California dreamin’

De oorspronkelijke versie staat op nummer 89 van de 500 beste nummers aller tijden, volgens tijdschrift Rolling Stone. Het iconische nummer is gebruikt in tal van films en een aantal keer gecoverd, o.a. door Bobby Womack.

In de prachtige film Fish Tank, die onlangs weer eens te zien was op tv, zit een ietwat ongemakkelijke scene. De 15-jarige Mia (mooie rol van Katie Jarvis) demonstreert het dansje dat ze zichzelf heeft aangeleerd voor haar komende auditie aan de lichtelijk aangeschoten vriend van haar moeder, Connor (Michael Fassbender).

Na enige aarzeling wil ze -op zijn nadrukkelijk verzoek- het dansje wel alvast tonen aan de man die net iets te ontspannen, met een biertje in zijn hand, op de bank hangt in de woonkamer van Mia’s moeder. Hij is uiteraard een stuk ouder dan het meisje en ontfermt zich min of meer over de dwarse tiener, die worstelt met de puberteit, haar omgeving en een moeilijke thuissituatie.

Het voert wat ver om het hele verhaal uit de doeken te doen, maar het gaat mij om het lied dat Mia gebruikt bij haar dansje: California Dreamin’, oorspronkelijk natuurlijk van The Mamas and The Papas, maar hier in de soulvolle uitvoering van Bobby Womack. Eerder die dag had Connor het nummer in zijn auto gedraaid op een voor het gezin zeldzaam zorgeloze zomerdag. Niet zo gek dus dat Mia voor dat lied heeft gekozen …

 

Dolly

Vorige week overleed toch nog redelijk onverwacht Dolly Parton. Over haar belang voor de (country)muziek en de maatschappij in zijn algemeen is al genoeg geschreven, dus dat ga ik niet meer doen. Wel vind ik het leuk om drie korte stukjes over Dolly Parton te plaatsen die ik schreef voor de laatste editie van het Top 2000 Puzzelboek.

Klinkt als een liedje

Het verhaal achter ‘Jolene’ van Dolly Parton is al vaak verteld: een roodharige bankemployee (knapper dan zijzelf, althans dat vindt Dolly) flirt met haar man, kort nadat ze getrouwd zijn: ‘Please don't take him just because you can.’ Maar de naam Jolene verwijst niet naar de vrouw met ‘flaming locks of auburn hair’. Dolly vertelt: ‘Op een avond komt er een prachtig meisje van een jaar of acht naar me toe voor een handtekening. Ze heeft rood haar en groene ogen. Als ik haar naam vraag, zegt ze: ‘Jolene’. Die naam vond ik zo mooi, het klonk al bijna als een liedje. Ik zeg dat ik ooit een nummer voor haar zal schrijven.’ En zo geschiedde.


 

Welcome to the cruel world

Ben Harper is een veelzijdig muzikant, maar het mooist blijven zijn akoestische liedjes op gitaar. Dat bleek ook weer tijdens zijn recente optreden in Utrecht. Mijn eerste kennismaking met de Amerikaanse zanger, gitarist en liedjesschrijver dateert uit mijn studententijd.

Twee keer eerder had ik Ben Harper live gezien, in de Heineken Music Hall (2006) en in de Grote Zaal van TivoliVredenburg (2014), optredens die ik ook gerecenseerd heb. De laatste keer was alweer een tijdje geleden en ik volgde hem niet meer zo, dus ik was benieuwd naar zijn huidige staat van zijn. En dat viel me honderd procent mee.

Harper had in TivoliVredenburg de beschikking over een prima band (The Innocent Criminals), zelf was hij goed bij stem en het repertoire was gevarieerd. De aanzet met het a-capella gospelliedje 'Below Sea Level' was alleraardigst en het vervolg met ‘Jah Work’, ‘Ground On Down’ en ‘Steal My Kisses’ klonk eveneens prima. Onvermijdelijk was het dat, vanwege de grootte van mans repertoire, veel van mijn favoriete liedjes niet werden gespeeld, maar een aantal kwam gelukkig wel voorbij.

Het mooist klinkt Ben Harper als hij op akoestische gitaar zijn fluisterfolk zingt en speelt. Daar begon het voor mij ook allemaal mee, met zijn debuutalbum ‘Welcome To The Cruel World’ uit 1994. Ik woonde op een piepklein zolderkamertje aan de Weerdsingel Oostzijde in Utrecht, waar ik me door mijn laatste studiejaren heen worstelde. De twee kamers een verdieping lager waren al een stukje groter en de twee op de eerste verdieping ongeveer drie keer zo groot als de mijne.

De Tour (2)

Peter Winnen 'bezong' ooit zelf (samen met JW Roy) zijn heroïsche overwinning op Alpe d’Huez (1981) in de Avondetappe, toen nog gepresenteerd door Mart Smeets. 'De Eeuwige Belofte' heet het lied. 

De Tour

Elk jaar weer een fijne bron van vermaak: de Tour de France. Niet alleen een van de mooiste sportwedstrijden, maar ook een aangename drieweekse reis langs pittoreske plekjes van la douce France. En daar hoort mooie muziek bij uiteraard.  

Na twee weken is de tour alweer beslist. Gisteren knalde de voornaamste uitdager (voor zover je daar nog van kon spreken) van Tadej Pogačar, Jonas Vingegaard in een lastige bocht tegen een stoepje. Gebroken sleutelbeen, einde tour. Uiteraard trekt de karavaan gewoon verder door het mooie land, met hopelijk ook nog enig Nederlands succes in het verschiet.

Het is helaas karig gesteld met Nederlandse ronderenners op het moment. Mathieu van der Poel is een geweldige en sensationele wielrenner, maar geen man voor het algemeen klassement. Thymen Arensman is een lichtpuntje, maar die vertrok gisteren tien seconden te laat voor zijn tijdrit, dus het is maar de vraag of dat nog iets wordt. Hoe anders was dat eind jaren 70/begin jaren 80, toen de Nederlandse Raleighploeg huishield in de tour. Het was bijna uitzonderlijk als er een etappe niet werd gewonnen door de ploeg van Peter Post. In het eindklassement eindigden steevast enkele landgenoten in de top 10. 

Zoetemelk, Knetemann, Raas, Van der Velde, Lubberding, Winnen, het kon niet op. In die tijd werkte ik tijdens de zomervakantie bij een boomkwekerij in het dorp. Eindeloze rijen appelboompjes moesten worden afgewerkt (gebonden, geoculeerd, gestroopt of van riet voorzien), vaak in de brandende zon. Gelukkig was daar mijn trouwe Philips radiocassetterecorder (met batterijen), die standaard stond afgesteld op Radio Tour de France. Steeds als we een rits boompjes gedaan hadden, werd het apparaat een stukje verderop in de rij geplaatst en schalde de stem van Theo Koomen weer over het veld.

Ego

Het WK is voorbij. Gelukkig won het pure voetbal uiteindelijk van het afbraakvoetbal. Eindeloos is er voor-, tussen en nabeschouwd, o.a. bij de NOS WK Avond. Regelmatig schoof daar een wonderlijke man aan.

Met stijgende verbazing (en oplopende ergernis) heb ik de aanwezigheid van Kenneth Pérez aanschouwd bij het WK-programma op NPO 1. Pérez was een heel behoorlijke voetballer, maar in zijn hoedanigheid van analyticus kan ik hem veel minder goed hebben. Wat heet: zelden zo’n zelfingenomen man op tv gezien. Ok, Louis van Gaal, maar die heeft nog enig recht van spreken.

Toegegeven: af en toe komen er best zinnige dingen uit zijn mond. Maar de manier waarop hij een en ander presenteert, is veelal tenenkrommend en schier onverdraaglijk. Met een air van ‘Ik heb het voetbal uitgevonden' en ‘Ik weet het beter dan jullie allemaal,’ degradeert hij de andere tafelgenoten vaak tot figuranten. En dat zijn niet de minsten: vader en zoon Mulder, Wim Kieft, Guus Hiddink, Edwin Winkels, om er maar een paar te noemen.

I want you

Ondanks zijn talent als songwriter heb ik over Elvis Costello altijd gemengde gevoelens gehad. Ik vond hem meer een poseur dan een integere muzikant, hoewel hij ontegenzeggelijk een aantal popklassiekers achter zijn naam heeft. Met een uitschieter bovendien.

In een dagboekje, geschreven ergens in mijn studententijd, vergelijk ik twee optredens die ik vlak na elkaar zag bij Rockpalast, het legendarische liveprogramma op de Duitse tv-zender WDR. Het betrof shows van Herman Brood en Elvis Costello. ‘Echte rock ’n roll, tegenover een intellectueel die doet alsof,’ zoiets stond er. Ik wil dit wel meteen even nuanceren: Costello was een veel betere songwriter en zanger dan Brood. Die had weer andere kwaliteiten.

foto: Sébastien Micke

Maar goed, ik heb me nooit echt verdiept in de muziek van Elvis Costello, terwijl tijdgenoot -en eveneens angry young man- Joe Jackson me wel altijd heeft weten te boeien. Het was die nasale, zeurderige en regelmatig overslaande stem. En daarbij gooide hij me iets te veel verschillende genres op een hoop, zoals punk, pop, rock ‘n roll, reggae, jazz, klassiek, country en smartlap. En deze lijst is lang niet compleet. Ik kreeg geen hoogte van de man. ‘Spike’ vond ik wel een goed album, misschien omdat gitarist Marc Ribot er op mee speelde.

Ronflonflon

Een paar weken geleden overleed Wim T. Schippers, dat zal weinig mensen zijn ontgaan. Behalve als markante stem van Ernie, blijft hij vooral in mijn herinnering als Jacques Plafond in het radioprogramma Ronflonflon.

Voor Hoepla was ik nog te jong, Van Oekel’s Discohoek heb ik jaren later teruggezien op dvd. Tamelijk briljant vond ik het, die totale (maar tot in de puntjes uitgeschreven) chaos van omvallende kasten, absurde dialogen en idiote aankondigingen, waarin een wereldster als Donna Summer haar kalmte moest zien te bewaren. Zij zal haar optreden met Ir. v.d.Pik (‘Mevrouw, er is geloof ik telefoon voor u’) en Sjef van Oekel in katzwijm niet licht vergeten zijn.

Ik haakte aan bij ‘We zijn weer thuis’, een parodie op de soaps uit die tijd. Ook hier: wanorde en miscommunicatie. Het verhaal deed er eigenlijk niet zo veel toe. De serie is maar liefst vijf jaar op de buis is geweest bij de VPRO, tussen 1989 en 1994. Ter vergelijking; Hoepla, met die beroemde blootscene, kwam niet verder dan drie uitzendingen. Maar dat was dan ook in 1967.

Een prettig weerzien

Op de laatste editie van Pinkpop was The Cure een van de headliners. Ik was er niet bij, maar zag het optreden live op tv. Toen de band voor het eerst op Pinkpop stond, in 1986, stond ik wel tussen het publiek.

Even schrikken was het wel, toen ik hoorde dat het alweer veertig jaar geleden was dat ik The Cure zag tijdens Pinkpop in Geleen. Zeventien jaar was ik, en samen met drie vrienden toog ik die dag vanuit Baarlo naar Zuid-Limburg. Veel bier zal er nog niet aan te pas zijn gekomen, ik vermoed dat we op station Venlo een paar blikjes hebben gekocht voor de heenreis. In mijn herinnering droeg ik de groene, lange stofjas die ik geërfd had van mijn opa. Erg praktisch was die niet, maar ik vond hem best cool.

foto Paul Cox

Ook best cool was het dat de zus van een van mijn vrienden, samen met een paar vriendinnen, meereisde naar Geleen. Of nou ja, of ik dat cool vond, weet ik eigenlijk niet meer. Ik was nog behoorlijk bleu op dat gebied. Maar tijdens die gezamenlijke reis werd wel de kiem gelegd voor mijn eerste ‘liefdeservaring’, een paar weken later. Het zal die jas zijn geweest ...

Bella ciao

Bij tenniswedstrijden op het hoogste niveau wordt tegenwoordig tijdens een zitpauze snoeiharde muziek gedraaid. Niet heel verheffend, tenzij er opeens een vergeten pareltje voorbij komt. In een iets andere versie, dat wel helaas …

Vorige week was ik met een vriend (net als ik tennisliefhebber) bij het Libéma Open in Rosmalen, een grastoernooi waar internationale toppers komen ter voorbereiding op Wimbledon. Met Medvedev, Auger Aliassime en De Minaur had de organisatie een drietal toptienspelers weten binnen te hengelen.

Tussen de regenbuien door zagen we een spannende partij tussen Lamens en Potapova, het restant van de wedstrijd tussen Griekspoor en Van de Zandschulp en een aardig potje tussen loopwonder De Minaur en Damm. Een prima oogst voor de woensdag. En een prettige sfeer bovendien, daar in de Brabantse buitenlucht.

Wat voor de een sfeerverhogend zal werken, voor de ander beslist niet, is de snoeiharde muziek die tijdens een zitpauze over de baan schalt. Je kunt je afvragen of de spelers er zelf op zitten te wachten dat nummers als Conga, Macarena, Lambada en Mambo no.5 met het volume op tien hun momentje van contemplatie verstoren. In het publiek zijn er natuurlijk altijd wel een paar die vrolijk mee springen, vooral als de camera kijkt.

Son of America

Je zou C.W. Stoneking een atypische Australiër kunnen noemen, met zijn voorkeur voor stokoude blues. De muzikale invloed van zijn Amerikaanse ouders zal zeker een rol hebben gespeeld.

C.W. Stoneking laat zich vooral inspireren door blues uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Ik ben al een tijdje fan van de ietwat zonderlinge zanger/gitarist. Waar ik hem voor het eerst hoorde, weet ik niet meer. Het zal wel weer via een algoritme op Spotify zijn geweest. Want de man heeft muzikale verwantschap met Tom Waits en die wil ik nog wel eens draaien.

Onlangs stond C.W. Stoneking in een uitverkochte Pandora-zaal van TivoliVredenburg. De start van het optreden was nogal rommelig. Hij begon met de mededeling dat hij al een paar dagen zijn stem kwijt was. Vervolgens struikelde hij bijna over zijn gitaar. Na een paar nummers knapte er een snaar. Een reservegitaar had hij niet paraat, dus repareerde hij zijn instrument zelf. Dat duurde best lang. ‘Nog even stemmen.’ Prima, we hadden de tijd.

Bangaranga

Nee, ik ben allesbehalve een liefhebber van het songfestival. Dit jaar moest ik er toch aan geloven omdat het moederland van mijn vriendin een grote kans maakte op een hoge eindklassering.

Een aantal jaren geleden begon ik het bijna leuk te vinden. Met Anouk, The Common Limits en Douwe Bob had Nederland een paar edities achter elkaar best een aardige inbreng. Dat positieve gevoel heeft helaas niet lang stand gehouden. Dit jaar toch maar alle aandacht gericht op Bulgarije, want om dat land gaat het. Ook al omdat er geen Nederlandse inzending was, vanwege de deelname van Israël. 

Met een zak chips en een flesje wijn nestelden we ons -in een vakantiehuisje in Drenthe waar we een paar dagen verbleven- op de bank voor de grand finale. Op een vier- of vijftal nummers na vond ik het weer een beproeving. Tijdens de halve finale was er nog een vluchtroute geweest, in de vorm van een frisse avondwandeling door de Drentsche Aa. Maar nu was er geen ontkomen meer aan.

Cuby

In een uithoek van Nederland ligt een van de leukste musea van het land: het C+B Museum. Terecht dat in het Drentse Grolloo voor deze plek is gekozen, want de voormalige boerderij was ooit de woning en oefenruimte voor Harry (Cuby) Muskee en band.

De ontvangst in het Drentse blues-dorp is toepasselijk, met de tekst ‘Welcome to the blues village Grolloo’, onder het blauwe bord met de dorpsnaam. Alsof je een groezelig blues-stadje ergens in het zuiden van de VS binnenrijdt. De koeien, paarden en het blakend groene weiland direct naast het bord helpen je snel uit die droom. Nee, geen katoenvelden hier.

Aanvankelijk werd bluesman pur sang Harry Muskee gegrepen door de jazz, zo leert de expo ons. Maar vanaf het moment dat hij John Lee Hooker voor het eerst hoorde, stond zijn leven in het teken van de blues. Al luisterde hij ook veel naar klassiek (Mozart) en fado (Cristina Branco). Via luisterfragmenten, filmopnames, brieven, ansichtkaarten en schoolrapporten (niet zo best) wordt in de voormalige boerderij het leven van de in 2011 overleden blueszanger ontvouwd.

Bijna Elvis

Almost in Elvis is een periodiek die op onregelmatige basis verschijnt, met verhalen gerelateerd aan Elvis Presley. Niet louter bedoeld als heldenverering, maar het fenomeen gezien in zijn tijd.

Onlangs verscheen de 22e uitgave getiteld Black Star, waarin 'de geboorte van de moderne popmuziek ten tijde van de segregatie in de VS' centraal staat. En dat alles dus gelinkt aan Elvis. Te lezen zijn o.a. beschouwingen, gedichten, (al dan niet fictieve) reportages en een albumrecensie (Almost in Love), een terugkerende rubriek. Behalve van initiatiefnemer en schrijver van het eerste uur Dennis van Tiel zelf zijn er ook bijdrages van andere auteurs, zoals Ludo Diels en John Schoorl.

Ik was er ook voor gevraagd, maar ik heb toch net iets te weinig affiniteit met Elvis. Die Sun Sessions uit zijn begintijd vind ik steengoed en daarna heeft de man zeker nog een aantal sterke songs gemaakt, maar een fan of iets in die trant ben ik nooit geweest. Wel was ik ooit op Graceland (ik had het anders ingericht) en in de Sun Studio in Memphis. Dat laatste was natuurlijk geweldig, vooral omdat Johnny Cash er had opgenomen.

Uit het oog, maar niet uit het hart

Een band die ik eerlijk gezegd een beetje uit het oog en oor verloren was, is Les Négresses Vertes. En toen stond de vrolijke Franse formatie opeens in Paradiso. Daar moest ik bij zijn.

Het was een verfrissend geluid eind jaren 80, begin jaren negentig ten tijde van de grunge en hiphop, die fijne mix van Franse accordeon, feestelijke blazers, opzwepende rai en punk (light) van Les Négresses Vertes. ‘De Franse versie van The Pogues’ werden ze liefkozend genoemd.

Hun eerste albums Mlah (1988) en Famille nombreuse (1991) heb ik indertijd veel gedraaid. Er bestond ook een Nederlandse variant, Les Charmeurs, die zeker niet onverdienstelijk uit hetzelfde muzikale vaatje tapte. En je had ook nog Mano Negra natuurlijk.

Tom Waits in de bieb

Een tijdje terug was ik van zins om een podcast te maken over Tom Waits, samen met een medewerker van Broese, die net zo’n grote fan is als ik. Het kwam er niet van, maar onlangs was er in de boekenwinkel een evenement met een vergelijkbare insteek.

In Broese vroeg de betreffende medewerker muziekjournalist Gijsbert Kamer en muzikant/schrijver Jaap Boots naar leuke anekdotes over Waits. Beiden hebben de muzikant geïnterviewd. Die anekdotes kwamen er, zonder opsmuk opgediend door Kamer en met meer bombarie (en Waitsimitaties) door Boots. De voornaamste conclusie van de twee: Tom Waits is overal en altijd een acteur. Voor Anton Corbijn, die verderop in het gebouw zijn boeken met Waitsfoto's signeerde, zal het vast nooit zo'n probleem zijn geweest. Eerder een voordeel.  

De Waits-avond begon met een aardige quiz, waar alle bezoekers aan mee konden doen door te gaan staan of zitten bij de keuze van een antwoord. Vragen over de hoedjes van Tom Waits kregen iets te veel de overhand. Ik redde het tot de derde ronde, maar moest afhaken bij een vraag over een Waitscover van Willem Duyn (Big Mouth). In the Neighourhood (Stamcafé) bleek het juiste antwoord te zijn, en niet Closing Time.

De Amazone in zwartwit

In Keulen zag ik een mooie expositie van de Braziliaanse fotograaf Sebastião Salgado, die het Amazonegebied op kunstige wijze in zwartwit vastlegde. Intrigerend en vervreemdend tegelijk.

Vorig jaar reisden mijn vriendin en ik ook door dit gebied, dus een prima reden om de Duitse stad te bezoeken. Ik was wat sceptisch vooraf omdat ik dacht dat de zwartwit fotografie een soort gimmick was. Gelukkig wist mijn vriendin me te overtuigen om te gaan.

Sebastião Salgado verbleef zo’n zes jaar in het Amazonegebied en maakte een indrukwekkende serie foto’s van de enorme rivier, de jungle eromheen en de bergen (waarvan ik niet wist dat ze daar waren). Intrigerend, maar ook vervreemdend omdat het zo kleurrijke gebied in zwartwit wordt getoond.

Foto: Sebastião Salgado

De fotograaf wist ook een aantal primitief levende stammen, woonachtig in de jungle, voor de camera te krijgen. Bijzonder dat Salgado het vertrouwen wist te winnen van deze mensen, die in volstrekte afzondering leven van de buitenwereld. Ongegeneerd poseren mannen, vrouwen en kinderen, vaak (bijna) in hun blootje, voor de fotograaf. Lachen doen ze zelden, hetgeen de foto’s krachtiger en authentieker maakt. Ik vroeg me af of Salgado ze geïnstrueerd heeft om dat niet te doen, of dat het een natuurlijke reactie is van mensen die nooit eerder zijn gefotografeerd. Ik denk het laatste. 

Scepter

Dit jaar kreeg ik weer eens een snippertje carnaval mee. Bij de optocht in Baarlo, het dorp waar ik ben opgegroeid, was ik getuige van milde kritiek, leuke kolder én dubieuze humor.

Oorspronkelijk was het de bedoeling om samen met mijn moeder naar de optocht in Venlo te gaan, zoals we enkele jaren geleden hadden gedaan. Daar is het allemaal toch net een stukje uitbundiger, qua uitdossingen en muziek. Maar het weer werkte niet mee, dus we togen naar de hoofdstraat van Baarlo waar de optocht zou beginnen. Net voorbij de fietsenmaker vonden we een prima plekje.

Een aantal fraaie carnavalswagens passeerden ons. Onder andere het verdwijnen van de plaatselijke kerk ten behoeve van nieuwe woningen (!) en de mogelijke verbunkering van het jongerencentrum werden bekritiseerd. De kerk van Baarlo was op indrukwekkende wijze nagebouwd. Daar hadden vast heel wat uurtjes werk in gezeten. Ook liep er een groepje mee met een stuk waterleiding in de hand, met de boodschap: ‘Wij hebben de leiding’. Tussen Baarlo en Blerick, 5 km verderop, komt een nieuwe rioolleiding, vandaar. Zo te zien schiet dat project niet echt op.

De fratsen van Andre Manuel

‘De humanist uit Diepenheim,’ zo kondigt Andre Manuel zichzelf aan in theater Aan De Slinger in Houten. Zelfspot is de cabaretier/muzikant uit Twente niet vreemd.

Want je kunt veel van de cabaretier André Manuel zeggen, maar niet dat hij de menselijke gelijkwaardigheid voorop stelt, zoals het een goed humanist betaamt. Aan de andere kant: hij spaart niemand in zijn shows. moslims, joden, christenen, Duitsers, Limburgers, Tukkers, Houtenaren, zijn eigen familie: Iedereen krijgt er van langs. Zo bezien is hij misschien toch een humanist.

Hoe dan ook: na een jaar of vijfentwintig zag ik Manuel weer eens in het theater. In de tussentijd was ik wel nog aanwezig geweest bij een aantal liveoptredens van hem met zijn bands Fratsen, Krang en de Ketterse Fanfare, maar zijn bikkelharde cabaret had ik al een hele poos niet meer ervaren.

Wat als eerste opvalt vanavond: een bij lange na niet volle zaal, met een publiek op leeftijd bovendien. Manuel vergelijkt zich, niet ongeestig, met de SP, die ook al jaren lang met hetzelfde programma geen poot aan de grond krijgt. Zestig is de man uit Diepenheim inmiddels, maar nog immer rap en scherp van tong. Sterke grappen worden wel afgewisseld met flauwiteiten. Manuel gedraagt zich op het podium als een soort nar, die met sardonisch genoegen de wereld om hem heen fileert. Omdat hij zichzelf ook niet spaart, komt hij er meestentijds mee weg. 

BB

Bo Derek en Heather Locklear. Dat bleken begin jaren 80 de favoriete vrouwen te zijn van twee vriendjes van mij. De mijne was Brigitte Bardot.

We waren een jaar of vijftien en verbleven samen met mijn ouders in een vakantiehuis in de Franse Alpen. In de winter was het een skigebied, maar wij waren er in de zomervakantie en dus hingen we een beetje rond bij de plaatselijke tennisbaan en het zwembad. Uiteraard werd er veel over meisjes gepraat. Op een avond, na weer een dagje loeren op de grasweide bij het zwembad, kwamen op de slaapkamer

onze favoriete vrouwelijke filmsterren ter sprake. Bo Derek en Heather Locklear werden al snel genoemd. De een bekend van haar gehuppel (in slowmotion) over het strand in de film Ten, de ander als ietwat ordinair blondje uit Dynasty. Daar moest enige verfijning tegenover staan, vond ik.