Blue Highways 2006

Liefhebbers van ‘Americana’ kwamen gisteren ruimschoots aan hun trekken in Vredenburg. Voor de zevende keer vond daar het festival ‘Blue Highways’ plaats, vernoemd naar kleine wegen op oude Amerikaanse kaarten die de reizigers brachten naar de roots van het Amerikaans bestaan. 

Dezelfde roots klinken door in ‘Americana’, een verzamelnaam voor alles wat van doen heeft met traditionele country, folk en singer-songwriter en enigszins van alternatieve snit is. En liefhebbers van Americana zijn er volop, zo blijkt in een afgeladen Vredenburg. Zelfs als grote namen als Ryan Adams, Lucinda Williams of Gillian Welch ontbreken, valt er nog genoeg te genieten op het bijna tien uur durende festival.

Openingsact Scott Miller & The Commonwealt overtuigt nog niet echt met zijn weinig subtiele en voorspelbare recht-toe-recht-aan countryrock. In de rustige ballads is het jeugdige trio iets beter op dreef. Een stukje verderop in de kleine zaal is de aftrap voor het Texaanse viertal The Mc Kay Brothers: zompige en een beetje oubollige countryblues. Het tweede gedeelte van hun set bestaat uit goedbedoelde, maar weinig spetterende Mexicaanse smartlappen. 

Afscheid roemruchte Mighty Jackals in Tivoli

The Mighty Jackals stoppen ermee. Na twintig jaar zalen plat gespeeld te hebben in binnen- en buitenland, is het einde daar voor de pretfolk-formatie uit Utrecht. Morgen in Tivoli is er de laatste mogelijkheid om de jakhalzen live te bewonderen, in het voorprogramma van The Levellers.

Komende dinsdag is in Tivoli het afscheidsconcert van The Mighty Jackals. De roemruchte Utrechtse punk/rockabilly/folkformatie houdt het na twintig jaar voor gezien. Mighty Jackals-volgelingen van de eerste orde zullen na dinsdag met lichte weemoed terugdenken aan al die keren dat de formatie podia in binnen- en buitenland onveilig maakte. Zo waren er legendarische optredens op Oerol, het Bevrijdingsfestival en Folkwoods -een toonaangevend folkfestival- en stond de formatie samen op de planken met Shane Mc Gowan. 

Ander hoogtepunt was het moment dat de legendarische, onlangs overleden John Peel ‘A farmerssong’ draaide tijdens zijn show op de BBC. In Nederland besteedden de VPRO en de KRO regelmatig aandacht aan The Jackals en hun cd ‘Oompah’ werd zeer lovend ontvangen in de landelijke pers. Al met al reden genoeg voor de vraag: waarom stoppen ze The Mighty Jackals ermee?

De verstilde pracht van Ane Brun

De vraag voor aanvang ligt voor de hand: zullen de bands er vanavond in slagen het ons te bezorgen of niet? ‘De avond van het Kippenvel’, onder die noemer speelden gisteren Ane Brun, Wendy McNeill en Henk Koorn in een sfeervolle Utrechtse Helling. 

Oorspronkelijk gepland voor Ekko deze optredens, maar die zaal mag van de brandweer de komende tijd nog maar een beperkt aantal bezoekers binnen laten. Drukbezochte concerten worden daarom voorlopig verplaatst naar Tivoli De Helling.

De aftrap van de avond is voor Wendy McNeill, een expressieve Canadese die in haar uppie met slechts een akoestische gitaar en accordeon de zaal direct behoorlijk stil weet te krijgen. Haar stembuigingen neigen soms wat te veel naar die van Tori Amos, met het zwierige geluid van haar trekzak slaagt ze er wel knap in om een Parijse nachtclubsfeer te creëren.

3voor12 draait

Elke week vragen we de presentatoren en redacteuren van 3voor12 welke drie cd's, tracks, mp3's of concerten de meeste indruk maakten, en om deze toe te lichten.

1. The Kills – No wow
Rauw, duister en desolaat. Zo kun je de sfeer omschrijven op de tweede cd van het Amerikaans/Engelse duo The Kills met wederom volop elementaire urban-punkblues. Repeterende gitaarriffs, een opgefokte drumcomputer en een bezwerend stemgeluid van de zangeres, het geheel doet denken aan het betere werk van PJ Harvey en Patti Smith. Onopgesmukt, onrustbarend en onheilspellend, zo lusten we ze graag.

2. Bright Eyes – I’m wide awake it’s morning
Enig luistergeduld is vereist om de country-folk van de pas 22-jarige Conor Oberst op zijn merites te kunnen waarderen, dan komt toch onvermijdelijk het besef dat dit iets heel moois is. Wat op het eerste gehoor misschien nog de zoveelste rammelende alt-country cd lijkt, blijkt na de nodige luisterbeurten een fraaie collectie van ontroerende miniatuurtjes. Op twee nummers contrasteert de wiebelende zang van Oberst mooi met het gepolijste stemgeluid van Emmylou Harris. Jeugdige doorleefdheid van een talentvolle singersongwriter.

3voor12 draait

Elke week vragen we de presentatoren en redacteuren van 3voor12 welke drie cd's, tracks, mp3's of concerten de meeste indruk maakten, en om deze toe te lichten.

1. Bonnie 'Prince' Billy – Master and Everyone
Is alweer een tijdje op de markt, maar blijft onverminderd mooi. Voor de Oldham-puristen was het even schrikken om de voorman van Palace, Palace Brothers en Palace Music opeens zuiver te horen zingen. Maar uiteindelijk kun je niet anders dan concluderen dat mooiere muziek dan deze nog gemaakt moet worden. De uitgebeende verstilde miniatuurtjes, omlijst door de engelachtige stem van Marty Slayton, ontroeren steeds weer opnieuw. ‘Alsof de natuur haar adem inhoudt’ (zei Nanne Tepper).

2. Gun Club – The Las Vegas Story 

Onlangs dan eindelijk uitgebracht op cd, dit meesterwerk uit de midden jarig tachtig. De ‘missing link’ tussen de traditionele oude blues en The White Stripes, las ik ergens. Hoe dan ook, de rauwe mix van punk, country en blues, onder de bezielende leiding van de jammerlijk aan zijn einde gekomen Jeffrey Lee Pierce, gaat na al die jaren nog steeds door merg en been en blijft onbehaaglijke en unheimische gevoelens veroorzaken.

3voor12 draait

Elke week vragen we de presentatoren en redacteuren van 3voor12 welke drie cd's, tracks, mp3's of concerten de meeste indruk maakten, en om deze toe te lichten.

1. Tom Waits – Real Gone 

Zijn eega en mede-songschrijver Kathleen Brennan werd thuis lichtelijk gestoord van de door Tom Waits ingezongen drumpartijen, zo blijkt uit een recent interview met de Volkskrant. Het opgefokte ‘human-beatboxing’ contrasteert wel weer mooi met de meer ingetogen, ouderwets puffende en boemelende pareltjes. Nu al Waits-klassiekers zijn: Sins Of My Father en How It’s Gonna End. Verder gromt hij als vanouds over kreupele piraten, eenogige circusartiesten en platgereden bloemen op de snelweg. Wie heeft er nog (een) kaartje(s)?

2. The Black Keys – Rubber Factory 

Opgenomen in een verlaten bandenfabriek met tweedehands-apparatuur, dit derde album van het op een na beste rockduo van het moment. Lekker ongecompliceerde, compromisloze en uitgebeende garageblues afkomstig uit Akron, Ohio. Commercieel succes zit er waarschijnlijk op korte termijn niet in voor drummer Patrick Carney en gitarist/zanger Dan Auerbach en laat dat vooral maar zo blijven. Vorig jaar oktober werd hun optreden in Ekko afgelast, hopelijk zijn ze binnenkort toch nog eens te bewonderen in Utrecht.

3voor 12 draait

Elke week vragen we de presentatoren en redacteuren van 3voor12 welke drie cd's, tracks, mp3's of concerten de meeste indruk maakten, en om deze toe te lichten.

1. Timesbold - Eye Eye
Met zijn tweede project Whip bracht Jason Merritt al enkele pracht cd’s uit, in de hoedanigheid van Timesbold doet hij niet anders. De intens melancholische droefheid op ‘Eye Eye’ past volgens sommigen wellicht beter bij jaargetijden met vallende bladeren, wat mij betreft is het ook nu fijn luisteren naar de altcountry met breekbare zang, zingende zaag en banjo. Ontluisterend mooi.

2. Tom Waits – Blood money
Alleen al om het nummer ‘All the world is green’ de moeite waard, deze cd van Tom Waits die als tussendoortje, samen met ‘Alice’, op de markt kwam. Het is niet zijn beste cd, maar Blood money bevat genoeg pareltjes in de traditie van Rain dogs en Swordfishtrombone om te kunnen overtuigen. Eind dit jaar verschijnt de langverwachte opvolger van de chroniqueur van de zelfkant en hopelijk verblijdt hij ons land dan ook met enkele (niet al te prijzige) optredens.