’
Op je 21e besloot je naar Birmingham, Alabama te verhuizen. Deed je dat voor de muziek?
‘Ja, voor muzikanten is Birmingham een zeer welkome stad. Mijn zus woonde daar en ik kon bij haar intrekken. In het begin had ik een of twee gigs in de maand. Daarnaast werkte ik in een supermarkt. Toch beschouw ik die periode als mijn gelukkigste jaren omdat ik leerde wat ik het leukst vond om te doen. Het was zeker geen vetpot, maar ik was tevreden met de optredens die ik had. Later ging het beter en had ik in het weekend drie gigs per dag. Zonder mijn zus had ik het daar niet gered.’
Al je albums zijn geproduceerd door Dan Auerbach. Hoe is die samenwerking tot stand gekomen?
‘Dat was dom toeval en puur geluk. Een vriend van mij, Ryan Sobb, met wie ik ook een song schreef voor mijn laatste album (Unspeakable thing, red.), verhuisde naar Nashville. Daar kwam hij via een gezamenlijke vriendin van ons, muzikante Kathy Pruett, in contact met manager Klay Bradley. Dat is een bekende naam in Nashville. Sobb liet hem een videoclip zien van mij. Het toeval wilde dat Bradley de volgende dag een ontmoeting zou hebben met Dan Auerbach. Die was onder de indruk van mijn song. Ik meen dat het Gravy Train was, of Tinful hat, ik weet het niet meer. Er werd een ontmoeting tussen ons geregeld. Ik dacht eerst aan een grap en kon het niet geloven.’
Weet je nog waar Auerbach op aansloeg?
‘Nee, ik heb de neiging om de negatieve dingen te onthouden als het mezelf betreft, niet de positieve. Oh wacht, dit weet ik wel nog, Dan vertelde me: ‘Binnen 30 seconden wist ik dat ik jou zou laten tekenen bij mij.’ Maar ja, nu heb je eigenlijk nog geen antwoord. Zijn zoon heet trouwens ook Early. Ik maak wel eens de grap dat hij zijn zoon naar mij heeft vernoemd.’
Je laatste album Medium Raw is opgenomen in een oud huis. Hoe kwamen jullie op dat idee?
‘Toen ik onderweg was naar de studio, belde ik Dan om te zeggen dat ik te laat was. Hij was vergeten me te vertellen dat we op een andere plek zouden opnemen, namelijk in Buddy’s Honky Chateau in Nashville. Het was wel even wennen daar, maar al snel voelde ik me er meer thuis dan in de studio. Het huis is van een beeldhouwer en staat vol met kunst. Het voelde bijna als een museum. Op de albumhoes van Medium Raw zie je een bank met daarop een aantal gitaren, precies op de plek waar naaktmodellen hebben geposeerd. Daarom klinkt de sound op het album zo gestript ja haha.’
Zo meteen speel je solo. Speel je liever met een band of akoestisch?
‘Ik hou van de electric stuff. Dan kun je reageren op de ander en ook de kameraadschap is fijn. Het voordeel van akoestisch spelen is dat je alleen het publiek beïnvloedt, niet de andere bandleden. En als je opeens linksaf wil gaan, kun je linksaf gaan. Het is dus allebei leuk op hun manier.’
Eerdere publicatie in Music Traveler.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten