Het jeugdig elan van de Rolling Stones

Een ouverture met Gimme Shelter was passend geweest, want geschuild werd er volop in de Goffert voorafgaand aan het optreden van de Rolling Stones.

Vanonder paraplu’s, regenjassen, grote stukken zeil en stukken hout kwam de meute tevoorschijn nadat de wolken waren geleegd en de riff van Start me Up door het park galmde. Special guest Van Morisson had anderhalf uur eerder vroegtijdig het podium moeten verlaten vanwege aanhoudende donder en bliksem. Maar op het moment dat de Big Bang van start ging was het droog.

En het bleef droog die twee uur van het optreden, als grootste rock and rollband dwing je dat blijkbaar af. De Britse oer-rockers waren van plan om de vele doorweekten voor het eind van de show droog te krijgen, dat werd al snel duidelijk. Niet alleen door het enorme vuurwerk en de vuurspuwende bakken, maar voornamelijk door een gloedvol en gedreven show. De meningen zijn verdeeld over de drang van de jongens op leeftijd zich te blijven manifesteren op het podium, feit is dat ze nog immer staan voor een onverwoestbaar spelplezier, enorme inzet en groot vakmanschap, gecombineerd met het jeugdige elan van Jagger, Richards en Wood.

Blue Highways 2007

De Grote Zaal van Vredenburg is vroeg in de middag al aardig volgelopen bij aanvang van openingsact Bo Ramsey. De met een cowboyhoed getooide Ramsey -hij vormt een uitzondering vandaag- zorgt voor een veelbelovende ouverture van Blue Highways.

Als gitarist op Lucinda Williams’ ‘Car Wheels On A Gravel Road’ en als producent van haar opvolger ‘Essence’ heeft Ramsey zijn sporen al ruimschoots verdiend. De man uit Burlington, Iowa, wordt

begeleid door bassist Jonathan Penner, Steven Hayes op drums en gitariste Pieta Brown. De laatste zal later op de dag ook nog zelf optreden. Bo Ramsey speelt zompige blues die te vergelijken is met het werk van Tony Joe White. De zang- en gitaarstijl van Ramsey is bepaald onderkoeld te noemen. De meeste nummers worden gekenmerkt door een monotone en ietwat slome cadans. Ramsey bromt er wat doorheen en soleert op zijn gitaar met als motto: less is more. Toch overtuigt het optreden van Ramsey. 

Zijn laatste cd is een ode aan helden van hem als Howlin’ Wolf en Willie Dixon. Van Howlin’ Wolf speelt hij het fraaie ‘No Place To Go’ en hij besluit het optreden met een broeierige versie van ‘Sitting On The Top Of The World’. Met country heeft het niet zo heel veel van doen, maar een prettig relaxte opening van Blue Highways is het wel.

Majestueus optreden Bonnie ‘Prince’ Billy 

Het geduld van de vele bezoekers voor Bonnie ‘Prince’ Billy wordt nog even op de proef gesteld. Voorprogramma Sir Richard Bishop grossiert namelijk in lang uitgesponnen gitaarimprovisaties, in een stijl ergens tussen Django Reinhardt, Indiase raga en flamenco. 

Foto: Pim Rupert

Virtuoos is het zeker en bij vlagen ook sfeervol. Het instrumentale optreden van de met haarband en zonnebril getooide Bishop is toch wat misplaatst vlak voor de komst van de koning van de folk-noir: Bonnie ‘Prince’ Billy.

Een lichte siddering gaat door de Grote Zaal van Vredenburg zaal als de prins dan eindelijk op het podium verschijnt. Het aantal volgelingen is ondertussen talrijk; het optreden in Utrecht was snel uitverkocht. Bepaald vorstelijk oogt hij niet, met zijn enorme hoofd, de woeste baard en sombere blik.

Alleen de stemmen van Lanegan en Campbell gaan goed samen

Ruim een uur later dan aangekondigd verschijnt in Paradiso het voorprogramma William Elliott Whitmore ten tonele. De jeugdige Whitmore beschikt over een lekker raspende stem en speelt op energieke wijze en stampvoetend zijn duistere folkblues, zichzelf begeleidend op banjo en gitaar.

Vervolgens duurt het weer een hele poos aleer Mark Lanegan en Isobel Campbell het podium betreden. De eerste fluitconcerten dienen zich reeds aan als de twee eindelijk aanstalten maken te beginnen. Ze zetten wel direct sterk in met ‘Revolver’, een van de prachtnummers van hun cd ‘Ballad of the Broken Seas’.

Dit album is alom bewierookt in de pers; geprezen werd vooral de fraaie wisselwerking tussen de engelachtige stem van Campbell en het duistere gegrom van Lanegan. De intieme sfeer op de cd blijft live overeind, maar Lanegan en Campbell vormen wel een uiterst bizar stel. Met name Mark Lanegan is een zonderling.

De voormalige voorman van The Screaming Trees staat volkomen roerloos op het podium en lijkt vergroeid met de microfoon. Zijn stuurse blik verraadt een peilloze somberheid. Contact met de zaal, zijn vrouwelijke kompaan of de bandleden is er niet.

Top 10 2006

Enige tijd schreef ik cd-, concertrecensies en columns voor Altcountry.nl. In december maakten alle medewerkers een lijstje met hun favoriete altcountry-platen van dat jaar. In 2006 was dit mijn top 10. 

1. Tom Waits - Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards

2. Two Gallants – What The Toll Tells

3. Bonnie Prince Billy – The Letting Go
4. Cuban Heels – Gutbucket Music
5. Micah P. Hinson – Micah P. Hinson and the Opera Circuit
6. Damien Jurado – And Now That I’m in Your Shadow
7. Gert Vlok Nel - Beautiful Wes se Beautiful Woorde
8. Mark Lanegan & Isobel Campbell – Ballad of the Broken Seas
9. The Dead Brothers - Wunderkammer
10. The Be Good Tanya’s – Hello Love

Roots of Heaven 2006

Op een festival dat gedomineerd wordt door Amerikanen is de opening voor een Nederlandse act opvallend. Toch niet geheel toevallig dat de eer van de ouverture word gegund aan El Pino & The Volunteers. 

Ane Brun

Het debuut van de Rotterdamse formatie, Molten City, staat vol met volwassen Americana of country noir en is alom bewierookt in de vaderlandse pers. De vraag is of de band vandaag standhoudt tussen al de Amerikaanse zwaargewichten. Het zestal speelt veel nummers van hun debuut, het eerste deel bestaat uit “zondagmiddagliedjes”, in het tweede deel wordt het tempo wat opgeschroefd. Voor een band die pas zo kort aan de slag is, klinkt het geluid zeer volwassen. 

Lucinda Williams heeft er schik in

De rij voor Paradiso is nog aanzienlijk als Teddy Thompson het podium betreedt. Aan de Engelse singer-songwriter de taak het publiek op te warmen voor het optreden van Lucinda Williams later op de avond.

De bescheiden man met de ambachtelijke country/bluesliedjes slaagt hier maar ten dele in. Zijn stem neigt in de lage regionen naar die van Slaid Cleaves, de hoge uithalen zijn wat schel en galmen af en toe ook nog eens lelijk door Paradiso. Al met al een degelijke maar weinig sprankelende ouverture.

Op de nieuwe cd van Tom Waits die 20 november het licht gaat zien, staat het nummer Lucinda. Onduidelijk is of dit een eerbetoon is aan de americana-diva, het zou zomaar kunnen. Paradiso is tot de nok gevuld met bewonderaars van de rock/folk en country zangeres. 53 jaar inmiddels, maar met leren jackje en pet ziet ze er jaren jonger uit.

Het viertal zet stevig in met o.a. Car wheels on a travel road. De eerste nummers klinken weinig verrassend, er is weinig contact met de zaal en het promotiepraatje zo vroeg tijdens de show had ook niet gehoeven. De band speelt veel nummers van het in februari 2007 te verschijnen nieuwe album ‘West’, niet tot ieders genoegen. Het eerste nummer dat de band speelt van die cd, heeft veel weg van Blue, waar de zaal dan ook om begint te roepen.