donderdag 22 augustus 2019

Een halve eeuw geleden ...


50 jaar geleden vond het legendarische Woodstockfestival plaats. TivoliVredenburg blikt 16 augustus uitgebreid muzikaal terug. Yorick van Norden is organisator en zanger/gitarist van de gelegenheidsformatie die muziek van Woodstock gaat spelen.


Hoe is dit festival tot stand gekomen?
'Toen we vorig jaar bij elkaar zaten met onze band Stranger Brew en producent Thomas Bruining, bedachten we dat dit jaar het 50-jarig jubileum van het festival zou plaatsvinden. Aangezien het zo'n iconisch evenement is geweest en het tot de op de dag van vandaag invloedrijk is, leek het ons mooi om hier iets mee te doen.' 

Kun je iets meer vertellen over de opzet van de avond?
'We gaan werk spelen van diverse artiesten die bij Woodstock op het podium stonden en delen anekdotes over het festival, de artiesten en de liedjes. Maar de muziek staat centraal.'

Waarom is Woodstock zo legendarisch geworden?
'Woodstock is het eerste festival dat zo professioneel werd opgenomen. Later is het ook uitgebracht als film en LP-reeks en kon het evenement een enorm publiek bereiken buiten de bezoekers.' 

“Strijd tegen terreur moet gezamenlijk gevoerd worden”


Het boek ‘Tegen de Terreur. Hoe Europa veilig werd na Napoleon.’ van de Utrechtse hoogleraar en terrorismedeskundige Beatrice de Graaf is genomineerd voor de Libris Geschiedenis Prijs 2019. De NUK sprak met Beatrice De Graaf over haar boek en de nominatie.

Is het een eer om genomineerd te zijn voor de Libris Geschiedenis Prijs?
“Dat is een gemakkelijke vraag: een enorme eer! Ik werk aan de Universiteit Utrecht en schrijf voor een wetenschappelijk publiek, maar eigenlijk vind ik het schrijven van een mooi geschiedenisboek dat door veel mensen wordt gelezen minstens zo belangrijk. Dat mijn boek is gekozen uit meer dan 300 boeken en bij de beste tien op de Longlist staat, vind ik fantastisch.”

Foto: David van Dam
Komt deze nominatie onverwacht voor u?
“Ja, al had ik het stiekem wel gehoopt. Mijn boek is best specialistisch en gaat over de periode net na Napoleon. Ook is het met ongeveer 400 pagina’s nogal dik en heb ik veel voetnoten toegevoegd. Ik hoopte op 3000 verkochte exemplaren, maar het zijn er al 14.000.”

Een anti-held met een mooi repertoire


De Utrechtse zanger Herman Pouderoyen (61 jaar) is afgelopen weekeinde overleden. De markante muzikant was een lokale bekendheid vanwege zijn doorleefde liedjes en zijn prominente aanwezigheid in het Utrechtse nachtleven.


Toen ik hem een jaar of twee geleden interviewde in zijn woning aan de Herenstraat, was hij bezig met de afronding van een nieuw album. De titel zou luiden: ‘Het mooiste moet nog komen.’ Het hoesje van de cd en de meeste tracks waren klaar, de financiering probeerde hij rond te krijgen door middel van crowdfunding. Dat bleek nog geen sinecure. Hij liet me die middag alvast een aantal nummers horen en speelde er na afloop van het gesprek nog een live op zijn gitaar. En dat klonk prima.

We kwamen overeen dat ik het artikel naar een krant (of website) zou sturen als het album klaar was. In de tussentijd zouden we contact houden over de voortgang. Sindsdien heb ik nog maar weinig van hem vernomen. In een van de laatste berichten die ik via Facebook van hem ontving, in september 2017, bood hij mij een ‘spiksplinternieuwe pick-up’ te koop aan, voor slechts 30 euro. Vanwege een tekort aan optredens zat hij zeer slecht bij kas, zo liet hij weten. Dat gaf te denken …

De Kleedkamer: Mark Rietman


Uitagenda Utrecht vraagt acteurs, cabaretiers, muzikanten, etc. naar hun beleving van de laatste momenten voordat ze het podium opgaan. Acteur Mark Rietman staat momenteel in de theaters met zijn vertolking van Salieri in 'Amadeus' van regisseur Theu Boermans.

Heb je last van zenuwen voor je op moet?
‘Vroeger kon ik erdoor bevangen raken, maar tegenwoordig ga ik er beter mee om. Voor een première ben ik nog wel altijd nerveus. Maar er is geen peil op te trekken. Pas geleden zaten de koning, koningin en drie dochters in de zaal. Hun aanwezigheid bezorgde mij totaal geen nervositeit. Een week later kwam een collega naar mijn voorstelling en dacht ik de hele tijd: wat zou hij ervan vinden? Het zijn mentale processen die je niet in de hand hebt.’

Wat doe je ertegen?
‘Ik ben altijd erg vroeg in het theater. Er zijn acteurs die op het laatste moment binnenlopen, maar ik hou ervan om eerst wat te babbelen met collega’s, grapjes te maken en een beetje te over het toneel te darren. Ook vind ik het fijn om even alleen te zijn in de kleedkamer. Dan lees ik het script nog eens door, overdenk mijn vorige voorstellingen en focus op wat komen gaat.’

Parkpop 2019


Komend weekeinde pakt het jaarlijkse festival Parkpop drie dagen uit met een bijzonder gevarieerd en ijzersterk programma. Muziekkenner Machiel Coehorst maakte een keuze uit het aanbod.  

1. Hooverphonic

Geïnspireerd door bands als Portishead en Massive Attack liet deze Belgische formatie in 1995 voor het eerst van zich horen. De triphop uit de beginperiode werd in de loop van de jaren aangevuld met pop, psychedelica en orkestrale elementen. In 2000 brak Hooverphonic internationaal door met een optreden bij de openingsceremonie van het EK Voetbal en met de single ‘Mad about you’. De sfeervolle ambient pop van de band wordt vaak gebruikt in films en commercials. Inmiddels is de band toe aan de zesde (!) zangeres, de 18-jarige Luka Cruysberghs en onlangs verscheen een prima nieuw album ‘Looking for stars’. De band speelt op Parkpop vast de sterren van de hemel.

2. Asezina

Vrouwelijke rappers zijn een minderheid in de Nederlandse hiphopscene. Fijn dus dat Asezina er is: een enigszins studentikoos ogende Haagse rapper (of rapster) die eind vorig jaar haar debuut EP uitbracht, ‘Guerilla’. Een prima titel natuurlijk voor een rapalbum, waarop deze pittige dame laat horen dat ze niet op haar mondje is gevallen. Voordat Asezina serieus werk maakte van haar muziek, ambieerde ze een baan als lerares. Of haar teksten wel of niet pedagogisch verantwoord zijn, kun je zelf gaan ontdekken. Asezina geeft zowel een show in Paard als op de Grote Marktstraat, bij ShoppingNight Den Haag 'Uptown Funk’.

Dertig jaar ZIMIHC


Claudia de Breij, Vincent Bijlo, Ingmar Heytze: bekende Utrechtse namen die repeteerden of hun eerste podiumervaring opdeden bij ZIMIHC. De organisatie ter promotie van amateurkunst bestaat 30 jaar en dat wordt nog tot eind juni gevierd met optredens, workshops, theater en meer. De NUK sprak met directeur en oprichter Appie Alferink.


Eerst maar eens over die naam. Hoe is die eigenlijk ontstaan?

“ZIMIHC is in de jaren 80 begonnen als een band. Samen met drie andere neerlandici maakte ik poëzie op popmuziek. We speelden vooral op straat. Op een dag was het erg slecht weer. We speelden voor de V & D en mensen die stonden te kijken vroegen ons: “Hoe heten jullie?” Wij zeiden: “Zat ik maar in Hoog Catharijne.” Dat werd dus ZIMIHC. De band bestaat nog steeds overigens.” 

De straatband groeide uit tot een organisatie voor podiumkunst. Hoe is dat gegaan?
“Later speelden we met ZIMIHC in zalen door het land. De vraag rees of we nog verder wilden groeien, met als gevolg dat we meer de cabaretkant op zouden gaan. Maar daarvoor waren we te artistiekerig; we pasten niet in een keurslijf. En ik wilde ook meer dan alleen op het podium staan. Ik deed al de zakelijke kant van de band. Eind jaren 80 ging ik ook andere bands begeleiden. Uit ervaring wist ik waar hun behoeftes lagen. Toen ik een deel van een buurthuis kon huren aan de Adriaanstraat, waar een podium was en een piano stond, is het begonnen met ZIHMIC als organisatie.”

Reünietour van The Fatal Flowers, maar geen come back


Na bijna dertig jaar staat de Amsterdamse band The Fatal Flowers weer op het podium. Frontman Richard Janssen groeide op aan de Amsterdamse Straatweg in Utrecht, maar pendelt tegenwoordig voor zijn theaterwerkzaamheden tussen Berlijn en Amsterdam. De NUK sprak met hem daags na de vuurdoop van de reünietour op het festival Dauwpop. 

“Het ging er in als koek, de mensen waren heel enthousiast,” vertelt Richard Janssen in een Amsterdams café. “En we hadden te maken met het meest kritische publiek: De mensen die ons van vroeger kenden, en de mensen voor wie we nog onbekend waren.” De zanger/gitarist had er vooraf wel vertrouwen in: “We hebben veel geoefend en dan voel je wel dat het weer goed zit. Maar zo’n eerste keer buiten de stal is toch altijd spannend. We wilden het ook echt goed doen; het moest geen slap aftreksel worden van wat we ooit waren.”

Veertien optredens door het hele land staan er op het programma. De drie andere bandleden, drummer Henk Jonkers, gitarist Robin Berlijn en bassist Geert de Groot, hebben de muziekwereld nooit verlaten, Janssen zelf ging in het theater werken als geluids- en decorontwerper. (“Geen bewuste keuze, ik ben er ingerold”). Uit de rekwisietenafdeling viste hij een oude elektrische gitaar op om die oude nummers weer onder de knie te krijgen. “Je denkt dat na dertig jaar alles weg is. Maar dat bleek niet zo te zijn: ergens zit nog een vakje waar alles opgeslagen is.”