'Romantische gek' stille kracht van Le Tour Utrecht
 

Komende zaterdag start de Tour de France in het Engelse Leeds. Maar Utrecht maakt zich al op voor de Tourstart in 2015.

De initiator is de Utrechtse verslaggever/schrijver Jeroen Wielaert. Jarenlang volgde hij als wielerjournalist de Tour de France van zeer nabij, totdat hij besloot dat Le Grand Départ naar Utrecht moest komen. In 2002 krabbelde Wielaert in café de Vooghel op twee bierviltjes zijn ontwerp: "Ik heb het plan bedacht, maar het lobbyen deden de burgemeester en de ambtenarij. De tourorganisatie onderhandelt niet met 'gekke burgers' zoals ik. Wel heb ik voortdurend de bezieling op peil gehouden."

Meeliften op de euforie

Voor de mannen van Madness was het bij voorbaat een gewonnen wedstrijd in de Ronda-zaal van het kakelverse TivoliVredenburg. Een half uur eerder won Nederland met 2-1 van Mexico.

Veel bezoekers komen vanavond waarschijnlijk rechtstreeks uit de kroeg, in een euforische stemming en met een slok op. De vrolijke ska van Madness is dan natuurlijk een fijn vervolg van de avond.

Oranje
De Britse band, die haar hoogtijdagen kende aan het begin van de jaren tachtig met de albums One Step Beyond en Absolutely, speelt hier gretig op in. Zes van de tien muzikanten zijn (deels) in oranje gehuld. Zanger Graham McPherson ('Suggs') -de vijftig gepasseerd maar nog kwiek van lijf en leden- refereert meerdere malen aan de overwinning van het Nederlands elftal en roept het uitzinnige publiek op om een Nederlands lied aan te heffen. Na enige chaos en verwarring schalt er uiteindelijk een vrij bezopen versie van "Wij houden van Oranje" door de zaal.

Baggy Trousers

Morgenavond ga ik in TivoliVredenburg (nadat Nederland van Mexico heeft gewonnen) naar een van mijn jeugdhelden: Madness. One Step Beyond en Absolutely heb ik grijsgedraaid (zowel elpee als cassettebandje) toen ik een jaar of twaalf, dertien was. 'Nightboat to Cairo' en 'Baggy Trousers' waren toentertijd de perfecte nummers om een gezapig klassefeest een flinke boost te geven. Supercool was de band met die zwarte zonnebrillen, de mallotige danspasjes en de aanstekelijke ska met een regelmatig knetterende sax. Er gingen jaren voorbij dat ik niet aan de Britse band dacht, maar de laatste twee albums zijn verrassend genoeg zeer acceptabel en misschien nog wel beter dan hun beginwerk.


   

De Vorlesebühne: Thuisplek voor kort vreemd proza

Een keer in de maand vormt Houtzaagmolen De Ster in Lombok het decor voor dichters en schrijvers van kort en vreemd proza.

Berlijn
Het idee van De Vorlesebühne is afkomstig uit Duitsland. Artistiek leider (en schrijver/dichter/theatermaker/'ontregelaar') Bernhard Christiansen groeide er op en woont intussen twintig jaar in Nederland: "In Berlijn bestaan Vorlesebühnes als genre al sinds de val van de muur. Mannen vertelden toen op literair grappige manier over hun frustraties, voornamelijk voor een vrouwelijk publiek. Er zijn daar nog steeds zo'n dertig bühnes." Is er een verschil met de Utrechtse benadering? Christiansen: "In Berlijn richt men zich op satire, in Utrecht zijn de teksten meer absurd van toon".

Eerst geen boek in huis en nu een boekenplankje

Ongeveer tien procent van de Nederlandse kinderen is laaggeletterd en heeft moeite met het begrijpend lezen. Om de taalontwikkeling van deze groep te bevorderen stimuleert de VoorleesExpress Utrecht ouder en kind om samen met taal bezig te zijn. 

Verrijken
"Al die fantastische verhalen en prenten maken het lezen mooi. Als je dat mee kunt geven aan kinderen, hebben ze daar de rest van hun leven profijt van", zegt Helge de Broekert van de VoorleesExpresss Utrecht. Op kleine schaal gestart in Kanaleneiland is de VoorleesExpress inmiddels uitgegroeid tot een landelijke organisatie met ongeveer zestig locaties. Het belangrijkste doel: het verrijken van de taalomgeving bij laaggeletterde gezinnen. De Broekert: "We willen kinderen en ouders plezier geven in lezen en taal. Idealiter nemen de ouders het stokje aan het eind van de vrijwilliger over, die twintig keer wekelijks een uurtje komt voorlezen."

Twijfels

Een zwak heb ik ook (al zeg je dat eerder bij een vrouwelijke artiest dan bij een mannelijke) voor Sharon van Etten. Van een hele andere categorie, maar minstens zo bezield. Ook van haar verscheen onlangs een nieuw album, Are We There. Voor 8WEEKLY redigeerde ik gisteren een mooi, omvangrijk interview met haar. Van Etten is een vrouw vol twijfels en dat hoor je eigenlijk ook aan haar stem en liedjes. Breekbare schoonheid dus.

Aanstekelijk

Een dezer dagen verschijnt het nieuwe album van Jack White, de vroegere helft van het rudimentaire rockduo The White Stripes, getititeld Lazaretto. Anderhalf jaar geleden zag ik hem in de HMH met een van zijn twee toenmalige begeleidingsbands (de vrouwelijke variant). Steengoed was dat optreden. Jack White beschouw ik als een van de meest getalenteerde muzikanten van deze tijd: op bijzonder aanstekelijke wijze combineert hij oude Amerikaanse muziek met een hedendaagse sound. De nieuwe single klinkt alvast veelbelovend.