Bizar

Het Franse Noir Desir was een interessante band. Hun album Des visages des figures uit 2001, dat bol stond van onfranse, donkere alternatieve rock, heb ik vaak gedraaid. Met name vanwege 'Le Vent Nous Portera', maar er viel wel meer te genieten. In 2003 wordt frontman Bertrand Cantat tot acht jaar cel veroordeeld vanwege de doodslag op zijn vriendin, actrice Marie Trintignant. Wat er zich precies heeft voorgevallen die zomer in het Litouwse hotel zal wel nooit worden opgehelderd. Duidelijk is wel dat Cantat zijn vriendin dusdanig harde klappen gaf dat ze, na een paar dagen in coma te hebben gelegen, overlijdt. Op de begraafplaats Père-Lachaise in Parijs bezocht ik ooit nog haar graf. In 2007 komt Cantat voortijdig op vrije voeten. Hij mag weer muziek gaan maken, op één voorwaarde: dat hij in zijn liedjes niet verwijst naar die nacht in Vilnius. Alsof het verhaal nog niet bizar genoeg is, pleegt zijn nieuwe vrouw (en moeder van zijn twee kinderen) in 2010 zelfmoord. Ze zou Cantat in eerdere voicemailberichten 'gestoord' hebben genoemd. Tja, en dan lees je dat de man een nieuwe cd heeft uitgebracht (Horizons), beluister je een nummer ('Droit Dans Le Soleil') en denk je: prachtig.

Wind

“Het aangename van fietsen is dat het je wereld verkleint. En dat is mooi, want de wereld is ook eigenlijk veel te groot en te ingewikkeld.” Zo begint het bijzonder aardige artikel van Bert Wagendorp in de Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag. 

Wagendorp beschrijft op ironische wijze, en met de nodige zelfspot, de lotgevallen van een aantal niet-wielrenners -waaronder hijzelf- dat de Ronde van Noord-Holland rijdt. Ook ik beschouw me als een niet-wielrenner die graag op de racefiets stapt. De omgeving van Utrecht leent er zich uitstekend voor en het fraaie weer van de laatste dagen nodigt er natuurlijk helemaal toe uit. 

Verkwikkend voor lichaam en geest, toch is er één maar: de wind. “Wind, dat is de Hollandse berg”, schrijft Wagendorp. Ik beklim nog liever een berg. Die zijn er weinig hier in de omgeving, een stevige bries staat er bijna altijd. Verkoelend, jazeker, maar ook een vervelende tegenkracht en energieslurpend bovendien. Zeker voor een niet-wielrenner als ik. 

De Tour

Elk jaar weer een fijne bron van vermaak: de Tour de France. Niet alleen een van de mooiste sportwedstrijden, maar ook een aangename drieweekse reis langs pittoreske plekjes van la douce France. En daar hoort mooie muziek bij uiteraard.  

Na twee weken is de tour alweer beslist. Gisteren knalde de voornaamste uitdager (voor zover je daar nog van kon spreken) van Tadej Pogačar, Jonas Vingegaard in een lastige bocht tegen een stoepje. Gebroken sleutelbeen, einde tour. Uiteraard trekt de karavaan gewoon verder door het mooie land, met hopelijk ook nog enig Nederlands succes in het verschiet.

Het is helaas karig gesteld met Nederlandse ronderenners op het moment. Mathieu van der Poel is een geweldige en sensationele wielrenner, maar geen man voor het algemeen klassement. Thymen Arensman is een lichtpuntje, maar die vertrok gisteren tien seconden te laat voor zijn tijdrit, dus het is maar de vraag of dat nog iets wordt. Hoe anders was dat eind jaren 70/begin jaren 80, toen de Nederlandse Raleighploeg huishield in de tour. Het was bijna uitzonderlijk als er een etappe niet werd gewonnen door de ploeg van Peter Post. In het eindklassement eindigden steevast enkele landgenoten in de top 10. 

Zoetemelk, Knetemann, Raas, Van der Velde, Lubberding, Winnen, het kon niet op. In die tijd werkte ik tijdens de zomervakantie bij een boomkwekerij in het dorp. Eindeloze rijen appelboompjes moesten worden afgewerkt (gebonden, geoculeerd, gestroopt of van riet voorzien), vaak in de brandende zon. Gelukkig was daar mijn trouwe Philips radiocassetterecorder (met batterijen), die standaard stond afgesteld op Radio Tour de France. Steeds als we een rits boompjes gedaan hadden, werd het apparaat een stukje verderop in de rij geplaatst en schalde de stem van Theo Koomen weer over het veld.